మీ ఇగోల పీచమణచాలి ఎలా?

నువ్వు సోదరుడివి అయినా, తండ్రి అయినా, మామ అయినా ,కొడుకు అయినా , మొగుడివి అయినా నీకు సేవ చేసే సమయానికి ఆడది తల్లిలా మారుతుంది. కాని నువ్వు మ(మృ)గాడిలా, నీకు సేవ చేస్తున్న వాళ్ళని కేవలం ఆడదానిలాగో, ఒక పనిమనిషిలాగో చులకన చేస్తుంటే... డామిట్ ! వృద్ధాశ్రమాలు పెరగడం, వృద్ధలమీద గౌరవం తగ్గడం ఇందుకే...వృద్ధులని గౌరవించండి, వారిని ప్రేమించండి, అంటూ నీతి వాక్యాలు వారి పెద్దరికం నిలబెట్టుకునే వృద్ధులకే కానీ, కార్యేషు దాసీ, అంటూ పురాణ నీతులు వల్లే వేస్తూ, పంగతీసుకుని పడుకుని చేయించుకునే ఇగోల మగ వృద్ధులకి కాదు....

ఆడవాళ్ళని వారి ఆలోచనా స్థాయిని కనీసం .౦౦౦1% అన్నా అర్థం చేసుకోడానికి ప్రయత్నించండి 

నేనూ .. నా శస్త్రచికిత్స

ఇప్పటి వరకూ సాగిన నా జీవితంలో నాకు జరిగిన మొట్టమొదటి శస్త్ర చికిత్స ఇది.. ఇంక ఎప్పుడూ జరగకూడదూ అని  ఆకాంక్షిస్తూ.....

08/11/2011

నవంబర్ ఏడు అర్థరాత్రి మూడు ఆ ప్రాంతంలో ప్రభుత్వ ఆసుపత్రి అష్ట కష్టాలు పడి.. ఇంటి దగ్గర ఉన్న హాస్పిటల్లో చేరాను కదా..(ముందు పోస్ట్లొ రాసాను)  రాత్రి మూడు గంటలకే చెప్పారు రేపు ఆర్థోపెడిక్  డాక్టర్ ఉంటారు.. రేపే ఆపరేషన్ చేసేస్తాము అని..   ఉదయం 5 గంటలకి ఒక నర్స్ వచ్చి ఇంజెక్షన్ ఇస్తూ ఏమన్న తినాలంటే ఇప్పుడే తినేయండి.. ఆపరేషన్ టైం కి మీ స్టమక్ అంతా ఖాళీ గా ఉండాలి అని చెప్పి వెళ్ళింది. 

నేను ఫోన్ చేసి చెప్పానో లేక మా తమ్ముడు రాత్రే ఇంటికి వెళ్ళేప్పుడు చెప్పాడో తెలీదుకాని ఉదయం 5.30 ఆ ప్రాంతంలో మా మరదలు వచ్చింది దోశలు తీసుకుని, "వదినా పిల్లలు స్కూళ్ళకి వెళ్ళాలి కదా మీ తమ్ముడు ఇంకా లేవలేదు అందుకే నేను నడుచుకుంటూ వచ్చేశాను" అని.. అలా ఆరోజు నా టిఫిన్ కార్యక్రమం ముగిసింది.. ఉదయం 9 గంటలనుండే మళ్ళీ బి.పి, సుగర్, ఫెవెర్ లాంటివేమన్నా ఉన్నాయేమో అని గంటకో డాక్టర్ వచ్చి చెక్ చేస్తూ ఉన్నారు.. ఆపరేషన్ టైం కి పేషంట్ నార్మల్ కండిషన్‌లో ఉండాలని అని .....ఎందుకిలా ప్రతి గంటకి అని... నేను అడిగిన ప్రశ్నకి "శ్రీనివాస్" అనే డాక్టర్ సమాధానం. మధ్యలో అంటే వీళ్ళు చెక్ చేస్తూ ఉన్నప్పుడు ఒక పెద్దాయన దాదాపుగా 60 ఏళ్ళ పైన ఉండొచ్చు.. వచ్చి "ఎలా ఉందమ్మా?" కాలికి వేసిన పి.ఒ.పి అంతా విప్పించి చూశారు..  వెళ్తూ అన్నారు.. కాంపౌండ్ ఫ్రాక్చర్ కదా.. ప్లేట్స్ కూడా వేయాల్సి ఉంటుంది, రాడ్ తెప్పిస్తున్నాము మధ్యాహ్నం రేడీగా ఉండండి అని సౌమ్యంగా మాట్లాడారు...ఆ పెద్దాయనే నాకు ఆపరేషన్  చేసిన డాక్టర్.. నాలో ఆత్మ విశ్వాసాన్ని పెంచిన వ్యక్తి,  పేరు డాక్టర్ ముకుందన్ గారు

మధ్యాహ్నం 1.00 

నర్సులు ఒక్కొక్కరిగా వచ్చి నా బెడ్ షీట్ మార్చడం, నా జుట్టంతా ఒక పక్కకి తీసి ఒక చిన్న కాప్ పెట్టేసి నాట్ వేయడం, నా డ్రస్ మార్చడం గబ గబా హడావిడిగా చేసెస్తున్నారు . "ఎప్పుడో 3 గంటలకి అన్నారు కదా ఎందుకంత ఆతృత.. ఇప్పుడే తీసుకెళ్తున్నారా?"  అని అడిగాను నర్సులని.. మా పైవాళ్ళ చేత మాకు మాటలు రాకూడదండి.. మిమ్మల్ని ఇప్పుడే తీసుకెళ్తాము... అని అన్నారు.. నా పక్కన అప్పటికి మా పాప ఉంది.. శ్రీవారు, బాబు , మేనల్లుడు భోజనానికని ఇంటికి వెళ్ళారు..నేను మా పాప అంతే ... ఈలోపులోనే నన్ను తీసుకెళ్తే.. మొదటి సారి... అప్పటిదాక ధైర్యంగా ఉన్న నాకు సన్నగా వణుకు ప్రారంభమయింది...పాప చిన్నపిల్ల   దానికేమి తెలీదు అన్న ఆలాపనే నాకు..  పక్కనే ఉన్న ఫోన్ అందుకున్నా.. అమ్మయినా ...అక్కయినా  పర్వాలేదు తోడుగా ఉంటే అనిపించింది, అమ్మ పెద్దావిడ రాలేదు అని..  వెంటనే అక్కకి ఫోన్ చేశాను "అక్కా ఇప్పుడే అపరేషన్‌కి తీసుకెళ్తారట, నువ్వు రావా ప్లీజ్" అని  " ఇదిగో భోజమ చేస్తున్నా అవగానే బయల్దేర్తాను.. నువు కంగారు పడకు మేమంతా ఉన్నాము " అని ధైర్యం చెప్పింది.. నేను ఇటు అక్కకి ఫోన్ చేసే లోపులోనే మా పాప వాళ్ళ నాన్నకి, మావయ్యకి అందరికీ ఫోన్ చేసేసింది "వచ్చేయండి" అని.. 

1.30 కి స్ట్రెచర్ మీద తీసుకెళ్ళడానికి నన్ను రేడీ చేశారు... అప్పటికి నాకు సంబంధిన వాళ్ళే కాకుండా బంధువులు, స్నేహితులు కూడా వచ్చారు విషయం తెలుసుకుని.. నా స్ట్రెచర్ ముందుకు సాగుతుంటే చూశాను అందరిని.. బయట దాదాపు మా బందువులు స్నేహితులు.. నా అనుకునేవాళ్ళు, మొత్తం ఒక 20 మంది దాకా ఉంటారు.. భయం నన్ను వెన్నంటి ఉందేమో ధైర్యం చాలక అందరిని చూసి , నవ్వుకు బదులు కళ్ళ నీళ్ళు వచ్చాయి.. ఇప్పటిదాకా ఎలా ఉంటుందో కూడా తెలియని ఒక క్లిష్టమైన పరీక్షని ఎదుర్కోబోతున్నాను అన్న బేలతనం నాలో..  

చాలా దూరం తీసుకెళ్ళారు ఎక్కడికో నాకేమి తెలుసు ప్రతీ మలుపుకి ఇంకో ఇద్దరు నర్సులు "మేము తీసుకెళ్తాము " అని అనడం.. కొంతవరకే కొంతమందికి ప్రవేశం అన్నట్లు .. సినిమాల్లో పెద్ద డాన్‌ని కలవాలంటే ఇద్దరిద్దరు చొప్పున కొంత కొంత దూరం తీసుకెళ్తున్నట్లుగా నన్ను తీసుకెళ్ళారు.. చివర ఇక ఆపరేషన్ థియేటర్ తలుపు ఇవతల నా స్ట్రెచర్ ఉంచి లోపల వాళ్ళని పిలిచి నన్నప్పగించి వెళ్ళారు.. వాళ్ళకి అక్కడిదాకానే ప్రవేశంట.. నేను ప్రతి ఇద్దరితో మాట్లాడుతూనే ఉన్నా... నా అధైర్యాన్ని కప్పిపుచ్చుకోడానికి... "అమ్మా ఆల్ ది బెస్ట్"  అని పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి చేయి అందుకుని చెప్పింది పాప...లోపలికి వెళ్తుంటే... నేను నర్సులు మాత్రమే వెళ్తున్నాము అన్న నా అంచనాని తారు మారు చేస్తూ అక్కడిదాక వచ్చారు మావారు, బాబు పాప.. మేనల్లుడు.. పరిగెత్తారనుకుంట అందరూ రొప్పుతున్నారు.. "నావాళ్ళు" అన్న భావన, ఆనందం కలిగింది  అందరినీ చూడగానే....అందరివైపు చూసి ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి ...వెళ్ళొస్తా అని కళ్ళతోనే చెప్పి లోపలికి వెళ్ళా.... 

ఒక పెద్ద గది ముందు నన్ను ఆపేశారు... కుడికాలు మెట్టెలు తీసేశాను కాని ఎడం కాలువి తీయలేదు.. ఈ కాలికి కాదు కదా అని... దాని గురించి కూడా పట్టించుకోలేదు నేను నాకు సర్వ్ చేసిన నర్సులు కూడా... లోపలి గది నుండి ఇద్దరు జెంట్స్ ఇద్దరు లేడీస్ వచ్చారు.. ఒకావిడ చాలా పెద్దావిడ,ఇంకొకమ్మాయి బహుశా ట్రైనీ అయి ఉంటారు... ఒక ప్యాడ్ తీసుకుని నా డిటైల్స్ చెక్ చేస్తున్నారు. మగవాళ్ళిద్దరూ కూడా ఎలా జరిగింది ఏంటి అని నన్ను మాటల్లోకి దింపారు పరిసరాలు నాలో భయాన్ని పెంచకుండా.. అందులో ఒకతను మెట్టెలు తీసి మేడం ఇది కూడా తీసేయాలండి.. అని అన్నారు చేతిలో పట్టుకుని..  

ఇంతలో ఆ పెద్దావిడ.. "బయట ఎంతమంది ఉన్నారు?" అని అడిగారు అప్పటికే అందరినీ  చూసి,  కళ్ళతో పలకరించి వచ్చానేమో "అందరూ ఉన్నారు దాదాపుగా ఒక 20 మంది దాక" అని సమాధానం ఇచ్చాను... "ఈ మెట్టెలు ఎవరికి ఇవ్వాలి?" అని అడిగారు.. "ఎవరికిచ్చినా పర్వాలేదు,  మావాళ్ళకి తరువాత నాకు వచ్చేస్తాయి " అని చెప్పాను. కాసేపు అలా మాట్లాడిన తరువాత ఆ పెద్దావిడ మళ్ళీ అడిగారు "మీదే కులం" అని.... మళ్ళీ భయం అమ్మో కుల పట్టింపు కాదు కదా... అని "మరోలా అనుకోవద్దండి Anesthesia  ఇస్తాము కదా అది ఫలనా కులం వారికి పడదు... అందుకని.. అవునూ మీకేమన్నా కట్టుడు పళ్ళా లేక ఒరిజినల్‌వేనా"  అని ఇంకో ప్రశ్న.. హమ్మయ్య అని గుండేనిండా ఊపిరి పీల్చి " మేము ఫలనా అని చెప్పేసి.. కట్టుడు పళ్ళు ఏమి లేవు అని సమాధానమిచ్చాను.. Anesthesia  ఇచ్చినప్పుడు పళ్ళుకొరకడం,  పెదవిని బిగబట్టి కొరకడం చేస్తూ ఉంటారట వాళ్ళకి తెలియకుండానే కట్టుడు పళ్ళు అయితే చాలా ఇబ్బందిట ఆని వివరణ ఇచ్చారు. 

లోపల గదిలో ఏర్పాట్లు ముగిసినట్లున్నాయి నన్ను లోపలికి తీసుకెళ్ళారు.. సినిమాల్లో చూడడమే ఆపరేషన్ థియేటర్.. నిజంగా ఇప్పుడు చూడడం.. బెడ్ పైన రెండు పెద్ద లైట్స్.. బయట చెప్పిన నలుగురితో పాటు లోపల ఇంకో ఇద్దరు ఉన్నారు వాళ్ళు మరీ  మా పాప వయసువాళ్ళనుకుంట అన్ని ఏర్పాట్లు చక చకా చేసేస్తున్నారు. నా చెరో చేతి కిందా ఒక చెక్కలాంటిది అమర్చి (నేను చేతులు మడవకుండా) ఒక చేతి కి సిలేన్ బాటిల్ ఇంకో చేతికి బి.పి  checkup  ఫిక్స్ చేశారు. ఇవన్నీ చేస్తూ నాతో మాట్లాడుతున్నారు..నేనెమి చేస్తాను, నా ఆలోచనలు, అభిప్రాయాలు.. రాజకీయలగురించి కూడా అడిగారు.. రాజకీయాలు నాకంత ఆసక్తి లేదు అనగానే టాపిక్ మార్చి మాట్లడడం వాళ్ళ సమయస్ఫూర్తి.. నాలో ధైర్యాన్ని నింపడానికో మరి నిజమో తెలీదు కాని.. థియేటర్లోకి అడుగుపెట్టగానే భయంతో అరుపులు, ఏడుపులు .. విరక్తి భావం లాంటివి వ్యక్తపరుస్తారట పేషంట్స్.. నేను అలా కాదని.. చర్చిస్తున్నానని అనడం... నిజానికి భయం లోపల ఉన్నా.....  పైకి మటుకు మాములుగా మాట్లాడాను..... నా కళ్ళ ముందు ఒక చిన్న స్టాండ్ ఆ స్టాండ్కి ఒక గ్రీన్ కలర్ క్లాత్ వేశారు నడుమునుండి నాకేమి జరుగుతున్నా కనిపించకుండా... 

"జాగ్రత్త మేడం... Anesthesia   ఇస్తున్నాము మీకేమి పర్వాలేదు"  అంటూ ఆ పెద్దావిడ ఇవ్వడం ప్రారభించారు... చిన్న పిల్లలు ఇద్దరూ నా చేతులు పట్టుకుంటే.. మగవాళ్ళిద్దరూ నా కాళ్ళు పట్టుకున్నారు.. వెన్నులో ఇంజెక్ట్జెచేస్తున్నారు మత్తు మందు.. నేను గమనిస్తున్నా ఒక్కసారిగా ఎదో జలదరింపు కలిగింది.. యెస్ ఒకే.. అని సూది తీసేశారు ఆవిడ.. అంటే ఇంజెక్ట్ అయిపోయింది..... నడుము దగ్గరినుండి, కాళ్ళ దాక నాకేమి జరిగినా తెలీదు ఇంక... అటు ఇటు చూసాను.. నాకు సంబంధించిన అన్ని పనులు అయిపోయాయి... పెద్దావిడ చేతులు వెనక్కి పెట్టుకుని అటు ఇటూ నడుస్తున్నారు... ఆ ఇద్దరు చిన్న పిల్లలలో ఒకళ్ళు ప్యాడ్ పెన్ దగ్గరపెట్టుకుని అలర్ట్ గా ఉన్నారు ఇంకొకరు తెచ్చిన సరంజామ సర్దుతున్నారు.. ఆ ఇద్దరు మగవాళ్ళు పిచ్చా పాటి మాట్లాడుకుంటున్నారు. 

డాక్టర్గారు వచ్చారు... "ఎమ్మా ఎలా ఉంది కాలు నొప్పిగా  ఏమన్నా ఉందా.. ఏమి పర్వాలేదు ఒక గంటలో అయిపోతుంది " అని అన్నారు.."పర్వాలేదా డాక్టర్" అని అడిగా భయంగా.. నా తల దగ్గర జస్ట్ అలా తడిమి నో ప్రాబ్లం... అని వెళ్ళారు... పైన ఉన్న రెండు lamps వెలిగించారు అసిస్టెంట్స్. నాకేమి తెలియడం లేదు కాదు కాదు కనిపించడం లేదు..  కాకపోతే స్పృహ ఉంది.. పి.ఒ.పి కట్ చేసి dust ట్రేలో వేయడం మటుకు తెలుసు అంతే నిద్ర వస్తోంది.. నా పరిస్థితి చూసి ఆ పెద్ద మేడం అన్నారు" పడుకొండి ఏమి పర్వాలేదు " అన్నారు.. పూర్తిగా వినకుండానే నిద్రలోకి జారుకున్నా... (మత్తు ప్రభావమేమో).. మధ్య మధ్యలో మెలుకువ వస్తోంది అటు ఇటు చూస్తుంటే మటుకు ఆ పిల్లలిద్దరూ పరిగెడ్తున్నారు.. ఒకళ్ళు ఏదో రాస్తున్నారు.. సన్నగా మాటలు వినిపిస్తున్నాయి కాని ఏమి అర్థం కావడం లేదు.. కాని ప్రతిసారి అంటే మెలుకువ వచ్చినప్పుడల్లా.. ఇంకా ఎంతసేపు అనో, అయిపోయిందా అనో ఆవిడని అడుగుతున్నా .. పెదవుల కదలికతో మాత్రమే.. అలా కొంతసేపటికి నా ఆపరేషన్ పూర్తి అయింది.. అదికూడా నాకెలా తెలిసింది నా కంటి ముందు స్టాండ్ మీద ఉన్న గ్రీన్ కలర్ క్లాత్ తీసేశారు.. అసలక్కడ ఏమి జరగలేదు అన్నంత నీట్ గా ఉంది అసలేమి చేసిన ఆనవాళ్ళు కూడా లేవు.. కాలు పి.ఒ.పి తో ఎలా వచ్చానో మళ్ళీ అలాగే ఉంది.. నిద్రమత్తులోనే ఉన్నా నేను.. స్ట్రెచర్ వచ్చింది నన్ను జాగ్రత్తగా స్ట్రెచర్‌పైకి మారుస్తున్నారు.. అదిగో అప్పుడుడాక్టర్ ముకుందన్ గారు నా కాలు పదిలంగా ఒక గాజు బొమ్మని పట్టుకున్నంత భధ్రంగా పట్టుకుని స్ట్రెచర్‌పై ఉంచడం చూసి నా కళ్ళు ఆనందబాష్పాలయ్యాయి..మగత నిద్ర.. మెలుకువ స్థితిలో ఉన్నాను నేను ఆ స్థితిలోనే నాదగ్గరికి వచ్చి చెప్పారు డాక్టర్.. " ఆపరేషన్ సక్సెస్ అమ్మా.. ఏమి పర్వాలేదు.. ఒక రెండు రోజుల్లో మీరు కాస్త నడవగలిగితే (వాకర్తో) డిస్చార్జ్ చేసేస్తాము.. అన్నీ తినొచ్చు .."  అని వెళ్ళారు.. బయట ఎదురుచూస్తున్న మా పాపకి కూడా అదే చెప్పారుట... ఏమి భయంలేదు మీ అమ్మకి ఆపరేషన్ సక్సెస్ అయింది అని..అలా కాలి ఆంకిల్ (చీలమండలం) దగ్గర మూడు ప్లేట్లు ఒక 5 సెంటీమీటర్లదాక రాడ్ తో నా కుడి కాలి శస్త్ర చికిత్స పూర్తి అయింది.  ఐరన్ లెగ్ అన్నమాట.. ;-)

అక్కడినుండి వెళ్తూ...అందరికి థాంక్స్ చెప్పి నా రూం కి వెళ్ళాను అప్పటికి టైం రాత్రి 8 అయింది.. అంటే రెండు గంటల ప్రాంతంలో ఆపరేషన్ థియేటర్‌కి వెళ్ళిన నేను తిరిగిన్ నా రూం కి చేరుకునేసరికి రాత్రి ఎనిమిది అయింది.. సుదీర్ఘ ఆపరేషన్   కదా   ఇది...

****

ఇదో(నరక కూపం) ప్రహసనం

ఇది “నేను రాను తల్లో” కొనసాగింపు (కొన ని అలా సాగదీయడమన్న మాట).

అరోజు అంటే 07.11.2011 రోజు పలువురు మిత్రులు, తెలిసిన డాక్టర్లు... హితులు సన్నిహితుల  సూచన ప్రకారం  అక్కడి డాక్టర్లకి  డిస్చార్జ్ అవుతామని మా  నిర్ణయం తెలియపరిచి,  ఒక పెద్ద ప్రభుత్వ ఆసుపత్రి కి వెళ్ళాము (అక్కడ కొత్త టెక్నాలజీ..   కొత్తగా కట్టిన బిల్డింగ్ అని చెప్పడం వల్ల).

వెళ్ళగానే అందరిలాగే ఇక్కడ కూడా నర్స్ వచ్చి.. బి పి టెస్ట్.. ఆతరువాత ఎదో painkiller tablet  అనుకుంట ఇచ్చారు. డాక్టర్ వచ్చి అసలు ఫ్రాక్చర్ ఎలా జరిగింది ఏంటి ?  అన్న వివరాలు కనుక్కుని వెళ్ళారు.. (ఇంకా అడ్మిట్ అవలేదు..అప్పటికి ప్రాసెస్ రన్ అవుతోంది). ఇక ఇక్కడినుండి మొదలయ్యాయి నేను ఊహించని కష్టాలు..  

షాక్ నంబర్ 1:  

నర్స్ వచ్చింది ఎదో ఇంజెక్షన్ ఇవ్వాలంటూ.. రూం కి తలుపువైపు మా ఆంబులెన్స్  తీసుకొచ్చిన డ్రైవర్, అతని పక్కన కాంపౌండరో మరి వాచ్మెన్నో తెలీదు కాని ఉన్నారు .. రూం లోపల నాతో పాటు మరో పేషంట్ వాళ్ళ తాలుకు ఒకతను ఉన్నారు అంటే వాళ్ళందరి ముందు ఇంజెక్షన్ .... చాలా సున్నితంగా .... "వీళ్ళని బయటికి పంపించి  కొంచం డోర్ close  చేయండి" అని...అన్నాను ,  అంతే!!!  అసలు నేనేదో అనకూడని మాట అన్నట్లుగా ... 

"వాళ్ళు వినరండి.. ఇక్కడినుండి ఎవరు వెళ్ళరు.. మీరు ఒక నిముషం  కళ్ళు మూసుకొండి ఇంజెక్షన్ చేసేస్తాను" అని.. (ఇదేమి నరకకూపం ... దేవుడా!!  అనుకున్నా మనసులో )

"నాకిప్పుడు ఇంజెక్షన్ వద్దు ... అడ్మిట్ అయ్యాక నాకు కేటాయించిన రూంలో ఇవ్వండి అని కచ్చితంగా చెప్పేసాను."

అప్పుడా నర్స్ కోపంగా ఆ ఇంజెక్షన్ మా పాప చేతిలో పెట్టేసి "పైన నర్స్ ఉంటుంది అప్పుడు  చేయించుకొండి"  అని అరిచేసి వెళ్ళింది.. 

బయట ఉన్న మా తమ్ముడు...  ఇక్కడి వాతావరణం అదీ చూసి, ఈ ఒక్క రాత్రికి  అక్క సర్దుకుపోతే రేపు వేరేచోటికి తీసుకెళ్దాము.. ఇక్కడొద్దు అని మా మేనల్లుడితో,  మా అక్క వాళ్ళ బాబుతో అన్నాడుట.. అదే సమయంలో మా పాప కళ్ళ నీళ్ళతో "డాడీ!!... మావయ్యా!! ... అమ్మ ఇక్కడొద్దు  ... ఇక్కడ సరిగ్గా చూసుకోరు"  అని చెప్పేసింది.  

నాతో పాటు  శ్రీవారు, పాప, బాబు, మావారి మేనల్లుడు (మా ఆడపడుచు కొడుకు)  తమ్ముడు, మరదలు , మరదలి తమ్ముడు మా అక్క వాళ్ళ బాబు, ఆ బాబు ఫ్రండ్ ఉన్నారు....

ఇక్కడి అడ్మిట్ ప్రాసెస్ అంతా ముగించేసి... నన్ను పైకి తీసుకెళ్ళమని చెప్పారు .. పైకి ఒక పావుగంట తరువాత తీసుకువెళ్ళారు... 

షాక్ నంబర్ 2:: 

అదో లేడీస్ వార్డ్.. మగవాళ్ళు రావడం నిషేధం కాసేపు పరామర్శించో, పలకరించో వెళ్ళచ్చు అంతే.. దాదాపుగా ఒక 100 పడకలు ఉన్నాయనుకుంట ఎక్కడ మూలకి తీసుకెళ్ళి నా పడకని కేటాయించారు. ఇందాక చెప్పినవాళ్ళంతా నా చుట్టూ ఉన్నారు వాళ్ళతో జోక్స్,  కబుర్లు నాకు పెద్దగా బాధ అనిపించలేదు ఎందుకంటే .. బయటికి వస్తూనే తమ్ముడు   "అక్కా ! ఈ ఒక్క రాత్రే .. రేపు వేరే చోటుకు వెళ్దాము"  అన్నాడు కాబట్టి...  సరే,  అడ్జెస్ట్ అయిపోదాము అని అనుకోడవల్ల.. నా మంచం చుట్టూ వీళ్ళంతా ఉండి కబుర్లు చెప్పడంవల్ల  అయితే ఏంటి.. సంతోషంగా ఉంది.. ముందు జరిగిన విషయం (ఇంజెక్షన్ ప్రహసనం) మరిచిపోయెంతగా ... 

రాత్రి 11 అయ్యింది ..మా కుటుంబ సభ్యులు  ఒక్కొక్కరు ఇక ఇంటికి వెళ్దాము అని అనుకుంటున్నారు .. ఈలోపులోనే మా మేనల్లుడు కళ్ళ నిండా నీళ్ళతో "అత్తా మీరిక్కడ వద్దు మనం వెళ్ళిపోదాము.. మిమ్మల్ని ఇక్కడ ఉండనివ్వను" అని ... మేనల్లుడి పక్కనే మా బాబు, పాప కూడా " అమ్మా! నిన్నిలా ఇక్కడ చూడలేకపోతున్నాము వద్దమ్మా..  మావయ్యా ప్లీజ్ ఇప్పుడే అమ్మని మార్చేద్దాము ఇక్కడినుండి"  అని.. నేను వాళ్ళని ఓదార్చి "ఈ ఒక్క రాత్రే కదా!"  అని బుజ్జగించి ఇంటికి పంపాను..  అందరూ వెళ్ళారు...  నేను,  మా పాప.. పాప పడుకోడానికంటూ వేరే ఏ సదుపాయము లేదు.. పక్కన స్టూల్ మీద కూర్చుంది.. పరిస్థితి చూసి "నా పక్కన పడుకో "  అని జరిగాను.. ఉహు! పాప ససేమిరా అంది "జాగారం చేస్తాను అందుకే బుక్స్ తెచ్చుకున్నా" అంది.. నవ్వుకున్నా, నిద్ర వస్తే అప్పుడు చూడొచ్చులే అనుకుని సైలెంట్ అయ్యాను. ఈలోపులో వాచ్మెన్లు అనుకుంటా కఱ్ఱలు పట్టుకుని వచ్చారు పేషంట్ తాలుకు మనుషులు పక్కన పడుకున్నారా..  లేదా  వేరే పేషంట్ తాలుకూ ఖాళీగా ఉన్న మంచాలు వాడుతున్నారా చూడడానికి.. చెప్పడం కాదు అలా ఉన్నవాళ్ళని కఱ్ఱలతో కొడుతున్నారు..(జైల్లో ఖైదిలని కొట్టినట్లు)  మై గాడ్!!  అనుకున్నా.. అమ్మో!!  పాప పరిస్థితి ఏంటి.. నాకు మగతగా నిద్ర పట్టినా దానికి సేఫ్టీ లేదు ఇక్కడ  భయం వేసింది....తెల్లారేదాక నేను మెలుకువగానే ఉందామని నిర్ణయించేసుకున్నా.. పాప ఏమాత్రం ఆ వాతావరణానికి అడ్జెస్ట్ అవలేకపోతోంది.. ఎదో ఒకటి మాట్లాడాలి కాబట్టి , ఇద్దరం పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకుంటూ ఒక అరగంట గడిపాము.. 

ఇంతలో నాకు  కాలకృత్యాలు తీర్చుకోవాల్సిన అవసరం  వచ్చింది.. నెమ్మదిగా పాపతో "బెడ్‌పాన్ అడిగి తీసుకు రా నాన్నా!! "  అని చెప్పాను (అక్కడ ఇంతకుముందు  కార్పోరేట్  హస్పిటల్లో లా ఇక్కడ ఈ సేవలు  చేసేవాళ్ళు అందుబాటులో  లేరని ముందే చెప్పడం వల్ల పాపకే చెప్పాను). పాప వెళ్ళి అక్కడ ఉన్న నర్స్ ని అడిగింది.. " అలాంటివి ఇక్కడ ఉండవు మీరే తెచ్చుకోవాలి.. లేకపోతే నువ్వె ఎత్తుకు తీసుకెళ్ళు మీ అమ్మని"  అని దురుసుగా చెప్పిందిట  .. అది బిక్కమొహం వేసి చెప్పింది ఈ విషయం.. ఏమి చెయ్యాలి ఇలా ఎలా ఉండాలి తెల్లారేదాక? పాపకి సేఫ్టీ లేదు, నాకు సంభందించి  ఏవిధమైన అవసరం తీరడం లేదు ఎలా ఇక్కడ? వెంటనే అక్కడి నర్స్ ని పిలిపించి "రాత్రి డిస్చార్జ్ ప్రాసెస్ ఉందా?" అని అడిగాను.. మీరు సంతకం పెట్టి వెళ్ళచ్చు అని చెప్పింది ఆవిడ.. "హమ్మయ్య బ్రతుకు జీవుడా! " అనుకుని.. శ్రీవారికి, తమ్ముడికి ఫోన్ చేసాను.. "ఎంత ఖర్చు అయినా పర్వాలేదు.. ఆంబులెన్స్ తెప్పించండి... ఇక్కడినుండి వెళ్ళిపోదాము"  ఇక్కడ  నా పరిస్థితి ఇది అని వివరించి చెప్పాను. 

బయట ఉన్న వాళ్ళకి నేను ఎంత చెప్పినా   ఇక్కడి పరిస్థితి అర్థం కాకపోవడంతో ....  "ఈరోజుకి ఇంటికి వచ్చేస్తాను పొద్దున్నే ఎదో ఒక హాస్పిటల్‌కి వెళ్దాము కాని ఈ నరక కూపంలో నేనుండను " అని వాళ్ళు ఒక రేంజ్ లో విసుక్కున్నా...  తెగేసి చెప్పేసాను.. "ఆంబులెన్స్ లో స్ట్రెచర్ ఉండదక్కా!  నువ్వు ఇంటికి ఎలా వస్తావు మా ఇంట్లొ అంటే  మెట్లు ఎక్కలేవు.. మీ ఇంటికంటే మెట్లు దిగలేవు  అర్థం చేసుకో ..ఈ ఒక్కరాత్రికి ఓపిక పట్టు"  అని తమ్ముడు బయట ఉండి నన్ను బతిమలాడడం..  "లోపల నా పరిస్థితి ఓపిక పట్టేది కాదురా! "  అని నేను.. మా ఇద్దరి వాదులాట తీవ్రస్థాయిలోకి వెళ్ళింది.. అంత జరిగిన ఒక పావుగంటకి ఆంబులెన్స్ తో మా తమ్ముడు వచ్చాడు .. పైన ఒక సిగ్నేచర్ పడేసి వచ్చేసాము కిందకి నేను,  మా పాప.. తమ్ముడు సీరియస్ గా/కోపంగా  "ఇదిగో అక్కా లక్షలు ఖర్చయినా పర్వాలేదు చాయిస్ నీదే .. ఏ  హాస్పిటల్ చెప్పు.."  అని ,   "నీ ఇష్టం ఇక్కడినుండి బయట పడితే చాలు"   అని నేను. అలా ఇద్దరం కాసేపు మాట్లాడుకుని పక్కనే నేను చిన్నప్పటినుండి చదువుకుని నా బాల్యాన్ని గడిపిన స్కూల్ కి సంభందించిన హాస్పిటల్లో అడ్మిట్ అయ్యాను.  ఇంటికి దగ్గర.. నడుచుకుంటూ వచ్చే దూరం అన్నిటికన్నా ముఖ్యం నాకంటూ స్పెషల్ రూం.. పాపకి సేఫ్టీ .. 

అలా  ఇంత ప్రహసనం తరువాత మేమా నరకకూపం నుండి బయటపడ్డాము. "హమ్మయ్య!! "  అని పాప ఊపిరి పీల్చుకుని ప్రశాంతంగా నిద్రలోకి జారుకుంది.  అప్పటికి టైం 2.30 am.   

******

PS: మావారు, మేనల్లుడు, మాబాబు ఇంటికి వెళ్ళలేదు బాధగా ఎదో ఒకటి చేయాలి అని ఆ నరక కూపం  కిందే ఉన్నారన్న సంగతి నాకు తెలీదు వాళ్ళు చెప్పేదాకా..