9.08.2016

మంచి వ్యక్తిత్వం

రెండురోజుల నుండి ఈ పోస్ట్ రాయాలని.. మీరు అమితాబ్ తన మనవరాళ్ళకి రాసిన ఉత్తరం చదివారా.... ఇంటిపేరుతో వచ్చే ప్రత్యేకత ప్రత్యేకత కాదు, మీకంటూ ఒక సొంత వ్యక్తిత్వం ఉండాలి అని,
ఈ ఉత్తరాల ప్రక్రియ ఈరోజుది కాదు. జవహర్ లాల్ నెహ్రూ తానూ జైల్లో ఉన్నప్పుడు తనకూతురికి ఉత్తరాల ద్వారా స్ఫూర్తిని ఇచ్చాడని మనం చదువుకున్నాము. అలాగే మన తరం వాళ్ళల్లో బందువులు దూరప్రాంతాలనుండి వచ్చినప్పుడు వెళ్ళగానే "క్షేమంగా చేరానని, ఉత్తరం రాయమని చెప్తూ పంపించేవాళ్ళం" ఇప్పటి తరానికి ఉత్తరం అంటే అర్థం తెలీదు లెటర్ అంటే బిజినెస్ లెటర్స్ అనుకుంటారు తప్పితే ఇలా బంధువుల మధ్య కార్డు సైజు, ఉత్తరాలు బ్లూ కలర్ ఇన్లాండ్ లెటర్ల సందడి తెలీదు. ఆ రకంగా ఒకవిధంగా చెప్పాలంటే వాళ్ళు చక్కటి సాహిత్యనుబంధాన్ని కోల్పోయారనే చెప్పాలి. మా యింట్లో నేను మా అక్కకి రాసినవి, అప్పుడప్పుడు మా కజిన్స్ కి రాసిన ఉత్తరాలు ఉన్నాయి ఎప్పుడయినా పాపని చదవమని ఇస్తాను. "ఉభయకుశలోపరి" అని చదవగానే పక్కన పెట్టేస్తుందిి ఈ లెటర్ తెలుగులో లేదమ్మా అని, ఇది నేటి తెలుగు పాండిత్యం పిల్లలిది. వాళ్లకి రాకపోవడం గొప్ప, మనకి బాధ. సరే ఇప్పుడ అది కాదుఅసలు విషయం. 

మనం మన పిల్లలికి ఏమి ఇవ్వగలం,ఆస్థిపాస్థులు ఇవన్నీ కామన్. ఇప్పుడు వున్న టెక్నాలజీ కి పిల్లల జీవితాలు ఉరుకుల పరుగుల మయం కనీసం ఒకళ్ళతో ఒకళ్ళు మాట్లాడుకునే సమయం ఉండనంత బిజీ లైఫ్ వాళ్ళగాఘాధలని కూర్చోబెట్టుకుని చెప్పేవారు. వారి అనుభవాలని వడబోసి, ఆటుపోట్ల జీవితాలని కథల రూపేణా మనకి చెప్పేవారు. మన ఆటలన్నీ స్వచ్చమయినా స్వేచ్చావాయువుల మధ్య సాగింది. అందమయిన బాల్యం మనది... ఇప్పుడు అసలు బాల్యం ఏది? చదువులు, ఉద్యోగాలు అంతే. అందుకేనేమో అమితాబ్ ఉత్తరం నన్ను బాగా టచ్ చేసింది. పిల్లలు వారి జీవితాన్ని వారు స్వతంత్రంగా జీవించడానికి మనం తోడ్పడాలి. వాళ్ళతో వీలయినంత వరకూ మాట్లాడగలగాలి. వాళ్లకి/మనకి సమయం లేకపోయినా సరే వీలు చూసుకోగాలగాలి.జీవితం వారిదే కాని దాన్ని అందంగా మరల్చుకోడంలో మన సహాయం వాళ్లకి వాళ్ళు వేసుకునే డ్రెస్ వారిని ఎక్కడ నిలబెడుతుంది అన్నది వారికే తెలియాలి. అంతే కాని వాడెవడో పిక్కల దగ్గర చింపేసుకున్నాడు ఫ్యాషన్ అంటూ మొదలెడితే తల్లి తండ్రి చెప్పగలగాలి... సొంత వ్యక్తిత్వాన్ని అలవరచుకునే జ్ఞానాన్ని సొంతంగాఆలోచించగలిగేట్లు వారికి వారి ముందు తరాలవాళ్ళం మనమే అందజేయాలి. 

అందుకే నేను మా పిల్లలికి (వాళ్ళు చదివినా చదవకపోయినా) నాకు వీలయినంత వరకు ఉత్తరాలు రాద్దామనుకుంటున్నా.. వాళ్ళకి మా అమ్మ ఇలా ఉండేది అన్న ఆలోచన కోసం, మనముందు తరాల అనుబంధం, వారి ప్రేమ, వారి జీవిన విధానం, అన్నీ.. వాళ్లకి వాళ్ళ పిల్లల్లికి ఉపయోగ పడేలా.. నా ఉద్యోగ జీవితంలో నేనేుదుర్కొన్న కష్టాలు నా ఆలోచనలు, నాఅనుభవాలు అన్నీ ఒక్కో ఉత్తరంలో... ఎలా ఉంది మిత్రాస్ నా ఐడియా?

పిల్లలికి మంచి వ్యక్తిత్వం అలవర్చాలి..

8.10.2016

పెళ్లిపుస్తకంలోని 23 పేజీలోకి వచ్చాము.


ప్రేమకి (పెళ్ళికి ) స్వీట్ 16 .....................20.........23

అదన్నమాట సంగతి ! అలా మొదలయి .. ఇలా 20  లోకి అడుగుపెట్టి ... ఇంకో మైలు రాయి చేరుకున్నాము..  

 మూడు సంవత్సారల క్రితం రాసిన గత జ్ఞాపకాల పెళ్ళి రోజు ఆనందమిది..మళ్ళీ మూడు సంవత్సరాల తరువాత ఈరోజు 11-8-2016 23 కి అడుగుపెడుతున్న శుభ సందర్బాన మళ్ళీ ఈ పోస్ట్ బయటకి తీశాను. 



ఇరు మనసులని/తనువులని కలిపే పెళ్లి ఒక గొప్ప కళ
కాని ఆ పెళ్లితో
కలకాలం అన్యోన్యంగా కలిసి ఉండడం 64 కళల్లో కల్లా గొప్పది." రమణి రాచపూడి.
****

22 సంవత్సరాల క్రితం ఈరోజు పెళ్లి కూతురిని చేసారు.., కొట్టుకుంటూ, తిట్టుకుంటూ ,అరుచుకుంటూ.. అన్యోన్యగా 22 సంవత్సారాలు పూర్తీ చేసాము. ఈరోజుకి . రేపు 23 ఏట అడుగుపెతున్నాము ఒక్కో మైలు రాయిని దాటుకుంటూ ఆటుపోట్లు ఎదుర్కొంటూ ...


16 ఏళ్ళ క్రితం ఆగస్ట్ 11 తెల్లవారుఝామున




"ఏంటే ఈ నిద్ర, లే అవతల పంతులుగారు హడావిడి పడ్తున్నారు, అమ్మాయిని తీసుకుని రమ్మనమని, ఇంత మొద్దు నిద్ర అయితే ఇహ మొగుడితో కాపురం ఎలా చేస్తావు, లెమ్మంటుంటే ముహూర్తం మించిపోతుంది.."
"అబ్బా.. ఈ అర్థరాత్రి పెళ్ళిళ్ళు ఎవరు కనిపెట్టారమ్మా బాబు!, నిద్ర లేపి మరీ .. తరువాత చేసుకుంటాలే పడుకోనీ"
"బాగుంది సంబరం.. వచ్చినవాళ్ళందరిని నీ నిద్రకోసమని వెను తిరగమంటావా? అతి వేషాలు మాని తొందరగా లే. ఆ మూడు ముళ్ళేవో పడిపోతే కాస్త నా ప్రాణం కుదుటపడుతుంది.  "



*****
ఆరు నెలల తరువాత

"నడవలేనండి బాబు ఇంత దూరమా.. ప్లీజ్ ఇంక చాలు"

"ఇదిగో ఇంకొంచం దూరమే అదిగో అక్కడ కనిపిస్తోందే హోటెల్, అక్కడికి వెళ్ళి కొంచం టిఫిన్, కాస్త కాఫీ తాగేసి బయల్దెరుదాము సరేనా.. నడవాలి నడవకపోతే తరువాత నువ్వే సమస్యలు ఎదుర్కుంటావు. నా బంగారం కదా కాస్త దూరమే.."

"కాస్త దూరమా .. మళ్ళి బయలుదేరడమా ఆటోలో వెళ్ళిపోదామండీ నాకే టిఫిన్లు అవి వద్దు, నడవడమే కష్టంగా ఉంది. (కళ్ళనీళ్ళ పర్యంతంతో) "

"తొలిచూలు కదా ఎంత నడిస్తే అంత మంచిదని మా బామ్మ చెప్పేది. వినకపోతే ఎలా? కాస్త ఓపిక పట్టు..."

"ప్చ్.. అబ్బా ... ఇదేమి నరకం భగవంతుడా!! ఇంత దూరం నడకా ఇలాగా??"

"తప్పదు"
****
మొదటి సంవత్సరం పెళ్ళిరోజు





" సంవత్సర కాల మన  వైవాహిక జీవితంలో ఎప్పుడన్నా నన్నెందుకు చేసుకున్నానో  అని బాధ పడ్డావా?"

"లేదే, అలా ఎందుకు అడుగుతున్నారు? "

"నాలో ఏమన్న నచ్చని అంశం  ఉంటే చెప్పేయి, నేను మార్చుకుంటాను, అలాగే నీలో ఏమన్న నాకు నచ్చకపొతే కూడా నేను చెప్పేస్తాను. "

ఆ తరువాయి రెండేళ్ళ తరువాత

"నడవలేనండి బాబు ఇంత దూరమా.. ప్లీజ్ ఇంక చాలు"

"మరీ కొత్తలా ఏంటది, తెలుసు కదా పాప పుట్టడం ఎంత సులువయిందో, అలా నడవబట్టే కదా మరి మళ్ళి ఎందుకు అలా అర్థం చేసుకోవాలి. ఇప్పుడు కష్టం గానే ఉంటుంది తరువాత నువ్వే ఇబ్బంది పడతావు నీ మంచికోసమే కదా నడవరా..."
"హు! తప్పదా.. పాప అప్పుడు ఏమి కాలేదు కదా .. ఇప్పుడు కూడా ఏమి కాదు లెండి వదిలేయండి బాబు నడక కాస్త కష్టంగానే ఉంది. "

"ఉహు! తప్పదు"
******

అలా సంవత్సరాలు  గడిచిపోతున్నాయి ఎన్నో మధురానుభూతులతో, మరెన్నో మలుపులతో ఇంకెన్నో మార్పులతో.. తడబడితే పొరబడితే తప్పుదిద్దుకో అని చెప్పుకుంటూ,  ఒకరినొకరు తెలుసుకుని ఒడిదుడుకులు తట్టుకుని మా  పెళ్ళిని(ప్రేమ )  టీనేజ్లోకి తీసుకొచ్చాము. అంటే స్వీట్ సిక్స్‌టీన్‌లోకి అన్నమాట.. ఇంకా ఎన్ని పండగలు చూస్తామో, ఎంతవరకో పయనం?

 బోల్డు బాధ్యతలు బంధాల నడుమ కొట్టుమిట్టాడుతున్న ప్రతిసారి తను అడిగే మాట .. "నాతో ఎప్పుడన్నా ఇబ్బంది పడ్డావా?"  ఎన్నో పొరబాట్లు చర్చించుకుంటూ ...సరిదిద్దుకుంటూ..  నడిపే ఈ భవసాగరానికి 16 ఏళ్ళు. (ఇప్పుడు 20 ఏళ్ళు) ఇంకో 3 ఏళ్ళు కలుపుకోవాలి 23 ఏళ్ళు ...  మలుపులకోసమో మార్పులకోసమో ఎదురుచూపులు. ప్రేమ, పెళ్ళి, బాధ్యతలు ఇదేనా జీవితం, జీవన పరమార్థం అనిపిస్తూ ఉంటుంది ఒక్కోసారి.. :-)
*****
Loading...