అందం చూడవయా... ఆనందించవయా..

నిన్నటి పోస్ట్లో అందం గురించి మాట్లాడాను కదా ఆ నేపధ్యం ఈ అందానికి సంబందించి నాలుగు మాటలు:

అందం.. చిన్నప్పటినుండి వింటున్నమాట.. ఒక్కోసారి అందం అన్న పదం అంటేనే కోపం వచ్చేస్తుంది. ఒక్కోసారి ఆస్వాదించగలిగినప్పుడు ఇష్టంగా ఉంటుంది. నా దృష్టిలో అందం  అంటే మనం ఆస్వాదించగలగాలి, ఆనందించగలగాలి. పోల్చుకోడం వచ్చిందంటే కృంగిపోవడం ఖాయం.. మా అమ్మ నలుగురు అక్కచెల్లెళ్ళ అందం అయితే ఏంటి, మాట తీరు అయితే ఏంటి ఎవరికి వారే సాటి. నలుగురూ బాగుంటారు పాత సినిమా హీరోయిన్లలాగా నిండుగా.. ఇలా.

 ఒక్క మా మూడో పిన్నికి తప్ప మిగతా ముగ్గురికి చిన్నప్పుడే అంటే బాల్య వివాహాలే. ఈ ముగ్గురక్కచెల్లెళ్ళ పిల్లలకి ఒకటి లేద రెండు సంవత్సరాల  తేడా ఉంటుంది. ఈ అక్కచెల్లెళ్ళ మధ్య ఎవరు ఎవరికన్నా అందంగా ఉంటారు అనే ప్రశ్న తలెత్తిందో లేదో కాని మా రెండో పిన్ని కూతురునుండి మేము ఎదుర్కున్నాము .. మా అమ్మే అందరికన్నా "అందంగా" ఉంటుంది అంటూ.. ఎమో అప్పుడెలా స్పందిచానో గుర్తులేదు.. వాదించానేమో కూడా నలుగురూ నలుగురే అని..

ఈ అమ్మాయి తరువాత మా అన్నయ్య నుండి ఎదుర్కున్నామీ సమస్య  వాడు తిన్నగా ఉండక "మా అమ్మే బాగుంటుంది " అని చెప్పిన పిన్ని కూతురినే మా మిస్ కుటుంబం గా చేసేసాడు.. అప్పటినుండి అది ప్రపంచంలోనే తనంత అందం ఎవరికీ లేదనే తరహాలో ఉండేది. మా ఇద్దరి మధ్య కేవలం 6 నెలలే తేడా ఉండడంతోనూ.. అలా డిక్లేర్ చేసింది స్వయానా మా అన్నయ్య అవడంతోను నాకు సహజంగా ఉండే అసూయ మరిన్ని పాళ్ళు హెచ్చి,  అసలు ఈ "అందం" అనే పదం కనిపెట్టినవాళ్ళని కాల్చేయాలి అన్నంత కసి కలిగేది అప్పట్లో. 

అక్కడితో ముగిసిపోకుండా ఈ అందచందాల పోటీలు మా అక్క చెల్లెళ్ళ మధ్య జరిగేది.. ప్రత్యక్షంగా తక్కువే చెప్పాలంటే.. కాని పరోక్షంగా నీకన్నా మీ అక్కే బాగుంటుంది, లేదా మీ ఇద్దరిలోను మీ అక్క బాగుంటుంది .. ఈ తరహా మెచ్చుకోళ్ళూ.. అయితే మా అక్క చెల్లెళ్ళ పోల్చుకోడాలు వచ్చేసరికి నాలో కాస్త జ్ఞానం వచ్చింది అని చెప్పొచ్చు అందం అంటే కేవలం మన బాహ్య సౌందర్యం మాత్రమే కాదు అన్న చిన్న ఊహ.. కాబట్టి పెద్దగా ఆలోచించేదాన్ని కాదు కాని,  ఒక్కోసారి మటుకు (చాలా సార్లు) అయినవాళ్ళే అంటే అక్క తరపు  వాళ్ళు అంటున్నప్పుడు కొంచం చివుక్కుమనేది.. ఇదో తరహా ఆనందం అంతే అనుకునేదాన్ని..  "బాలేదు"  అని చెప్పినంత మాత్రానా నేనేమి చేయగలను అని ప్రశ్నించుకునే దానిని చాలా సార్లు...అలా అన్న సంధర్భాలు కూడా ఉన్నాయి. దేవుడిచ్చిన రూపం కదా ఇది ఇంకేమి చేయలేను అని.  

******

మొన్నామధ్య ఎదో ఎవరు పొడుగు?  ఎవరు పొట్టి?  అనే విషయంలో చిన్న చర్చ జరిగినప్పుడు.. అమ్మ వాళ్ళ తరంలో ఆడవాళ్ళల్లో మా మొదటి పిన్ని, ఆతరువాత తరం అంటే మా తరంలో ఆడవాళ్ళల్లో నేను, ఇదిగో ఇప్పుడు అక్క పిల్లలు మా పిల్లలు.. ఇలా మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా అక్క వాళ్ళ బాబు "నువ్వెన్నన్నా చెప్పు పిన్ని నీకన్నా అమ్మే బాగుంటుంది.. అన్నాడు." (పొడుగు విషయంలో నేను నాకన్నా మా/వాళ్ళ పిల్లలు పొడుగు అనే విషయాన్ని అంగీకరించను అనే ఒక వివాదం ఉంది మా మధ్య...  నిజమే మా తరంలో లేడీస్ లో నేను పొడుగు ... ఇప్పుడు వాళ్ళు పొడుగే కాదన్నదెవరు అన్నది నా వాదన) అందుకని అలా అనడం.. మా అమ్మే అని.. కరక్టే  అక్క బాగుంటుంది అలా అని ఇప్పుడు నా మొహం చెక్కేసుకోలేను కదా అని అంటే సమాధానం చెప్తే నేను సీరియస్ గా తీసుకున్నానంటారు..ఈ మధ్య బ్లాగులో కూడా ఈ తరహా పోస్ట్ ఒకటి చదివాను.. బ్లాగర్ని ఎవర్నో మీరేమంత అందంగా ఉండరు మిమ్మల్ని మీ వాళ్ళు భరించడం కష్టం అని..  కేవలం అందం లేకపోతేనే భరించడం, భరించలేకపోవడం లాంటివి వచ్చేస్తాయా? అలా ఎలా రాస్తారు అనిపించింది అప్పుడు.... మనసుతో పోల్చగలిగితే పోల్చాలి లేకపోతే వదిలేయాలి అన్నది నా ఆలోచన.  నిజానికి కళ్ళు చెదిరేంత అందం ఎదురుగా ఉన్నప్పుడు  అసూయని దరి చేరనివ్వకుండా ముందుగా ఇంకెవ్వరితోనో  పోల్చకుండా ఆనందించి ఆస్వాదించగలగాలి..

*****

ఈ అంతరాలు ఎప్పటికి సమసిపోతాయో అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి.. కొన్నాళ్ళు ఎవరి వత్తిడులలో, ఎవరి పనులలో వాళ్ళు ఉండి కలుసుకోలేని పరిస్థితులలో  ఉన్నప్పుడు బంధువులు మన గురించి ఏర్పర్చుకునే అభిప్రాయాలు ఒక్కోసారి మనసుని కలచివేస్తాయి..  దీని గురించి తరువాత పోస్ట్లో .. 

*****

తెలుగు వెలుగుల(తో)లో ..... దీపావళి

బ్లాగు మిత్రులందరికీ దీపావళి శుభాకాంక్షలు.


నాలుగు రోజుల క్రితం, ఒకసారి ఎందుకో నాకు ఇష్టమైన వాళ్ళతో ఓ అరగంట మాట్లడాలి అన్న ఆలోచన మదిలో పదే పదే కదలాడింది. ఆలోచించాను, నాకిష్టమైన వాళ్ళు చాలా మంది ఉన్నారు. కాని అందరూ ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళు తలమునకలై నాతో అరగంట గడపలేని వాళ్ళే.

ప్రతి మనిషికి ఎప్పుడో అప్పుడు ఈ ఆలోచన అనేది వస్తుందని నా అభిప్రాయం. అంతెందుకు నాకు కలిగినట్లుగానే నా స్నేహితులకి ఇలాంటి ఆలోచన కలిగినప్పుడు , నేను వాళ్ళతో ఓ అరగంట గడపగలనా? నన్ను ఇష్టపడ్డవాళ్ళు , నాకిష్టమైన వాళ్ళు అందరూ బాధ్యతల బంగారు సంకెళ్ళతో ఉన్నవాళ్ళే. తీరా మాట్లాడే సమయం చిక్కినప్పుడు, మనసు మూగబోతుంది.

"లేనిదికోరేవు, ఉన్నది వదిలేవు
ఒక పొరపాటుకు యుగములు వగిచేవు "
అన్న పాట గుర్తోస్తోంది.

నా మనసు చెప్పినట్లుగా, నాకు నచ్చినట్లుగా, ఒక్క అరగంటే కాదు, కావాలనుకుంటే ఎన్ని గంటలైనా నాతో ఉండే నా ప్రియ నేస్తం నా బ్లాగు నాకు తోడుండగా, లేని దాని గురించి పాకులాడడం ఏమిటి? అని నిన్న పండగ హడావిడి తగ్గినతరువాత , నా బ్లాగు మిత్రులందరికీ దీపావళి శుభాకాంక్షలు చెప్దామని తెర తీసి ఓరగా కూడలి వైపు చూడగా, "తెలుగు వెలుగులు" అంటూ శ్రీధర్ గారి బ్లాగులో నా బ్లాగు పేరు కనపడింది.


అంతే!! ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డా! అదేంటి నన్నొదిలేసి నా బ్లాగు అక్కడేమి చేస్తోంది? అని చూద్దును కదా! నోట మాట రాలేదు నిజంగానే. మనసు మూగబోయింది. దీనికంతటికి(నా బ్లాగు శ్రీధర్ గారి బ్లాగుతో స్నేహం చెయ్యడానికి) కారణం జ్యోతిగారని తెలిసింది. ఇలా కూడా జరగొచ్చని, జరుగుతుందని తెలిపిన జ్యోతిగారికి, సహకరించిన శ్రీధర్ గారికి కృతజ్ఞతలతో, దీపావళి శుభాకాంక్షలతో...


"ఏమి జరిగింది?" అని అలా మెల్లగా అడుగుతారేంటండీ?? ఆనందంతో చెప్పడానికి.. "గుండె గొంతుకలోన కొట్టాడుతుంది, ప్చ్! ఎంత ప్రయత్నించినా , గొంతు దాటి అది రానంటోంది. ( పైన ఉన్న చిత్రం క్లిక్ చేసినా చాలు)" అందుకే మీరే శ్రమ అనుకోకుండా ఒక్కసారి అటెళ్ళి రండి.

"నువ్వు-మీరు" ల మధ్య జరిగే మర్యాదల అంతః కలహాలు

ఎదుటి మనిషిని మనము "నువ్వు" అని పిలిచామంటే వాళ్ళు మనకి ఎంతో దగ్గరివాళ్ళు అయివుండాలి లేదా మనకన్నా చిన్నవాళ్ళయినా అయివుండాలి .. అలాంటప్పుడే.. మనము వాళ్ళని "నువ్వు" అని పిలవడానికి సంకోచించకూడదు.. ... అపరిచితులని ఎప్పుడైనా సరే.. "మీరు" అని పిలవడమే.. మన మర్యాద.. మనం మాట్లాడే తీరు మన సంస్కారాన్ని తెలియజేస్తుంది... మనకన్నా పెద్దవారిని .. మనకి తెలియని వారిని పలకరించాల్సివచ్చినప్పుడు "మీరు" అని పిలవాలి.. చిన్నప్పుడు "క్రిష్ణవేణి టీచర్ చెప్పిన మాటలవి..

మన తెలుగులోనే ఈ మర్యాదల ఏకవచన బహువచన సంభోధనలు దీని వలన బయటికి చెప్పలేని అంతః కలహాలు ఎన్నో....

అవతలి మనిషిమీద గౌరవం అనేది మనసులోంచి రావాలి చూడగానే మనకే నమస్కారం పెట్టాలి అనిపించాలి.. అదిగో.. మీవాళ్ళు నాకు అసలు గౌరవం ఇవ్వరు.... అని అంటే అది అడిగి(అరువు అనచ్చేమో) తెచ్చుకొన్న గౌరవ మర్యాదలే అవుతాయి తప్ప సహజసిద్దంగా వచ్చినవి కావు.. (ఇందుకు ఎవరు అతీతులు కాదని అనిపిస్తుంది)

మొన్న మా బాబు అడిగాడు.. "నువ్వు" అనే పిలుపు దగ్గరి తనానికి ప్రతీక అయి నప్పుడు.. అది అమర్యాద ఎలా అవుతుంది?డాడినే ఎందుకు "మీరు" అని పిలుస్తారు?? డాడి మనకి చాల దూరమా?? అని... పెద్దవారు కదా "మీరు" అని పిలవాలి.. అని చెప్తే వెంటనే మరి నువ్వు కూడా పెద్దదానివె కదా నేను ఇప్పటినుండి నిన్ను కూడా "మీరు" అనే పిలుస్తాను అన్నాడు... ఒక్కరోజు అలా పిలిచి.. పిలవడానికి కష్టపడి .... ఇక నావల్లకాదమ్మా నువ్వేంటో దూరమైపొతున్నట్లుగా వుంది అని మానేసాడు...

అవును ఎందుకిలా?? అమ్మని "నువ్వు" అని నాన్నని "నాన్నగారు" అని అలా పిలవడం ఇద్దరికి వ్యత్యాసం ఏమిటి?? ఆడ మగ అవడమేనా అని ...ఆలోచిస్తే అనిపించింది.. ఇదివరకు రోజుల్లో అయితే.. నాన్న బయట పనులు.. అమ్మ ఇంట్లో పనులు... అదీ కాక అమ్మ కూడా నాన్న ని "మీరు" అని సంభోదించేది... ఇంటికి పెద్ద అనే హోదా.... అలా అలవాటైపొయింది... ఇక్కడ కాదు కాని ఆంధ్ర వైపు ఈ మర్యాదలన్ని ఇంకా కొనసాగుతూనే వున్నాయి... నాన్న ని "నువ్వు" అని పిలవడం ఏదో పాపం అన్నట్లువుండేది... ఇంకా కొన్ని చోట్ల అయితే "నాన్నగారండి" అని కూడా పిలుస్తారు..

పిల్లలు "నాన్నగారు ఫలనాది తీసుకురండి" అని అనడానికి "అమ్మగారు అన్నం పెట్టండి" అని అనడానికి ఎంతో వ్యత్యాసం వున్నట్లుగా వుంది...వినడానికే బాగోలేదని అనిపిస్తోంది...

మరెందుకీ వ్యత్యాసం అంటే నర నరాల్లో జీర్ణిచుకుపోయిన.. ఆచారాలు .. సాంప్రదాయాలు... కొన్ని ఇలా కష్టంగా...మరికొన్ని ఇష్టంగా భరించేగలిగే శక్తి వుండడం అంతే.. కాని "నువ్వు" వరకు పర్వాలేదు.. కొన్ని ఇళ్ళళ్ళో "ఏమేవ్.. ఒసేవ్.. లాంటివి కూడా వాడతారు...." ఇలా చెయ్యవే... అలా చెయ్యవే... " " అది వస్తానంది రాలేదా" అని మాట్లాడుతుంటే ఎంత బాధేస్తుందో..."అది" "ఇది" అని పిలవడానికి ఆడవాళ్ళేమన్నా వస్తువులా?? పేరు ఉపయోగించచొచ్చుగా .. ఒక వింత ఏటంటే .... ఇలా పిలిచే వాళ్ళే ఇప్పటి పిల్లలు తోటి అబ్బాయిల్నో లేదా వాళ్ళ బాయ్ ఫ్రండ్స్ నో ఏరా.. ఓరేయ్ ... అంటే సహించలేరు...(ఇలా పిలవడం కరెక్ట్ అని కాదు నా వాదన.. ఒక వేలు ఎదుటి వారి తప్పు చూపిస్తే మూడు వేళ్ళు మనవైపు చూపిస్తాయి.. అన్నట్లు... ఎదుటివారంటే గౌరవం మర్యాద లేనివాళ్ళు తప్పులెంచడానికి అనర్హులు)

మర్యాదని ఇచ్చిపుచ్చుకోవాలి అంటారు పెద్దలు.. మనము ఇచ్చే మర్యాదని బట్టే మనకొచ్చే మర్యాద... నీ భర్తని నువ్వు గౌరవిస్తేనే ఎదుటివారికి కూడా గౌరవం వుంటుంది. అని ఒక భర్త బార్యకి చెప్పి "మీరు" అనో "ఏవండీ" అనో పిలిపించుకొంటున్నారంటే.. మరి ఇదే సూత్రం బార్యకి కూడా వర్తిస్తుందేనే సత్యం గ్రహించగలగాలి...అంటే భర్త తన బార్యని "మీరు" అని పిలవాలి అని కాదు... అలా ఒక వస్తువునో.. లేద ఒక పనికిరాని వ్యక్తి తో మాట్లడుతున్నట్లో కాక ఆ "నువ్వు" నే ప్రేమగా పిలవగలగాలి... తప్పులేదు అనుకొంటే.. బార్య కూడా... "మీరు" నుండి "నువ్వు" అని పిలిచి... ప్రేమను పంచు(పెంచు)కోవాలి ...ఇక్కడ "నువ్వు" కి అర్ధం దగ్గరితనానికి ప్రతీక కాని అమర్యాద ఎంతమాత్రం కాదు..

ఒక పరిచయం లేని వ్యక్తి మొదటి పరిచయంలోనే "నువ్వు" అని అంటున్నారంటే .. అది ఖచ్చితంగా అమర్యాదే...

అందుకే అనిపిస్తుంది.. ఈ మర్యాదలు అనేవి ఎప్పటికి ఇలా అంతః కలహాలుగానే వుంటాయి.. బయటికి చెప్పుకోలేము .. . దాచుకోలేము...

వ్యాఖ్యోపాఖ్యానం:1

"గుండె గొంతుకలోన కొట్టాడుతోంది, అని రాసారు మీరు ఎంకా? నాయుడు బావా?-రామకృష్ణ భైసాని గారి వ్యాఖ్య"

ఇది ఒక అనుభూతి ! రామకృష్ణ బైసానిగారు! ఈ అనుభూతి చెందడానికి మనము ఎంకో?, నాయుడుబావ అవ్వాల్సిన అవసరం లేదనుకొంట ఇంకోసారి ఆలోచించడి. వివరణ కూడా ఇస్తాను.
ఇదివరకు కూడా ఎవరో నేనిలా "గుండే గొంతుకలోనా ... అంటే, కాసిని మంచి నీళ్ళు తాగండి తగ్గిపోతుంది అన్నారు. ఇది కూడా అలాగే వుంది.
"మన జ్ఞానాన్ని ఇతరులకి పంచగలం కాని, మన అనుభవాల్ని మన అనుభూతుల్ని ఇతరులకి పంచలేము"- చలం .
మనకు తెలిసిన విషయాన్ని ఇతరులకి చెప్పగలము కాని, మన అనుభూతుల్ని పంచలేము.
ఉదా:
"ఎదలొకటయితే ఎక్కడ వున్నా దూరం కాదంటాను,
ఇది తీపని, అది చేదని రుచల వాదం ఎందుకో?
మెచ్చిన హృదయం ఇచ్చిన మిరియం కారం కాదంటాను."
అసలు మిరియం ఘాటుతో కూడిన కారమే. కారం కాదనడమేమిటి? అని మిగతా వాళ్ళు అనుకొంటారు. కారం కాకపోతే మరి ఇంకో రుచి ఏంటి అని అడిగితే? చెప్పలేము. పదాలు దొరకవు, మనసులో నానుతు వుంటుంది ఏదో పదం కాని పెదవి దాటి రాదు, అదిగో అలాంటప్పుడు అనిపించేదే ఈ గుండె గొంతుకలోన ....... గొంతు దాటి అది రానంటోంది. ఆ అనుభూతి పంచలేక , పంచాలని చేసె ప్రయత్నం అది. దీనికి అలా సతమతమవుతున్న ఎవరైనా అర్హులే, ఒక్క యెంకి, నాయుడుబావలే కాదు. అలా నా బ్లాగ్ తన మనసులో మాటలు చెప్పాలనుకొని చెప్పలేక పోయినప్పుడు పదాలు దొరకనప్పుడు, మీముందు "గుండే గొంతుకలోనా...అని బేలగా అసలు విషయం చెప్పడం జరుగుతోంది. నేనో, యెంకో, నాయుడుబావో కాదు అక్కడ మీకు కనిపించాల్సింది . అది నా బ్లాగ్ మనోవేదన ఏమి చెప్పలేకపొయానేమో అన్న భావన కి ప్రతి రూపమే ఈ గుండె గొంతుకలోన కొట్టాడుతోంది, గొంతు దాటి అది రానంటోంది..
:

జీవిత పరమార్ధం

జీవిత పరమార్ధం - కొత్తపాళీగారి పోస్టు కి సంబంధించిన వ్యాఖ్యలు అవీ చూసిన తరువాత నాక్కూడా నాకు తెలిసినదేదో చెప్పాలనిపించింది.

నిన్న ఆదివారం కదాని అమ్మతో ముచ్చట్లేసుకొన్నాను.ఒకానొక సందర్భంలో అమ్మ అన్న మాటలు: "వాడసలు నా మాట వింటున్నాడేంటి? అసలు నాకేమి చెప్పడు, అన్నీ పెళ్ళాంతోనే చెప్తాడు. ఇంతప్పటినుండి పెంచాను నాతో మాట్లడడమే తగ్గిపోయింది" అని వాపోయింది. అమ్మకి ఇప్పుడు 65 యేళ్ళు. ఈ వయసులో అమ్మ ఎంతో హాయిగా ఉండొచ్చు. నలుగురు పిల్లలు పెళ్ళిళ్ళు చేసుకొన్నారు, సంపాదించుకొంటున్నారు , అందరూ సంతోషంగా ఉన్నారు. తనకి ఆరోగ్య సమస్యలు కాని, లేద కోడళ్ళ ఆరళ్ళు లాంటివేమి లేవు మాములుగా మనం ఆలోచించుకొంటే ఆవిడ చాలా అదృష్టవంతురాలు, కాలక్షేపం కావలనుకొంటే అందరూ దగ్గర్లోనే వున్నారు కాబట్టి అలా అందరిళ్ళకి వెళ్ళిరావచ్చు. కాని, అమ్మకి ఇంకా ఏదో తాపత్రయం. ఇంకా ఎదో చేసేయ్యాలి.

ఈ ఆలోచనలతోనే ఉన్న నేను, అప్పుడే నాగరాజ గారి జీవిత పరమార్ధం చదివానేమో! అసలు ఈవిడేమి చెప్తుందో చూద్దాము అనుభవజ్ఞురాలు కదా అని అడిగా(ఆవిడకి పాతికేళ్ళ వయసునుండీ ఒంటరి పోరాటం చేసింది మరి) : "అమ్మా! జీవితానికి పరమార్ధం ఏమిటి?" అని.

అప్పటిదాక కొడుకుగురించి చెప్తూ మెటికలు విరుస్తున్న ఆవిడ, అదేదో నేను అడగకూడనిది అడిగినట్లు.. "కాయలో పత్తి కాయలో వుంది, పిల్లలు చూస్తే ఇంక చిన్నవాళ్ళు (తల్లికి తన కూతురు పిల్లల తల్లి అయినా చిన్నవాళ్ళుగా కనపడడం అంటే ఇదేనేమో) అప్పుడే నీకు జీవితాలు, అర్ధాలు, పరమార్ధాలు ఏవిటీ? విడ్డూరం కాకపోతేనూ, పిచ్చి ప్రశ్నలు వేయకలా," అంటూ నన్ను దులిపేసీ, యధావిధిగా తన సీతమ్మవారి కష్టాలు ఏకరువు పెట్టడంలో నిమగ్నమయ్యింది. ఇక్కడ మూమెంట్ ఆఫ్ క్లారిటీ లేదంటార? పిల్లలమీద తల్లి ప్రేమ, మూమెంట్ ఆఫ్ క్లారిటీ కాదా?

ఒక సాధారణ వ్యక్తిని, జీవిత పరమార్ధం గురించి అడిగితే, వచ్చే సమాధానం ఏమిటి అంటే ఇదిగో! ఇలాగేవుంటుంది. జీవితానికి అర్ధాలు,పరమార్ధాలు అవీ ఆలోచించాల్సింది, మునులు, సాధుపుంగవులు లేదా బుద్ధుడంతటి గొప్పవాళ్ళు తప్పితే మిగతావాళ్ళందరూ, అంటే సంసారమనే భవసాగరమీదేవారందరూ కాదు అనే అర్ధం స్ఫురించక మానదు.

అసలు జీవిత పరమార్ధం ఏమిటి అనే ఆలోచన మనిషికి ఎప్పుడు కలుగుతుంది?

మనిషికి వున్నవి మూడు దశలు. బాల్యం, యవ్వనం, వృద్ధాప్యం.

బాల్యమంతా తల్లి -తండ్రుల నీడలో , భవిష్యత్ కి గట్టి పునాది వేసుకోడంతో సరిపోతుంది. బాల్యం అంతా నిష్కల్మషమైన జీవితం అసలప్పుడు జీవితం గురించి ఆలోచన కాని జీవితమంటే ఇదని కాని తెలిసే అవకాశాలు తక్కువ. ఇక వృద్ధాప్యం, ఇక్కడ మనిషి మనస్తత్వం పసిపిల్లాడి లాగానే ఉంటుంది. తన పెద్దరికం నిలబెట్టడం లేదనో, లేదా తనని పట్టించుకోవడంలేదనో ( మా అమ్మ లాగ) మొ! ఇక్కడ జీవితం గురించి ఆలోచించాల్సిందంటూ ఏమి లేదు. ఒకసారి వెనక్కి తిరిగిచూసుకొని తనవాళ్ళని, తను సంపాదించినది చూసుకొని తృప్తి పడడం తప్ప.

ఇక మధ్యలోది యవ్వనం+ మధ్యవయసు: యవ్వనమంతా ఆకర్షణ మయం. ఇక్కడ జీవితమంతా తమ గుప్పిట్లో వుంది, అని భ్రమపడి, ఆ వాడి , వేడిలో జీవితం అంటే ఎంజాయి చేయడమని వక్రీకరించుకొని, తప్పటడుగులు వేస్తారు. కాస్త ఆలోచించగలిగే వాళ్ళూ లేదా పెద్దవారి అదుపులో ఉన్నవారు ఐతే పెళ్ళి చేసుకొని, పిల్లల్ని కని,తమకంటూ ఓ బాధ్యత, బంధం ఏర్పడ్డప్పుడో లేదా ఎదో అనుకోని ఎదురుదెబ్బ తగిలినప్పుడో , అప్పుడు అసలు జీవితమంటే ఏంటి? నేనెవరు? అసలు నేనెందుకు అని ఆలోచిస్తారు. ముందు మటుకు అసలు ఆలోచించే అవకాశం రావడం తక్కువే. బాధ్యతల మధ్య బందీ అయినవారు, అసలు ఈ బాధ్యతలు తీర్చుకోవడం, ఈ బంధాలను పదిలపర్చుకోడమే మన జీవన పరమార్ధం అనో, లేదా ఎదురుదెబ్బలు తగిలినవారో కొంచం నిభాయించుకొని మళ్ళీ లేచి నిలబడగలగడమే అసలు జీవన పరమార్ధం అని ఎందుకనుకోరు.

బాగా ఆకలేస్తున్నవాడిని నీ జీవిత పరమార్ధమేమిటి అని అడిగితే ప్రస్తుతం ఆకలి తీర్చుకోవడం అన్నట్లు ..అప్పటికప్పుడు పరిస్థితులకి అనుగుణంగా మారిపొయేదే ఈ జీవిత అర్ధం , పరమార్ధం అని నాకనిపిస్తుంది.

"అవధిలేని(అవనిలోని) ప్రతి అనుభూతికి ఆత్మానందమే పరమార్ధం"

ఏ పని చేసినా మన ఆత్మ సంతృప్తి చెందాలి అదే జీవిత పరమార్ధం.

జీవితానికి మరణం తప్పదని, ఉన్న జీవితమంతా నిస్తేజంగా అర్ధాలు, పరమార్ధాలు వెతుక్కొంటూ కాలాన్ని గడపడం మాత్రం జీవితానందం కాదు. నాలుగు రోజులుండే ఈ జీవితానికి చిన్న చిన్న ఆనందాలు అనుభవించే హక్కు ఉంది. చివరిగా మూమెంట్ ఆఫ్ క్లారిటీ, ఎదో ఆశ్రమానికో , ఎవరో సాధువు దగ్గరికో వెళ్తే దొరుకుతుంది అంటే ఎందుకో అంత నమ్మశక్యంగా లేదు. మన ఇంట్లోనే పసిపిల్లాడి బోసినవ్వులో మూమెంట్ ఆఫ్ క్లారిటీ లేదంటార?

"భక్తి తోడ నిను కొలిచే పరమార్ధం తెలపవయా" అని ఆ దేవుడిని అడుగుతున్నాము. అలాగే జీవితానికి కూడా పరమార్ధం ఏమిటో ఆ దేవుడినే అడిగేద్దాము తరువాత. ఎలాగు అందరము కొట్టుకొంటూ , తిట్టుకొంటూ కొండ చేరి, ఆయన అండ కోరేవాళ్ళమే కదా..

మాటలకందని భావాలు

నిజమే కొన్ని భావాలు చెప్పాలంటే మాటలు రావు. మనసు మూగబోతుంది. అదిగో అలాంటి సమయంలో ఏమి మాట్లాడాలో తెలియక , మౌనాన్ని ఆశ్రయిస్తాం. ఇదే అపార్థాలకి దారి తీసి, మనము దూరం అయిపోతున్నామేమో అని అనేసుకొంటారు మనలాంటి మనకున్న మన శ్రేయోభిలాషులు.

మన తోటి మనిషి అయితేనేమి, మన స్నేహితుడైనా, బంధువులైనా, ఎవరయినా సరే మనకి దూరంగా ఉండడం వల్ల వాళ్ళతో అనుబంధం పెరిగిపోతుంది, దగ్గరగా ఉంటే ఆ బంధం తగ్గుతుంది అని అనుకోడం మన భ్రమ. దూరాలు , దగ్గరితనాలు బంధాలకి కొలమానం కాదు. ఇదంతా ఎందుకు చెఫ్తున్నాను అంటే ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఎఫ్.మ్ లో విన్న చిన్న సంభాషణా సారాంశమే నన్ను ఇలా ఆలోచించేలా జేసింది.
*******
communication gap.. ఎఫ్.మ్ లో ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఈ విషయం గురిచి ప్రశ్నోత్తర కార్యక్రమం జరుగుతోంది. కమ్యూనికేషన్ గాప్ అనేది మనిషిని ఏ విధంగా కృంగదీస్తుంది అనేది చర్చాంశం. అయితే ఇలా ఈ విషయం గురించి తన సొంత అనుభవాన్ని చెప్పడానికి ఒక మేడం ఫోన్ చేసారు. ఆవిడ చెప్పిన తన సమస్య:

"నాది ప్రేమ వివాహం, ఇద్దరు పిల్లలు, ఒకరు ఇంటరు సెకండ్ ఇయరు ఇంకొకళ్ళు 10 వ తరగతి చదువుతున్నారు. నా సమస్యల్లా ఒకటే, గత నాలుగేళ్ళుగా మావారు ఏ ఉద్యోగం చేయడం లేదు, అలా ఇంట్లోనే ఉంటున్నారు. ఆఖరికి ఇంటర్ చదువుతున్న మా బాబు కూడా "డాడీ ఫ్రండ్స్ అందరూ "మీ డాడీ ఏమి చేస్తారు ?" అని అడుగుతుంటే నాకు చాలా సిగ్గుగా ఉంది "ఇంట్లో ఉంటున్నారు" అని చెప్పడానికి " అని వాపోతున్నాడు, నాకు వాడి బాధ అర్థం అవుతోంది. మేము మాకున్న కొంత ఆస్థి తో జీవితాన్ని నెట్టుకొస్తున్నాము. ఎన్నోసార్లు నెమ్మదిగా చెప్పి చూసాను. కాని మనిషి మారడంలేదు. చిన్న వ్యసనాలకి లోబడి, ఇంట్లో ఉంటూ, అసలెందుకు తను ఉద్యోగం చెయ్యరో కూడా చెప్పకుండా ఒక విధమైన డిప్రెషన్ లో ఉన్నారు. నావైపు నుండి తప్పేమన్నా ఉందేమో అని ఆలోచించి, అసలు తన సమస్య ఏంటో నెమ్మదిగా అడిగి చూసినా చెప్పడం లేదు. ఒక మనిషి ఉన్నా లేని పరిస్థితి నాది. ఇంట్లో ఉంటూ తండ్రి చూపించే ఆప్యాయతలకి , అతను నెరవేర్చాలిన బాధ్యతలకి నా పిల్లలు దూరమైపోతున్నారు. నేను ఇదంతా నా మీద జాలి పడండి అని చెప్పడానికి కాదు, మీరెవ్వరూ జాలి పడొద్దు. కమ్యునికేషన్ గాప్ అనేది దూరంగా ఉండి మాట్లాడక ోతేనో, మరింకేవిధమైన సాంకేతికాల వాల్లనైతేనేమి, మాట్లాడడం కుదరక పోవడం కాదు, ఇంట్లో ఎదురుగుండా ఉన్న నాకు, నా భర్తకి, నా పిల్లలికి మధ్య చాలా కమ్యునికేషన్ గాప్ ఉంది. అది గమనించి , ఒకవేళ అలాంటి పరిస్థితిలో ఎవరన్నా ఉంటే పిల్లల కోసం మారండి అని వేడుకొంటున్నాను. " అంటూ ముగించారావిడ.

చాలా బాధ కరమైన విషయం కదా ఇది. ఒక ఇంట్లో ఉంటూనే ఎవరూ ఎవ్వరితో మాట్లాడక పోవడం అనేది ప్చ్!
అసలు ఒకే ఇంట్లో ఒకమనిషికి ఇంకో మనిషికి అసలు సంబంధం లేదు అన్నట్లుగా ఎలా ఉండగలము.. అనేది ఎంత ఆలోచించినా అంతుబట్టదు నాకు. "మనతో ఎవరన్నా మాట్లాడక పోతే అది వాళ్ళ తప్పు, వాళ్ళు మంచి స్నేహితులని కోల్పొతారు, మనమెవ్వరితోనన్నా మాట్లాడకపోతే అది మన తప్పు, మనము మంచి స్నేహితులని కోల్పోతాము ". కాని ఇక్కడ మనం ప్రతి చిన్న విషయానికి ఎక్కువ ఆలోచించేసుకొని, అంటే మన స్నేహితులైతే ఏంటి, మన వాళ్ళు అనుకొనే ఎవరయినా సరె, కొన్ని పని వత్తిడుల వల్లకాని, ఇంకేదో వ్యక్తిగత పనుల వల్ల అయితేనేమి, మనతో కాస్త దూరంగా ఉన్నంత మాత్రాన , వారు మనకు దూరం అయిపోతున్నారు అనేసుకోడం అంత సబబుగా అనిపించడం లేదు. అసలు కమ్యునికేషన్ అంటే పొద్దస్తమాను కూర్చొని, మాట్లాడుకోడమో, మెయిల్స్ రాసుకోవడమో, చాటింగ్ చేసుకోడమో కాదు. దూరంలో ఉన్నా , ఒక బంధం నిలబడేందుకు, ఒక మనసుని ఇంకో మనసు అర్థం చేసుకోడం.

ఈరోజు నేను నా ప్రియ స్నేహితుడితోనో /స్నేహితురాలితోనో మాట్లాడలేక పోయాను అంటే , దాని అర్థం వాళ్ళని నేను మర్చిపోడం కాదు. మర్చిపోడానికి చేసే ప్రయత్నమో కాదు. నా మనసు వాళ్ళకి తెలుసు. వాళ్ళ మనసు నాకు తెలుసు. మా మనసులు ఊసులు చెప్పేసుకొంటున్నాయి. అని అనుకోవాలి కాని, దూరం అయిపోతున్నామేమో అన్న భావన రాకూడదు. అలా అని, అవతలి వాళ్ళు ఆ దూరం కూడా పెంచేసుకోకూడదు. మన పని వత్తిడిలో, మన వ్యాపకాలో ఒక మనిషిని కలవలేంతగా ఉన్నాయి అంటే ఆ అవతలి మనిషి మనల్ని "మిస్" అవుతున్నారు అనే మధుర భావన కలజేయాలి కాని, ఈ దూరాన్ని పెంచేసుకొని మనం లేకపోయినా ఆనందంగా బతికేయగలరు అనేంతగా కమ్యునికేషన్ గాప్ ఉండకూడదని నా అభిప్రాయం. ఎందుకంటే ఎంతటి ఆత్మీయులను కోల్పోయినా, ఎవ్వరు లేకపోయినా జీవితాన్ని కొనసాగించే గుండె నిబ్బరం మనిషికి ఆ దేవుడు ఇచ్చాడు. "నువ్వు లేక పోతే నేను లేను" అన్నవి మాటలే, ఏ మనిషి లేకపోయిన ఇంకో మనిషి ఉంటాడు, కాని ఆ మనిషి మనసు అతనిలో ఉండదు అది తను మెచ్చిన, తనకి నచ్చిన వారి వద్ద ఉంటుంది. ఆ భావన చెప్పడానికి మాటలకందనిది. అందుకే ..

మాటలకందని భావాలు మంచి మనసులు చెబుతాయి అంటారు.
****

తల్లడిల్లే వేళా.. తల్లి పాడే జోలా..

పాల కన్నా తీపి పాపాయికి..

చిన్నప్పుడు అమ్మమ్మ అలా పట్టెమంచం మీద కూర్చుని కధలు చెప్తుంటే కళ్ళప్పగించి, చెవులు రిక్కించి, నోళ్ళు వెళ్ళబెట్టి వినేవాళ్ళము,అంత ఆసక్తి గా చెప్పేది. వేసవి సెలవలకని వెళ్ళేవాళ్ళము. అమ్మావాళ్ళు నలుగురు అక్కచెళ్ళెళ్ళు, ఒక అన్నయ్య వీరందరి పిల్లలు ఒక్కొక్కరికి ఆరుగురు చొప్పున లెక్కపెట్టినా మొత్తం అందరం పాతికమందిదాకా వుండేవాళ్ళము ఇక సందడే సందడి. చాల సరదాగా వుండేది. నలుగురు అక్కచెళ్ళెళ్ళూ వంట పనిలో హడావిడి గా వుండేవారు. పిల్లలందరికి అమ్మమ్మ కాపలా. కధలతో మమ్మలందరిని కట్టిపడేసేది ఆవిడ. అదేవిటో ! ఆ రామాయణం ఎంతకి తరిగేది కాదు ఎప్పుడూ హనుమంతుడు లక్ష్మణుడి కోసం సంజీవని పర్వతం తీసుకొని రావడం దగ్గిర ఆగిపోయేది. పిల్లలెవరో వినలేదంటూ మళ్ళీ మొదటి నుండీ చెప్పుకొచ్చేది. అలా ఆవిడ చెప్పిన కధలు మాని భోగి, వెర్రి వెంగళప్ప, ఒక రాజు ముగ్గురు కూతుళ్ళూ కధలు గుర్తుండిపోయాయి. ఇవన్నీ కాస్త మాకు వూహ వచ్చాక చెప్పిన కధలే. ఇక పాటల సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు. జోల పాట దగ్గరినుండి మంగళహారతి పాట దాక అన్ని పాటలు నలుగురు అక్కచెళ్ళెళ్ళకి కరతలామలకమే. ఆస్వాదించే మనసుండాలి కాని అప్పటి పాత హీరోయిన్లు గుర్తొస్తారు వాళ్ళ పాటలయితే ఏంటి, మాటలయితే ఏంటి వింటుంటే.(కాసింత కళాపోషణ ఉంటే).

ఇప్పుడు ఈ ఉప్పొద్ఘాతమేంటి అని ఆలోచిస్తున్నారా? వస్తున్నా.. పాయింట్ కే వస్తున్నా. అప్పటి రోజులు అలా పెద్దవాళ్ళు చెప్పే కధలతోనో లేదా వాళ్ళు పాడే పాటలు వినడం తోనో సరదాగా గడిపేవాళ్ళము. కాని, ఇప్పటి పిల్లలికి అసలు మన చెప్పే కధలు కాని, పాటలు కాని వినే తీరిక కాని వుందంటారా? ఎంతసేపు వాళ్ళకి ఇచ్చే బండెడు హోంవర్క్ చేసుకోడంతోనే సరిపోతోంది. కనీసం వాళ్ళకి చెప్పే పాఠాలు చదివే తీరిక, కోరిక, ఓపికా కూడా వాళ్ళకి వుండడం లేదు. కాస్త తీరిక సమయం దొరికితే కంప్యూటర్ ముందు కూర్చుని ఆటలు లేదా ఆ టి.వి. లో కార్టూన్స్ ఇవి తప్పితే వేరే వ్యాపకాల జోలికి వెళ్ళడం లేదు. మరి పిల్లలు ఇన్ని వ్యాపకాలతో ఇంత బిజీ గా వున్నప్పుడు తన తల్లి ఏ కధ చెప్తోంది? ఏ పాట పాడుతోంది? అనే ఆలొచనల జోలికి పిల్లలు వెళ్ళలేరు, ఫలనా హోంవర్క్ చూసి ఫలనా టీచరు ఏమంటుందో ? లేదా ఫలనాది చదువుకోలేదు ఆ టీచర్ కొడ్తుందేమో అన్న ఆలోచనల వల్ల కలిగే భయం తల్లిని తన దగ్గిర వుండమనో తనదగ్గిర పడుకోమనో చెప్పెట్లుగా చేస్తాయి. అలా ఇద్దరూ ఒకచోట వున్నప్పుడు, కలిగే నిశ్శబ్ధం వల్ల మళ్ళీ రేగే భయం లాంటి ఆలోచనలు తల్లిని పాట పాడమనో లేదా కధ చెప్పమనో అడిగేలా ఉసిగొల్పుతాయి. ఉ.. కొడ్తూ నిశ్చింతగా నిద్రపోడానికి చేసె చిన్ని మనసుల అతి చిన్ని ప్రయత్నమది. అంతే కాని తల్లి ఏ కధ చెప్తుందో ఈ పాట పాడుతుందో అనే ఆలోచన కాదది. మరి అలాంటప్పుడు తన బాబు ఆ పూటకి నిద్రపోతే చాలులే , చాల అలిసిపోయి వున్నాడు అని తల్లి మర్నాటి తన ఇంటి యువరాజు ఏమిచేస్తాడో చెప్పడం అనేది యాదృచ్చికంగా జరిగేదే కాని, కావాలని చెప్పడం జరగదు. ఆ తల్లికి నిజంగా కధలు వస్తే కధలు చెప్తారు . ఆ నిముషంలో తనకి కధలు వచ్చా లేదా పాటలు వచ్చా, అని ఆలోచించదు తల్లి మనసు. ఒక్కటే ఆలోచన బాబు పడుకోవాలి అంతే.

ఈ సంధర్భంగా మీకో చిన్న ఉదాహరణ చెప్పాలి. మా బాబు చదువు విషయంలో చాలా టెన్షన్ పడిపోతుంటాడు. బాగానే చదువుతాడు కాని భయం ఎక్కువ తనకన్నా ఇంకెవరో బాగా రసేస్తారు అనే భయం ఎక్కువ వాడికి. అందుకే చిన్న చిన్న స్లిప్ టెస్ట్ లకి కూడ వాడు మూడింటికి, రెండింటికి లేచి చదివేస్తూ వుంటాడు, అదిగో అలాంటప్పుడు నన్ను లేపేసి అమ్మా! ప్లేజ్ నా దగ్గిర వుండవా! అంటూ తన దగ్గిర కూర్చోబెట్టుకొంటాడు తోడుగా. ఎన్నోసార్లు ధైర్యం చెప్పాను వాడికి, అయినా వినడు. ఒక్కోసారి వాడే మైండ్ డైవర్ట్ చేసుకోడానికో ఏమో అమ్మా! ఎమన్నా మాట్లాడు అంటాడు. పాట పాడనా నాన్న!! అంటు పాట పాడి (నా గొంతు అస్సలు బాగోదు. కాని ,నేను ఆ క్షణం ఆలోచించేది బాబు పడుకోవాలి ప్రశాంతంగా నిద్రపోవాలి అన్నదే నా ఆలోచన ) వాడు నిద్రపోయే ప్రయత్నం చేస్తాను తప్పితే నా గొంతు బాగుందా లేదా అని నేను ఆలోచించను.

అసలు అమ్మ చెప్పేది తెలియని వూహ లేని వాళ్ళకి ఇక ఈ పాటలు, కధలు అస్సలు అవసరం లేదు తోడుగా పక్కన వుంటే చాలు వాళ్ళకి. కాని కాస్త వూహ తెలిసిన పిల్లలికి మాట కూడ ఒక కధ రూపేణా వుండాలి. ఇక పాట అయితే వాళ్ళ తల్లడిల్లే మనసులని సేద తీర్చేలా వుండాలి అని నా అభిప్రాయం మరి మీరేమంటారు??

వేసవి- వెన్నెల - విరిసిన మల్లెలు

వేసవి అంటే నాకు చాలా ఇష్టం.. ఎంతిష్టమంటే మల్లెపూల గుభాళింపంత, మల్లెపూల గుభాళింపు తెలియనివారుండరు నాకు తెలిసి. వేసవిలో సాయంత్రం అవుతూ ఉంటే చల్లటి పిల్లగాలులతో మొదలై, పక్కనెక్కడన్నా మల్లెతీగ అల్లుకుని ఉంటే ఆ పిల్లగాలి తీసుకుని వచ్చే ఆ మల్లెపూల గాలి తెమ్మెరల గుభాళింపు, ఈ జీవితానికిక ఇది చాలాదు అనిపించేంత భావుకత రాదూ..అలాంటి సమయంలో ఇష్టసఖి చెంతనుంటే ఇహ చెప్పేదేముంది..వెన్నెలలోనే వేడి ఏలనో,వేడిమిలోనే చల్లనేలనో
ఈ మాయ ఏమో జాబిలీ ఈ మాయ ఏమో జాబిలి

అంటూ వెన్నెలలో చల్లగా ... అమాయకంగా మనవైపు చూస్తూ కనిపిస్తున్న జాబిలిని ఎంటి ఇంత మాయా చేసేస్తున్నావు అని ప్రశ్నించమా?

వెన్నెలలోనే విరహమేలనో,విరహములోనే హాయి ఏలనోఈ మాయ ఏమో జాబిలీ ఈ మాయ ఏమో జాబిలి....

ఈ నీలాపనింద నాకేమిటమ్మా? మీ ఇరువురుమధ్య నేనెందుకు అని చందమామ మబ్బుల చాటుకి చేరుకున్నప్పుడు, సన్నటి చిరునవ్వుతో.... ఏమిటీ విరహం అంటూ ప్రియురాలు అడిగితే..

మొన్నటికన్నా నిన్న వింతగా నిన్నటి కన్నా నేడు వింతగా...మొన్నటికన్నా నిన్న వింతగా నిన్నటి కన్నా నేడు వింతగా.....
నీ సొగసూ నీ వగలూ హాయిహాయిగా వెలసేనే
వెన్నెల రాత్రులు ఏరోజు కారోజు కొత్తే కదూ.. మొన్నొకలా నిన్నొకలా నేడు ఇంకో వింతగా..

వెన్నెలలోనే వేడి ఏలనో,వేడిమిలోనే చల్లనేలనోఈ మాయ ఏమో జాబిలీ ఈ మాయ ఏమో జాబిలి
రూపము కన్నా చూపు చల్లగా చూపుల కన్నా చెలిమి కొల్లగా..
రూపము కన్నా చూపు చల్లగా చూపుల కన్నా చెలిమి కొల్లగానీ కళలూ నీ హొయలూ చల్లచల్లగా విరిసేనే
రూపందేమి ఉంది, ఈరోజు ఉంటుంది రేపు పోతుంది, చల్లటి చూపు చక్కటి స్నేహం .. ఎప్పటికి మనకి సేద తీర్చే సాధనాలు.....

వెన్నెలలోనే హాయి ఏలనో, వెన్నెలలోనే విరహమేలనో
ఈ మాయ ఏమో జాబిలీ ఈ మాయ ఏమో జాబిలివెన్నెలలోనే విరహం, విరహం వల్ల వేడి, ఆ విరహం వేడే ఎంతో హాయి..
వేసవి రాత్రులు మల్లెల సౌరభాలతో కొత్తగా పెళ్ళయినవారికయినా, ఒకరినొకరు చక్కగా అర్థం చేసుకొనే షష్టిపూర్తి దంపతులకయినా నిజంగానే ఆ నిండు చంద్రుడు ఎదో మాయ చేసాడనే అనిపించక మానదు..
*****

పొద్దున్నే ఎదో తెలుగు ఛానెల్‌లో పెళ్ళినాటి ప్రమాణాలు చిత్రంలోని ఈ పాట గురించి చెప్తూ .... కొత్తగా పెళ్ళయినవారికి ఈ వేసవి వెన్నెల పాటలు అంటూ ఉంటే అనిపించింది, కొత్తగా పెళ్ళయిన వారికే కాదు దంపతులైన ప్రతి ఒక్కరు ఆస్వాదించాల్సిన చల్లటి వెన్నెల గాలులు, మల్లెల సౌరభాలు, ఇహ అదే సమయంలో దంపతులు వెన్నెలంత తెల్లటి వస్త్రాలు ధరిస్తే అనుకొకుండా అనలేమా ఇలా....

కిన్నేసాని వచ్చిందమ్మా వెన్నెల పైటేసి...

ఘల్లు ఘల్లున కాలి గజ్జెలందెలు మ్రోగా కలహంస నడకల కలికి ఎక్కడికే ... అంటేస్వామీ!! నీ ప్రణయ సన్నిధికే.... అనే సమాధానం ...

ప్రస్తుతం ఉన్న కాంక్రీటు అరణ్యంలో డాబాలు, మల్లె తీగలు... వెన్నెల విస్తరించాడాలు లేకపోయినా ఉన్నంతలో ఇలాంటి వాటిని ఆస్వాదించడం మన తెలుగువారి గొప్పదనం.

నాకు ఇష్టమైన పాటలు ఇవి.. అందుకే మరోసారి ఆ ఆలోచనలు మీతో పంచుకున్నానిలా.
****

అద్భుతలీలల ఆంతర్యం?

నా పెళ్ళి , మా ఆడపడుచు పెళ్ళి ఆరు రోజుల తేడాతో జరిగింది. ఒక ఆదివారం వాళ్ళు నవ దంపతులే కదా అందరూ కలిసి సరదాగా ఎటైనా వెళ్దామని అనుకొని వాళ్ళింటికి వెళ్ళాము. ఎటైనా వెళ్ళడం సంగతి పక్కన పెడితే, ఆడపడుచు వాళ్ళ తోడికోడలింటికి తీసుకెళ్ళింది నన్ను ఏదో పనుందని, వెళ్ళేముందు విషయమేంటి అనేది చెప్పలేదు కాని, వెళ్ళిన తరువాత అనుకోకుండా "వదినా వీళ్ళింట్లో ఒక అద్భుతం జరుగుతుంది చూస్తావా" అని అడిగింది. ఈ అద్భుతాలు అవి నా ఊహకి అందని విషయాలు కాబట్టి , కొంచం ఆసక్తి కనబరిచి "ఊ సరే" అన్నాను. ఆవిడ రండి అంటూ వాళ్ళ దేవుడి మందిరానికి తీసుకెళ్ళి "ఇదిగో ఇదే ఆ అద్భుతం " చూపించారు. ష్.... ష్.... ష్...! నాది కొంచం మట్టిబుఱ్ఱ అక్కడ అధ్భుతమేంటో నాకు తెలియలేదు. అడిగితే మనల్ని ఏమనుకొంటారో అని సంశయిస్తూ ఉండగా కాగల కార్యం గంధర్వులే తీర్చారు అన్నట్లుగా ఆవిడే అన్నారు , " అసలెలా వస్తుందో తెలీదండి, రోజు రోజుకి ఆయన శిరసునుండి పాదంపై అలా విభూది ధారలు వస్తూ ఉంటుంది. మేము కళ్ళార చూడలేదంటే నమ్మండి, రెండు మూడు సార్లు కళ్ళార చూద్దామని ఎంతో ఆసక్తిగా జాగరణ కూడా చేసినా, కళ్ళార మటుకు చూడలేకపోయాము " అని అనడం చూసి అప్పుడు చూసా.. పెద్ద బాబా విగ్రహం పాదాల నుండి ఆయన మోకాలి దాకా వీభూధి.. అదే అద్భుతం.. నేనేమి షాక్ అవలేదు కాని, అర్థం కాక ఆలోచించలేదు అంతే.

******

పై సంఘటన తరువాత ఇదిగో ఇన్నాళ్ళకి, మావారి పుణ్యమా అని టి .వి లో భక్తి ఛానల్స్ తో సంబంధ బాంధవ్యాలు కాస్త ఎక్కువై.. మొన్నామధ్య "చూడు చూడు ఆ బాబా వారి లీలలు " అంటూ ఎక్కడో పనిచేసుకొంటున్న నన్ను అరిచి, గీపెట్టి పిలిచి పక్కన కూచొబెట్టుకొని, ఆ అద్భుత సంఘటనలకి తను తన్మయులై ....నన్ను తన్మయురాల్ని చేసే ప్రయత్నంలో భాగంగా ...హారతద్దుకొన్నట్లు అక్కడ కనిపించిన ప్రతి పటానికి భక్తి పారవశ్యంతో కళ్ళకద్దేసుకొంటూ "ఆహ.. ఒహో.. : అంటూ ఉంటే, ఎంటా ! అని చూశా..

బోధన్‌లో ఎవరో ఇంట్లో బాబావారి పటం నుండి, రమణానంద మహర్షుల వారి పటం నుండి వీభూధి, కుంకుమ, తేనే, గంధం దారాలు గా పడడం, జనం తండోప తండాలుగా ఆ వింత చూడడానికి రావడం.. ఇక్కడ కూడా ప్రత్యక్షంగా ఎవరు చూడలేదు కుటుంబ సభ్యులు లేచే సమయానికి అక్కడ పటాలనుండి గుట్టలు గుట్టలుగా పడి ఉండడం.. అద్భుతం కదా! (అవునా?).

******

అసలు ఇలాంటి లీలల వల్ల ఉపయోగం ఏంటి?

భగవంతుడికి అందరూ సమానమైనప్పుడు, ఇలా బోధన్లోనో, లేక మా అడపడుచు తోడికోడలి ఇంట్లో మాత్రమే ఇలాంటి లీలలు ఎందుకు జరుగుతున్నాయి? మరి నేను కూడా నాకు ఊహ తెలిసినప్పటినుండి అమ్మ చెప్పిందనో, లేక ఇంకెవరో చెప్పారనో దేవుడిని పూజిస్తూ ఉన్నానే, పూజిస్తున్నాను అంటే ఇలాంటి అద్భుత శక్తుల కోసం కాదు, అసలు, ఊహ తెలిసినప్పటికి ఈ లీలల విషయం నాకు తెలీదు. చెప్పాలంటే అవసరానికి దేవుడు, కష్టాల్లో దేవుడు అనుకొనే టైంలో "దేవుడా! దేవుడా ! నేను ఆరోతరగతి పాస్ అయిపోవాలి, ఎప్పుడు ఆ చిట్టిరాణికి ఎక్కువ మార్కులు వస్తాయి ఈ సారి నాకు రావాలి అనో , ఒకవిధంగా స్వార్ధమే అయినా నిష్కల్మషంగానే పూజించానుగా, పోని ఆ తరువాత బాగా తెలిసొచ్చిన తరువాతే అనుకొందాము, మరే విధమైన ఆలోచనో.. అవసరమో లేకుండానే పూజించాను, మరి మా ఇంట్లో ఇలాంటి అద్భుతాలు, లీలలు ఎందుకు జరగవు? ఇదంతా పక్కన పెడితే, ఏకాదశి, ద్వాదశి, కార్తిక మాసం, మాఘమసం, ఇంకోటంటూ, ఇంకోటంటూ 365 రోజులు ఏదో ఒక పూజ చేస్తూ సదా భగవద్యానంలో మునిగే అమ్మా వాళ్ళింట్లో ఏ లీలలూఊ?

అసలీ లీలలు, అద్భుతాలు అంటేఅ ఇంకో విషయం గుర్తొస్తోంది. ఆ మధ్యెప్పుడో మా ఇంటి దగ్గిర ఎవరో స్వామీజి వస్తున్నారని అందరు ఉరుకులు పరుగులు పెడ్తుంటే నాకు కూడా అసలు స్వామీజి భోధలేవో వినాలన్న కుతూహలం కలిగింది. అందుకని మా వాళ్ళనెవర్నో తోడు రమ్మని అడిగితే, "ఆ! ఎందుకండి బాబు, మన మనసులో ఉన్నవన్నీ చెప్పేస్తారు నలుగురి మధ్య, మనం మర్చిపోయిన తప్పులు కూడా "నువ్వు ఫలనా వయసులో ఫలనా తప్పు చేసావు ఆ తప్పుకి ఇప్పుడు ప్రాయశ్చిత్తం చేయడానికే నేను వచ్చాను" అంటారు.. ఈ గొడవంతా మనకెందుకండి" అని అంది. ఈ తప్పుల ఆంతర్యం మీకర్థమయ్యిందా? ఏమో! ఇంట్లో మామూలు యాంత్రిక జీవితానికి సంబంధించో, జీతాల లావాదేవిలో తప్ప , మధ్యతరగతి మహిళలు ఒక స్వామీజి ఎత్తి చూపించేంత తప్పులేమి చేస్తారో ... నాకయితే అర్థం కావడం లేదు.

ఒకళ్ళు ఎత్తి చూపనవసరంలేకుండా, ఏ అద్భుత హడావిడి లేకుండా ఉదయాన్నే ప్రశాంత చిత్తంతో భగవంతుడికి గుడ్ మార్న్ ంగ్ చెప్పేసి ఉద్యోగాల‍కి వెళ్ళడం అంత హాయి ఇంకోటి లేదు కదా. ఈ అద్భుతాల హడావిడికన్నా. అందుకేనేమో ఆ భగవంతుడు ఈ లీలలు మనిళ్ళదాకా రానీడు. ప్రశాంతంగా , ఆనందంగా ఆయనకి ధన్యవాదాలు తెలిపేద్దాం.

ఇహ ఇవి కాక నా దృష్టిలో అద్భుతం అంటే చిన్నపిల్లలు చకా చకా ఒక్క అక్షరం పొల్లు పోకుండా ఏకసంధాగ్రాహిలా చదివినది చదివినట్లు గుర్తుంచుకొని ఓ నాలగు పేజీలు అంతా ఒక్క సెకన్ తేడాతో చెప్పడం అత్యంత అద్భుతం. అలాగే అక్కడెక్కడో చిన్న పాప ఎంత పెద్ద సంఖ్యలనన్నా ఇట్టే కూడి జవాబు చెప్పడం ఒక లీల. జి టీవీ ఆటలో "గీతిక " అనే పసిపాప ఎలాంటి పాటకైన చక్కటి ప్రతిభ కనబరుస్తూ హావభావాలలో అద్భుతం అనిపించేలా నృత్యం చేయడం చాలా గొప్ప విషయం. ఆ లీలలు గొప్పా? ఇది గొప్పా? అంటే మౌనం మంచిదని నా అభిప్రాయం. ఎందుకంటే ఎవరి అభిప్రాయలనైనా గౌరవించాలి కాబట్టి ..
*******

ఆత్మీయ స్పర్శకి శుభాభినందనలతో.......

పెద్దవారిని ఆత్మీయంగా పలకరించి,వారి ఆశీర్వాదం పొంది, వారికి తోడుగా ఉడతా భక్తిగా తమవంతు సాయం అందించిన ప్రమదలకి శుభాభినందనలు.

*****

వ్యాఖ్య విషయంలో ఒక చిన్న అభ్యంతరం - అభ్యర్ధన...కూడాను.

కొత్త పాళీ

చాలా సంతోషం. "ఊరికే గాజులు తొడుక్కు కూర్చునే చేతులు " కావీ ప్రమదలవి, సంఘటితమైన శక్తితో సహాయం చెయ్యగలిగిన చేతులివి అని సగర్వంగా నిరూపిస్తున్నారు. మీ సభ్యులందర్నీ మనసారా అభినందిస్తున్నాను."

పైన వ్యాఖ్యలోని ఊరికే గాజులు తొడుక్కొని కూర్చోడం అనేది ఒక తప్పు అన్నట్లుగా ధ్వనిస్తోంది. గాజులు తొడుక్కోడం లేదా వేసుకోడం అనేది ఆడవాళ్ళకి అలంకారం. గాజుల చెయ్యి మన ముందు తరాల నుండి ఎప్పుడు ఊరికే లేదు. గాజులు వేసుకోడం , పసుపు రాసుకోడం ఇవన్నీ ఆడవాళ్ళ సౌందర్యాన్ని ఇనుమడించడంలో భాగం. కాబట్టి ఊరికే కాకపోయినా డబ్బులిచ్చి కొనుక్కొని అయినా వీటిని ఉపయోగించడం జరుగుతుంది. కాబట్టి ఊరికే గాజులు తొడుక్కోడం, గాజులు తొడుక్కొని కూర్చున్నామనుకొన్నావా లాంటి పదాలు గాజులు మురిపెంగా వేసుకొనే వాళ్ళకి వినడానికి ఇబ్బందే. గాజులు వేసుకోడం తప్పా?? అన్న ఆలోచన రాకమానదు

సంధర్భం వచ్చింది కాబట్టి ఇక్కడ ఇంకో విషయం ...మన తెలుగు సినిమాల్లో ఆడవాళ్ళను అవమానపరిచే మరో విషయం.. " ఇంట్లో ఊరికే కూర్చొని ఏమి చేస్తున్నారు? బాగా తిని ఒళ్ళు పెంచుకోడం తప్ప " అని , ఇలా అనడం ఎంత అవమానకరమంటే, ఊరికే తినడం అనేది వినడానికి ఇబ్బందే, ఇది నేను చాలా చోట్ల బయట కూడా విన్నాను. అదేదో హాస్యం అన్నట్లుగా వినేసి నవ్వేసే ఆడవాళ్ళు కూడా లేకపోలేదు. ఆడవాళ్ళు ఉద్యోగాలు చేయకపోయినా ఇంట్లో కూడా ఊరికే ఉండరు, వాళ్ళకి సంబంధించిన బాధ్యతలు అనేకం. కాని ఇలాంటి సంభాషణలు అసంఖ్యాకం. అలాగే మనవాళ్ళే, మన ఆడవాళ్ళే మగవాళ్ళ పౌరుషాన్ని పరీక్షిస్తూ అనే మాటలు "గాజులు తొడుక్కొని రండి.." పసుపురాసుకొండి మొ!... రాను రాను ఈ సౌందర్య ప్రతీకలైన గాజులు, పసుపు అనేవి మనం రాసుకొంటే /వేసుకొంటే తప్పేమో ...అని అనుకొనే స్థాయికి మనమే దిగజారుతున్నాము. మనల్ని మనమే "గాజులు తొడుక్కొన్నామనుకొంటున్నారా.." అంటూ అవమాన పరుచుకొంటున్నాము. మీరే ఆలోచించండి నేనన్నది తప్పుగా అనిపిస్తోందా? మనల్ని ఎవరు పొగడాల్సిన అవసరంలేదు. మన నిత్య అలంకార సౌందర్య సాధనాలను ఆధారం చేసుకొని అవహేళన చెయ్యకపోతే చాలు. పైన వ్యాఖ్య అభినందనీయమే. కాని ఆ ఒక్క పదం ఉపయోగించకుండా ఉండిఉంటే బాగుండేది. పెద్దవారు .... చెప్పతగ్గ వాళ్ళము కాదు కాని, ఎందుకో .... గాజులు , పసుపు , కుంకుమ, ఇవన్నీ పిరికితనానికి ప్రతీకలు కావు అని చెప్పాలనుకొన్నాను కాని , ఒకరిని తప్పు పట్టాలన్న ఉద్దేశ్యం నాకు లేదు.

నోట్: మరీ ముఖ్యంగా చెప్పాలనుకొన్న విషయం నేను ఇక్కడ వ్యాఖ్యాతని విమర్శించలేదు, వ్యాఖ్యలోని ఆ ఒక్క పదానుబంధాన్ని మాత్రమే విమర్శించాను గమనించగలరు.
****

గుర్తుకొస్తున్నాయి..

నిన్న సాయంత్రం మా పాప ఎదో డాన్స్ ప్రోగ్రాం అంటూ తెగ హైరానా పడిపోతోంది. ఎక్జామ్స్ ఓ పక్క , "ఇప్పుడీ డాన్స్ ఎంటీ" అని కోపంగా అడిగే(కసిరే)సరికి, పాపం! ఒక్కసారిగా బేల మొహం పెట్టేసి, "అసలు నీకేమి తెలుసమ్మా! మా స్కూల్ లో farewell party ఉంది అసలు నీకు ఆ పార్టీ అంటే ఎంటో తెలుసా? మళ్ళీ రమ్మంటే వస్తారా 10th class అక్కలు?" అని అడిగేసరికి నాకు చాలా బాధ అనిపించింది. 10th class... ఒకవిధంగా బాల్య జీవితానికి, స్కూల్ జీవితానికి ముగింపు, ఇంకా చెప్పాలంటే అది ఒక టర్నంగ్ పాయింట్ జీవితానికి. "సర్లే చేసుకో కాని, చదువుని నెగ్లెక్ట్ చేసావంటే ఊరుకొనేది లేదని చెప్పి, నా పనులలో పడ్డాను. ఇంట్లో పనులయితే చేస్తున్నా కాని, మనసు మటుకు నా దగ్గిర ఉండనని ఒకటే గోల, మేము చదువుకొన్న స్కూల్ వైపు వెళ్ళోద్దాం రా! అని మారాం చేసింది. ఇక నాకు మనసు మాట వినక తప్పట్లేదు. మరి ఒక్కసారి అలా మా స్కూల్ దాకా వెళ్ళొస్తా! ప్లీజ్ ఇక్కడే ఉండండి.. ప్చ్! కుదరదా మీకు? సరె అయితే నాతో పాటు వచ్చేయండి, కలిసే అనుభవాలు నెమరేసుకొందాము.

*****

10th class farewell party , అప్పుడప్పుడే ప్రిఫైనల్స్ రాసి, ఇంకా పరీక్షలకి ఎంతో కాలం లేదనగా ఇక మళ్ళీ కలవరని వారికి వీడ్కోలు చెప్దామనే ప్రయత్నం ఈ పార్టీ. అప్పట్లో తెలియలేదు కాని, ఇలా వీడ్కోలు చెప్పడం అనేది నిజంగా బాధే అందులో కల్మషం లేని వయసులో మొదటినుండి ఒక పది సంవత్సారాలు ఒకే స్కూల్లో చదివిన వారు విడిపోతున్నారు అంటే.. మళ్ళీ అంతటి స్వఛ్చత , అంతటి స్నేహశీలత దొరుకుతుందా మనకి? రంగు రంగుల సీతాకోక చిలకల్లా రెడి అయి వచ్చిన ఆ తరగతి వాళ్ళు ఇక కాలేజ్ చదువులకి వెళ్తారు అంటే , అప్పట్లో తొమ్మిదో తరగతిలో ఉన్న మాకు అబ్బా! మాదెప్పుడు అయిపోతుందో అన్న భావన కలుగుతుంది. అందుకే ఈ ఆలోచనలు కలిగినప్పుడూ ..ఒక్కోసారి అనిపిస్తుంది కాలం ఒక్కసారి వెనక్కి వెళ్తే బాగుండును. ఏ అనుభూతిని ప్రోది చేసుకోలేకపోయాము. ఇంకోసారి అవకాశం దొరికితే దానిని సద్వినియోగం చేసుకోవాలి అన్న ఆకాంక్ష కలుగుతుంది. మరిచిపోలేని మధుర క్షణాలవి. అలాంటి పార్టీని మేము ఒక చిన్న నాటిక వేసి, మా సీనియర్స్ 10th వాళ్ళని అలరించాము.

"కల కాదిది విలువైనది బ్రతుకు కన్నీటి ధారలలోనే బలిచేయకు..." అన్న పాటని అదే ట్యూన్ ని అలా సాగించి, మా తెలుగు టీచరు రాసిన పాట, పూర్తిగా గుర్తులేదు కాని, "విడలేమని, విలువైనదని, స్నేహం మరువద్దనీ .. అలా ఒక గ్రూప్ సాంగ్ పాడాము. పాట చివర్లో మటుకు నిజమైన పాటలో లా "ఏది తనంత తాను నీ దరికి రాదు శోధించి , సాధించాలి" అని ముగించాము. అంతా ముగించే సరికి అక్కడ హాలంతా వెక్కిళ్ళే, "మేము వెళ్ళము టీచర్" అంటూ 10th వాళ్ళంతా టీచర్లని పట్టుకొని ఏడ్చేస్తుంటే.. ఆ వీడలేమనే వీడ్కోలు ఇది చెప్పడానికి నాకు పదాలు కూడా కరువవుతున్నాయి. నిజానికి మనం ఆ స్కూల్ నించి వెళ్ళిపోతున్నాము అనే బాధ కన్నా ఇన్ని హంగులు ఆర్భాటలతో పంపించబడుతన్నాము అన్న బాధ చెప్పనలవి కానిది. ఆ తరువాత సంవత్సరానికి ఆలాగే ఆ స్కూల్ నిండి మేము కూడా సాగనంపబడ్డాము., అంతే హంగు ఆర్భాటాలతో..

ఇదంతా ఒక ఎత్తయితే చివర్లో మేమందరం మా టీచర్ల దగ్గిర తీసుకొన్న ఆటోగ్రాఫ్ లు. అందరూ ఆల్ ది బెస్ట్ చెప్పేవాళ్ళే అయితే మా తెలుగు టీచరు రాసిన ఆటో గ్రాఫ్ కొంచం ప్రత్యేకంగా ఉంది.

"ఇచ్చుటలో ఉన్న హయి వేరెచ్చటనూ లేనే లేదు. మరి ఆ ఇచ్చినది పుచ్చుకొనేప్పుడు మన వంతు కర్తవ్యం మనం నెరవేర్చాలి. దేవుడు మనకీ జన్మ ఇచ్చాడు, మానవ జన్మని మనం పొందాము. మరి ఆ దేవుడికి సదా కృతజ్ఞులై ఉండాలి. మీ జీవితం సన్మార్గంలో నడవాలంటే దేవుడిని మరవద్దు.. ఆయనని కీర్తించండి" అని .....

ఒక నాలుగు మాటలు చెప్పారిలా..

"కృతజ్ఞత ఒకళ్ళు చెప్తే వచ్చేది కాదు, ఒకళ్ళు వద్దంటే పోయేది కాదు. తల్లి తండ్రులకైనా,గురువులకైనా, శ్రేయోభిలాషులకైనా ఈ సారీలు , కృతజ్ఞతలు చెప్పడం అంటే, దాని అర్థం వాళ్ళు మనకి మార్గదర్శకులు కాబట్టి మనం తప్పటడుగులు వేస్తున్నపుడే ఎక్కడ తప్పుటడుగులు వేస్తామో అని జాగ్రర్త వహించేవారు కాబట్టి , వారికి మన ప్రేమతో ఆకట్టుకోగలగాలి కాని , ప్రతి రోజు కృతజ్ఞతలు చెప్పాల్సిన ఆవకశ్యత లేదు. మన ఉన్నతి, మంచి నడవడికే వాళ్ళని గౌరవించడం, ప్రేమించడం, వాళ్ళకి కృతజ్ఞత చూపించడం./చెప్పడం లాంటిది. అలాగే మనం తెలియక చేసిన తప్పుకి ప్రాయశ్చిత్తం ఉంది కాని, తెలిసి చేసే తప్పు ఒక ’సారీ’ తో సమసిపోదు. అలా అని మన స్వయకృతాపరాధం తెలుసుకుని కూడా అదే దారిలో పయనించి, గొప్ప ఉన్నతినో గొప్ప పేరునో సంపాదించేసి మా ఉన్నతి చూడండి, అంటూ మా టీచర్ల దగ్గరికి వచ్చి "థాంక్స్" అని చెప్తే , అది చెల్లని రూపాయి నాణెంతో సమానం. మీ రందరూ ఇప్పుడు మీదైన ప్రపంచంలో అడుగుపెడ్తున్నారు. ఇప్పుడిది టర్న్ంగ్ పాయింట్. అందరికి good luck " అని ముగించారు.

కళ్ళనీళ్ళతో వీడలేమంటూ వీడుకోలంటూ బయటికి వచ్చాము. ఇప్పుడందరూ ఎక్కడెక్కడ ఉన్నారో, ఎక్కడో పుట్టి, ఎక్కడో పెరిగి ఒక పది సంవత్సారాలు కలిసి ఉన్నవాళ్ళము మేమంతా....

****

మిత్రులొకరు "మనిషి జీవితమే అశాశ్వతమైనప్పుడు, ఇహ మధుర క్షణాలు శాశ్వతమవుతాయా? అని ప్రశ్నించినందుకు.. పాప farewell party ఇస్తున్న సందర్భం... నా చిన్నప్పటి పార్టీ అనుభవాలు , మా టీచర్ "ఇచ్చుటలో ఉన్న హయి" అన్న హిత భోధ వెరసి ఈ ’గుర్తుకొస్తున్నాయి ’ పోస్ట్. మరి నా farewell party మధుర క్షణాలని ప్రోది చేసి మాలిక చేసి ఈ సుమ మాల లో పేర్చలేదూ..? ఇది శాశ్వతం కాదంటారా? మనిషి జీవిత కాలాన్ని శాసించలేముకాని, నా బ్లాగు జీవిత కాలంలో ఈ మధురక్షణాల నుదిటి రాత నేనున్నంత కాలం నాదే కదా అంటే నా చేతిలో ఉన్నదే కదా.. ఎన్నాళ్ళు కావల్సి వస్తే అన్నాళ్ళు. కాదంటారా? మరి మీరు కూడా మీ 10 వ తరగతి వీడ్కోలు కి సంబంధిన అనుభవాల్ని,అనుభూతుల్ని పంచేసుకొండి.
*******

చిన్న విశ్లేషణ

ఆ మధ్య ఒకసారెప్పుడో మావారికి నాకు మాట మాట పెరిగి ఎవరికి వారం ఎడమొహం పెడమొహం అయ్యి పరాకు పరాకుగా ఉన్నాము. ఆ కోపంలో నేను ఇంట్లో వంట కూడా చెయ్యలేదు. పిల్లలికి మటుకు అమ్మ వాళ్ళింట్లో భోజనం చేసేయ్యమని చెప్పేసి నేను ఆఫీసుకి వెళ్ళాను. కాని ఎందుకో ఎక్కడో పాపం తనేమి చేస్తున్నారో ఇంట్లో అన్న ఫీలింగ్ .. ఇక ఉండబట్టలేక ఇంటిదగ్గిర వాళ్ళ ఫ్రండ్ కి ఫోన్ చేసి [మావారికి చేసినా సరిపోయిఉండేది ప్చ్! ఎక్కడో బెట్టు సడలక..:)] "ఇలా ఎదో చిన్న ప్రాబ్లం వచ్చింది ఇంట్లో వంట చేయలేదు కొంచం చూడండి .." (బయట ఎంతో అవసరం అయితే కాని చెయ్యరు ) అని చెప్పాను.

ఓ గంట తరువాత ఫోన్ చేసి "మా ఇంట్లో భోం చేసారు మీరేమి కంగారు పడకండి " అని చెప్పారు. "హమ్మయ్య" అని అనుకొన్నాను. ఇక్కడే నాకు తెలియకుండా నేను మూడో వ్యక్తికి కొంచం అవకాశం ఇచ్చేసాను. మేమిద్దరం ఎందుకు గొడవ పడ్డాము అనే విషయం శ్రీవారు పొరపాటున కూడా ఎవరికీ చెప్పరు. తనంత తను బయటపడేది చాలా అంటే చాలా తక్కువ.

ఆరోజు సాయంత్రం సదరు ఫ్రండ్ నాతో అన్నమాటలు "ఇద్దరూ ఏమి గొడవలు పడ్డారో తెలీదు. కాని ఈరోజు కొత్తగా వచ్చినవి కాదు ఈ సమానత్వ గొడవలు? మీరొచ్చి హఠాత్తుగా మారిపొమ్మంటే మారిపోయేది కాదు ఈ లోకం.. ఆయన తేకా (డబ్బులు)తప్పదు, మీరు చేయకా(వంట ) తప్పదు. ఎందుకిలా అనవసరపు గొడవలు " అని చిన్న ఉపన్యాసం ఇచ్చేసి తన బాధ్యత తీరినట్లుగా వెళ్ళిపోయారు.

ఆ స్నేహితుడు మాటల ద్వారానే తెలిసింది నాకు మావారేమి గొడవ సంగతి చెప్పలేదు అని, ఎందుకంటే మా ఇద్దరిమధ్య సమానత్వ గొడవలు రావు సాధరణంగా. కాని తన బాధ్యతగా చెప్పాలి కాబట్టి చెప్పారు ఆ స్నేహితుడు అంతె. ఇదంతా ఒక ఎత్తయితే ఆయన పైన అన్న మాటలు గమనించండి ఒకసారి. "ఆయన తేకా (డబ్బులు)తప్పదు, మీరు చేయకా(వంట ) తప్పదు. ఎందుకిలా అనవసరపు గొడవలు".

ఇక్కడ చిన్న విశ్లేషణ: నిజానికి ఆ స్నేహితుడు ఒక మంచి ఉద్దేశ్యంతో మమ్మల్నిద్దరిని కలపాలనే ఆలోచనతో చెప్పిన నాలుగు మంచి మాటలు. నిజానికి అతనిది సదుద్దేశ్యమే కాని మగవాడికైనా ఆడవాళ్ళకైనా చిన్నప్పటినుండి పెంపకం వల్ల అయితేనేమి, కుటుంబంలో మొదటినుండి ఆచార వ్యవాహారల అవగాహన వల్ల అయితేనేమి మగవాడు సంపాదించి తీసుకొని రావడం, ఆడవాళ్ళు వంట చెయ్యడం అంతే. ఇది మారదు. మారాలి అని కూడా నేను ఆవేశపడటం లేదు. నేను ఇక్కడ చెప్పేది నేను కూడా ఉద్యోగం చేస్తున్నాను కదా... అంటే వాళ్ళ భాషలో చెప్పాలంటే నేను తెస్తున్నాను కదా! మరి అది ప్రస్తావనలోకి వచ్చిందా? అంటే ఆడవాళ్ళు ఉద్యోగం చేసినా లెఖ్ఖలోకి రాదు. కుటుంబ బాధ్యతలో భాగంగా నేటి మహిళలు వంట ఇంటి బాధ్యతతో పాటు ఉద్యోగ బాధ్యత కూడా నిర్వహిస్తున్నారు కాని నలుగురిలో మాట్లడేప్పుడు మటుకు ఇలా సామ్యం చెప్పినట్లు "ఆయన తేకా తప్పదు మీరు చేయకా తప్పదు" అని. మా అత్తగారు అంటుండేవారు "లక్షలు సంపాదించినా ఆడది ఆడదేనమ్మా... పది రూపాయాలు సంపాదించే మగవాడికి సరి రారు అని.. " ఈ విషయంలో ఎవరూ బయటపడరు కాని ఎప్పుడో అప్పుడు నరనరాల్లో జీర్ణించుకు పోయిన ఈ తత్వం వాళ్ళకి తెలియకుండా బయటపడ్తూనే ఉంటుంది. ఉద్యోగం పురుష లక్షణం అన్న సామ్యం ఉంది, కాని స్త్రీ లక్షణం వంట చెయ్యడమే ఉద్యోగం చేసినా లెక్కలోకి రాదు అని చెప్పకనే చెప్తారు మనకి.

మన ముందు రెండు తరాల తీసుకొంటే అక్కడ అప్పటికి ఆడవాళ్ళు బయటికి రాకూడదు నాలుగు గోడలమధ్యే అని అనేవారు సో, అక్కడ మగవాడు తీసుకురావడం, ఆడవాళ్ళు వంట చేయడం అంతే. మరి వాళ్ళు జీవితాంతం అదే పనిలో ఉన్నట్లే కదా. ఇల్లు చక్కబెట్టుకోడం, పిల్లలిని చూసుకోడం.

ముందుతరం దాకా వెళ్ళాల్సిన అవసరం లేదు. ఇప్పుడు కూడా ఎంతోమంది తమ తమ బార్యలు ఉద్యోగాలు చేయవలసిన అవసరం లేదు అనో ఇష్టం లేదు అనో ఇంట్లోనే ఇంట్లోనే ఉంచేస్తారు . అంటే స్త్రీ బయటికి రాకుండా ఉన్నంత కాలం స్త్రీలకి ఉన్న వ్యాపకం ఏమిటి? వంట పిల్లలు, పని, అతిధి మర్యాదలు మొ! ఇలా ఎంత కాలము అంటే జీవించినంత కాలం .. ఉద్యోగం చేస్తున్న మహిళలికి కూడా ఇంతేగా మార్పంటూ ఏమి లేదుగా. అసలు ఉద్యోగమో వ్యాపారమో చేసినా చేయకపోయినా స్త్రీకి ఒకటే జీవితం సంసారం, ఇప్పుడు కొత్తగా వచ్చింది సంపాదన. డబ్బు అవసరం లేకపోయినా ఆడవాళ్ళకి ఇంకో వ్యాపకం అంటూ ఏమి లేదు , ఒకే ఒక బాధ్యతని విసుగు చెందకుండా.. నిర్వహిస్తున్నారు.

ఇప్పుడిదంతా ఎందుకు రాశాను అంటే "అప్పుడేం చేస్తారు?" అన్న పోస్ట్ కి వ్యాఖ్య రాద్దామనుకొంటే అనుకోకుండా మదిలో ఇన్ని ఆలోచనలు. ఈ "అప్పుడేం చేస్తారు?" అన్న ప్రశ్న పురుషులకి సంబంధినదే కాని స్త్రీలకి కాదేమో! స్త్రీలకి ఉద్యోగం లేకపోయినా, డబ్బు సంపాదన అన్న అవసరం లేకపోయినా ఎప్పటికి తీరని బాధ్యత కుటుంబాన్ని చూసుకోడం. గృహలక్ష్మి బాధ్యత నిర్వహించడం, మరి నా ఆలోచన తప్పంటారా?
*****