12.31.2009

31/12/2009

ప్రతి సంవత్సరం చాలా సందడిగా కొత్త సంవత్సర సంబరాలు చేసుకునేవాళ్ళము. కాని ఈసారి గ్రహణం , ప్రాంతీయ గొడవలు రాష్ట్రాలకోసం గొడవలతో ఎప్పటినుండో గ్రహణం పట్టినట్లుంది..నాకయితే , ఎందుకో మూడ్ రావడం లేదు. "వెళ్తున్నాను" అని చెప్పి నెమ్మదిగా కదిలే 2009 కి వీడ్కోలు చెప్పాలి కాబట్టి వచ్చె 2010 ని "రావద్దు" అని చేయి పెట్టి ఆపలేము కాబట్టి సాదరంగా ఆహ్వానిస్తూ.. . ఇప్పుడు జరిగే ప్రాంతీయ గొడవలు.. ఈ 2009 లాంటి సంవత్సరం వద్దు బాబోయ్.. అని వేడుకుంటూ 2010 కోసం ఎదురుతెన్నులు చూస్తూ... ఈరోజు గడపాలని ఆలోచిస్తూ.... అంతర్జాలంలో విహరిస్తుంటే ఈ వ్యాసం దొరికింది బాగుంది మీరు చదవండి.

How do you end your year? Without much thought and barely a glance back? Or, do you bend down and kiss the ground you walk on because you made it through another year – just barely!

There's personal strength, refreshed energy and renewed focus to be gained from mindfully acknowledging and completing the year that has past. Mindfully completing your year is sort of like cleaning out a closet; you feel better AND make room for fresh new stuff that fits better! And hopefully in the year ahead you'll make everything you add to your life not only fit better, but feel better too.

To help you say GOODBYE 2009 so you can say HELLO 2010 - REGRET FREE, this 5-step process will help. The time you take acknowledging and letting go of the year that has past will set the stage for making 2007 your best year yet!

Step 1: Schedule it. I know you're busy, but taking a few hours to do this exercise will be time well spent. Put it on your to-do list just like any other commitment. By doing so, you're committing to not only living your life, but you'll also be working on your life.

Step 2: Set the stage. Pick a location you love. This could be a favorite room in your house, your favorite coffee house, or some other location that allows you to relax and hear your own thoughts.

Step 3: Get to the heart of it. Center yourself, breathe deeply and begin asking yourself the following question. As you reflect on each question write down your answers.

Don't judge yourself and be totally honest. (If it helps, at the top of your paper write, "no one will ever have to read this") Remember, you're doing this so you can say GOODBYE, once and for all, to the year that has past.

Ask and answer these questions to get to the HEART of your year.

What are my blessings? This is a great question to start with because it opens your heart for things to come.

What were my tangible accomplishments? What did you accomplish that you could measure in some way? (i.e. increase your salary by 10%, lose 15 pounds, clear the clutter in your life)

What were my intangible accomplishments? This question has to do more with personal accomplishments others may not be able to see, but you can. (i.e. started each day with an intention, smiled more, let go of past hurts and old wounds)

What did I learn about myself? Your answers to this question may give you clues to your passions and talents OR reveal how you STOP yourself from living the life you really want. (i.e. I discovered I love interviewing people, so I'll definitely want to do more of that in 2007!)

Overall, how do I feel about the year that has past? Your answer to this one question gives you insight to how you feel about your life overall. (use a simple 1- 10 scale; 1=things aren't so great, or 10=my life is fabulous!)

What didn't I do that I really wish I had? Your answer to this question will give you the choice of letting it go, or making a plan to do it next year. (i.e. I didn't travel as much as I wanted to, etc.)

What did I do that I have to do again? Your answer to this question will give you insights into what will make next year great. (i.e. I learned more about a topic I love, I hosted my first dinner party, etc.)

Step 4: Say goodbye and thank you. Remind yourself the year is OVER. It has ended. Whether it was a great year or a bomb, the past is the past. It does not define your future - unless you let it.

Step 5: Don't look back! Now it's time to LET GO. Be proud of yourself for taking the time to do this exercise (you're part of an elite group). Forgive yourself and forgive others. Imagine any regrets you have turning to dust and being gently swept away, out of your body and your mind – never to return.

You stand a better chance of having a great year next year by starting the New Year with no unfinished business, no guilt – no regrets.

Let go and say thank you to 2006 for all that it gave you – good and bad. There's no time like the PRESENT to live the life you really want. By Cari Vollmer

Copyright (c) 2007 Cari Vollmer

"ప్రపంచం అంతా నిన్ను వదిలిపెట్టినప్పుడు నీతో ఉన్నవాడే అసలైన స్నేహితుడు " కదా..

******



12.30.2009

30/12/2009

హ.... బంద్ అసలెందుకో ఈ బంద్.. గ్రేటర్ ఆంధ్రలో చదివిన ఈ వాక్యాలు ఆలోచింపజేస్తున్నాయి.. నిజమైన తెలుగువాడు దేహం ముక్కలైనా భరిస్తాడు కాని, రాష్ట్రం ముక్కలయితే భరించలేడుట. మనుషులు మతాలను సృష్టిస్తే, మతాలు దైవాలను సృష్టిస్తే, మనుషులు, మతాలు, దైవాలు ఈ భూమిని చీల్చాయట. జేసుదాస్ గారు ఒక పాత పాటలో అంటున్నారు. ఈ గొడవలు ఎప్పటికి సమసిపోతాయో..

ఇంట్లో పేపర్స్ చదువుకుంటూ ఏవో పరీక్షకి పేపర్స్ రాసుకుంటూ, ఒకసారి అమ్మని కలిసి,అలా అలా గడిపేసాను. పెద్దగా స్పెషల్ ఏమి లేదు ఈరోజు. ఎంటో రోజు గడవాలి కాబట్టి అన్నట్లుగా.. అలా..
****

12.29.2009

29/12/2009 contd...

ఆఫీసులో ఎవరిదో పుట్టినరోజు.. బాగా జరిగింది, భోజనాల ఖర్చులు వాళ్ళ ఖాతాలోకి వెళ్ళాయి.... ఇంతలో ఇంటినుండి ఫోన్, ఈరోజు వంటలు ఎక్స్‌టాడరీగా ( టైపాటు కాదు ఇది మన కొరియోగ్రాఫర్ల భాష) ఉన్నాయి అని.. :-) "దేనికన్నా దంతసిరి ఉండాలే" అంటుంది అమ్మ.. అంటే ఇదేనేమో..

ఈరోజు ఆఫీసులో నైపుణ్యతకి సంబంధించి పరీక్షలు...(Performance test ) , కార్పోరేట్ కల్చర్ :-) ... అడిగే ప్రశ్నలకి సమాధానాలు రావు కాని పక్కవాడంటే ఎంత మంటో చెప్పడం.. నాకెందుకు చెప్తారో అనిపించింది. మనలో మన మాట ఇది నాకు పరీక్ష ఏమో ..ఈ పరీక్షలో నేను నెగ్గితే ప్రమోషన్ ఉంటుందేమో.. బాస్ ఏమంటారో.. బాస్ అంటే గుర్తొచ్చింది మా బాస్ గురించి రాయాలి రాయాలి అనుకుంటాను చూడాలి ఒక సుధీర్ఘ పోస్ట్ రాయాలి ఎప్పుడో..


మళ్ళీ రేపు బందుట ..బందులకి అలవాటుపడాల్సి వస్తోంది. ఉద్యోగాలకి అలవాటుపడిన తరువాత ఇంట్లో కూర్చోవాలంటే కొంచం బోరే. ఎప్పుడో ఒక రోజంటే పర్వాలేదు కాని మరీ ఇలా రోజు విడిచి రోజు బందులంటే సామాన్యుడి జీవితం ఎలాగో..

*****

చెప్పదల్చుకుంటే పెన్నుని,వినదల్చుకుంటే పుస్తకాన్ని ఆశ్రయించాలిట..... బాగుంది కదా .. :-)


12.28.2009

29/12/2009

పొద్దున్నే ఎందుకో కోపం వచ్చింది, ఎంత లేపినా నిద్ర లేవరు.. సెలవలొస్తే అదేపనిగా లేపాలి పిల్లలిని అని, పాప లేవగానే టి వి పెట్టింది. 10 వ తరగతి , నాకేమో భయం ఎక్కడ పర్సెంటేజ్ తగ్గుతుందో.... పిల్ల అసలు చదవడంలేదు అని ... అందుకే అన్నాను "చదువుకోమ్మా! పరీక్షలు దగ్గిర పడ్తున్నాయి" కొంచం గట్టిగానే అన్నాను. "నీకు నా మీద అంత అపనమ్మకమేమిటమ్మా నేను పాస్ అవనని " అని అడిగింది :-) . ఏమి చెప్పను పిల్లలికి... అపనమ్మకం కాదు, పాపమీద నమ్మకమే నాకు, కాని మీడియా ప్రభావం పిల్లలమీద పడకూడదు అన్న ఆలోచన, దారి తప్పుతారేమో చదువులు మానేసి అని... ఇదంతా పక్కన పెడితే, అర్థ సంవత్సర పరీక్షలప్పుడు బాబుని ఎదో పరీక్షకి తెల్లవారుఝామున నిద్ర లేపలేదని "రాత్రి అన్ని చదువుకోలేదు ... ఇప్పుడు గంటలో నేనేమి చదువుతాను " అని ఏడ్చేసాడు, "పోనిలే నాన్నా మార్క్స్ తగ్గితే నేనేమి అనను... సరేనా నీకు వచ్చిందే రాయి ఏడవకు" అని సముదాయిస్తే , వాడు ఒక్కసారిగా "నేను పరీక్ష రాసేది నీకోసం కాదమ్మా నాకు నాలెడ్జ్ రావాలని కదా" అని అన్నాడు.. పాపేమో , నీకు నమ్మకం లేదా.... బాబేమో నీకోసం కాదమ్మా పిల్లల ఆలోచనలని ఏవిధంగా అర్థం చేసుకోవాలో కదా..

ఆ మధ్య ఓ వెబ్ పత్రికకి ఒక కథ పంపాను నిన్నే తిరిగి వచ్చేసింది కథ కథలా కనిపించడంలేదు అందులోని పాత్ర వేదన కనిపిస్తోంది అని ఒక స్నేహితురాలి కామెంట్.. కథ కథలా ఉండాల ? వేదన ఉంది కాబట్టే అది కథ అయ్యింది కదా ఏమో! బాధ పడ్డానా? నిజానికి కొంచం బాధ కలిగిన మాట వాస్తవమే.. కాని అన్వర్ గారి బ్లాగులో చూసిన పచ్చనాకు సాక్షిగా.. శ్రీ ఆర్ ఎం ఉమామహేశ్వరరావు గారు రాసిన తిమురుబట్టిన నామిని కత చదివి బాధనుండి ఉపశమనం కలిగింది. అన్నిటికన్నా బాధ.. పంపే ముందూ "బాగుంది వెబ్ పత్రిక కన్నా పర్లేదు .. ప్రింట్ పత్రిక కన్నా పర్లేదు.... పంపమని " చెప్పిన స్నేహితురాలు తిరిగొచ్చినతరువాత "నాకూ నచ్చలేదు" అనడం ఎక్కడో తగిలినట్లుగా అనిపించింది. వస్త్రధారణ విషయంలో ఇంట్లో వాళ్ళు బాగుందో బాలేదొ చెప్తే బయట ఎవరో అనామకుల చేత బాలేదు అనిపించుకొనే అవకాశం ఉండదు కదా .. అలాగే స్నేహితులు మన ప్రవర్తనో, కథలో, రచనలో ముందే చెప్పెస్తే ఇంకొకరికి అవకాశం ఇవ్వము కదా... ఎప్పటికి అర్థం చేసుకుంటారో ఈ స్నేహితులు... నా మనసులో మటుకు కథ ఇప్పటికి బాగుందన్న భావన ఉంది. అందులో యధార్థం ఉంది.. నిజం నిష్టూరం అంటారుగా అందుకే ప్రచురణకి నోచుకోలేదేమో .. :-)

అనుకున్నామని జరగవు అన్నీ అనుకోలేదని ఆగవు కొన్నీ
జరిగేనవన్నీ మంచికని అనుకోవడమే మనిషి పని..
*****

28/12/2009 contd....

ఈరోజు ఆఫీసులో పని చేసుకుంటూ.. ఆమధ్య ఎప్పుడో "సఖీ" షూటింగ్‌లో పరిచయమైన బ్లాగరితో చాటింగ్ చేసాను. చాలా విలువైన సమాచార విజ్ఞానం కలిగిన చాటింగ్ అని చెప్పొచ్చు. ప్రేమ, ఆకర్షణ, పెళ్ళి , బంధం వెరసి జీవితం గురించి కాసేపు చర్చించుకున్నాము. బాగుంది, కొన్ని పదాలు నచ్చాయి. ఎవరితోను "తీవ్రమైన స్నేహాన్ని " ఆశించవద్దు అన్న సలహా నచ్చింది. "నేను నా ప్రాజెక్ట్ పనిలోనో లేకపోతే ఇంకేదన్నా దీక్షగా పనిచేసుకుంటేనో ఎంతటి విలువైన విషయమైనా... అప్పుడు లీనమై చేసే ఆ పని ముందు దిగదుడుపే. పనిని అంతగా ఇష్టపడతాను.. " అన్న మాటలు మంచి ప్రభావాన్ని చూపాయని చెప్పొచ్చు.

రాత్రి "ఆట" (టి వి డాన్స్ ప్రోగ్రాం) చూస్తూ భోజనాలు చేస్తుంటే ఆ చిన్ని చిన్ని పిల్లలు ఐటం సాంగ్స్ చెస్తున్నారు. అది చూసి బాబు అన్నాడు.. "అమ్మా ఇలా చేస్తారు, రెపొద్దున్న వీళ్ళకి సినిమా చాన్స్ లు వస్తే ఇంక వీళ్ళు ఆడుకోగలరా? మాలా ఫ్రీ గా ఉండగలరా?" ... ఊ .. ఇదేదో ఆలోచించతగ్గ విషయమే కదా... కాని నేనేమి చెప్తాను మా బాబు కొచ్చిన ఆలోచన వాళ్ళ సంబంధీకులకి రాకుండా ఉండదని ఎందుకనుకుంటాము... డబ్బే లోకమనుకుంటే మనం చేయగలిగేది ఏమి లేదు కదా..
********

28/12/2009


ఈరోజు ముక్కోటెకాదశి.. దీనినే వైంకుంఠ ఏకాదశి అని కూడా అంటారు. ఈ ఏకాదశులు ద్వాదశులు అంటే గుర్తొచ్చేది నాకు నా చిన్నతనమే. చిన్నపిల్లలు అలా ఉపవాసాలు ఉండలేరు అంటూ అమ్మ మధ్యాహ్నం 3 గంటలకి పళ్ళతో పాటు కాస్త పలహారం కూడా చేసేసి కటికోపవాసం లంకణంతో సమానమంటూ పెట్టేది , సరదాగా జాగారణలు. అన్నిటికన్నా ముఖ్యంగా అమ్మ ఆపకుండా చదివే సహస్రనామాలు , అష్టొత్తర శతనామవళులు, భలె అనిపించేది నేను ప్రయత్నించేదానిని కాని అసలు నోరు తిరిగేది కాదు నాకు.

" రాత్రి 12 గంటలదాక అన్నా మెలుకువగా ఉండాలే " అని అమ్మ చెప్పినందుకని, వైకుంఠ పాళి ఆడుకునేవాళ్ళము. నిచ్చెనలు ఎక్కెస్తే ఆనందం, పాములు మింగేస్తే బాధ పరపద సోపానానికి చేరుకొనేసరికి తెల్లవారుఝాము 4 అయ్యేది. శివరాత్రిలాగా జాగారం చేసేవాళ్ళము.

ఇప్పుడు పెళ్ళయిన తరువాత ఈ జాగారణలు లేవు, ఉపవాసాలు లేవు. ఒక్క శివరాత్రి ఉపవసాలు , కార్తిక సోమవార ఉపవాసాలు తప్ప.. పొద్దున్నే గుడికి వెళ్ళి ఒకసారి దైవ దర్శనం చేసుకొని ఆఫీసు దారి పట్టాను.

హైదరాబాదు మూడు దర్నాలు , ఆరు బందులతో అలరారుతోంది, కాబట్టి ప్రస్తుతం తాజా సమాచారమంటూ ఏమీ లేదు. ఆఫీసులో అంతా రోటీన్ పనే.

ఎందుకో అనిపిస్తుంది మన మనసుకి మాత్రం మనం ఒంటరి వాళ్ళమే అని ...

జగమంత కుటుంబం నాది... ఏకాకి జీవితం నాది అన్న పాట గుర్తొస్తోంది.... :)
*****

12.26.2009

పెద్ద కళ్ళాడు......

ఇదిగో ఇదే అన్నారం మావయ్య గది. ఈ గదిలోనే అమ్మకి తమ్ముడు పుట్టాడు.. ఆ కిటికీలోంచి తొంగి చూసాను. వసారా ... నల్లటి గచ్చు, అలాగే ఉంది, అస్టా చెమ్మా చెక్కించారు తీరికవేళల్లో ఆడుకుంటారని .. అలాగే ఉంది. ఏమి మార్చలేదు. ఇది అమ్మగది, ఆ పక్కన సబిత టీచర్ అద్దెకి ఉండేవారు, ఎలా ఉండేది ఆవిడ తెల్లగా , సన్నగా తీగలా. టీచర్ అంటే ఇలానే ఉంటుందేమో అనిపించేంతగా.. అదేంటి ఆవిడ ఉండే ఈ గదిలో వీళ్ళు సామాన్లు వేసేసారలా... ప్చ్ ఇది సామాన్ల గదేమో, ఈ చెరువులొనే అన్నయ్యలందరూ ఈతలు కొడుతూ అమ్మమ్మని పిలిచేవారు, ఏమి మారలేదు ఇల్లసలు మార్చలేదు, అవే గదులు, అవే గొడలు, వసరా ఒక్కటే గచ్చు. మిగతా అంతా రోజు పిన్ని శుబ్బరంగా పేడనీళ్ళతో అలికి ముగ్గులేసేది. అలాగే ఉన్నాయి ఇప్పుడు కూడా మునుల గదుల్లా ముగ్గులతో కళ కళ లాడుతూ. ఒకటి , రెండు , మూడు, నాలుగు.... మొత్తం 14 గదులు, అప్పుడు కూడా ఇన్ని గదులున్నాయా ఎమో! ఎవరికి తెలుసు? లెక్కపెట్టాలన్న ఆలోచన ఎప్పుడొచ్చింది కనక, వచ్చినప్పుడలా ఈతకాయలు, చెరువుగట్టు, "రాజుల్ని పిలమ్మా కాస్తా" ... అంటే రివ్వున అటు పరిగెత్తడం, ఒక గదిలోని ఇంకో గదిలోకి పరిగెత్తుతూ "కుండ పలిగి(గిలి)ందోచ్" అనే ఆటలు.. ఎన్ని గదిలో లెక్కపెట్టేంత టైం ఎక్కడుందసలు..

అన్ని జ్ఞాపకాలను అలా మనసు నాతో మాట్లాడుతూ నెమరేస్తూ ఉంటే, వీధి గదిలోకి వస్తుంటే "గుర్తుపట్టారా పాపగోరు.. నేను వెంకాయమ్మని, మీ అమ్మమ్మగోరికి పాలు పోసేదాన్ని , పాలు పెరుగు అన్ని నేనే ఇచ్చేదాన్ని గుర్తుపట్టావామ్మా? " ఎమో గుర్తు పట్టిందా తను? తెలీదు ఎదో సెలవులకి రావడమే ఇక్కడికి అక్కకయితే బాగా తెలుసు, "పెద పాపగోరు గుర్తు పడతారు " అంది ఆమే వెంటనే నా ఆలోచనలు పసిగట్టెసినట్లుగా. అక్క నవ్వింది నా వైపు చూసి.. అలా ఒక్కొక్కళ్ళు "మమ్మల్ని గుర్తుపట్టారమ్మా" అంటే "మమ్మల్ని గుర్తు పట్టారా" అని అప్యాయంగా అడగడం, ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు ఆడుకున్న ఆటలు, వీరి వీరి గుమ్మడిపండు అంటూ ఆడుకున్న ఆటలు అన్ని గుర్తొస్తుంటే ఆప్యాయంగా వాళ్ళిచ్చిన ఆతిధ్యం స్వీకరించి అమలాపురం బయల్దేరాము.

అటూ ఇటూ కొబ్బరిచెట్లు మధ్యలో తార్ రోడ్ పై కారు అలా పరిగెడెతూ ఉంటే.... నా ఆలోచనలు కూడా అంతకన్నా వేగంగా పరిగెడుతున్నాయి. ఎంత బాగుంది ఈ ఊరు, "అదిగో అటు చూడు ఆ వచ్చేదే గోడితిప్ప, ఇక్కడే నా మాట వినడం లేదని నిన్ను తోసాను" అంది అక్క అవును ..... ఎంత తీయటి జ్ఞాపకం. అక్క ఇక్కడే ఉండేది. ఇద్దరం గోడితిప్పలో సంతకి వెళ్దామని బయల్దేరేవాళ్ళము. అన్ని చూపించేది అక్క, "అదిగో!! అదేనే మా స్కూల్" , అంటు మొదలుకుని, గోడితిప్ప, అల్లవరం, అక్కడి కొబ్బరిచెట్లమధ్య ఒండ్రుమట్టితో బొమ్మలు చెయడం, లక్క పిడతలు, తాటాకు వాచీలు, అన్ని అరుగుమీద చేర్చి ఎంతసేపు ఆడేవాళ్ళమో. "భోజనాలకి రండఱ్ఱా!!!!" అంటే కాని ఆటలకి విరామం ఇచ్చేవాళ్ళము కాదు.

"ఆ వెంకాయమ్మా నేనేనమ్మా పాలు పెరుగు అని అంది కాని ... అసలు ఏమి ఇచ్చేది కాదే, ఒకసారి మావయ్య హైదరాబాదునుండి వచ్చినప్పుడు అమ్మ వెళ్ళి వెంకాయమ్మ దగ్గిర పాలు తీసుకురా అంటే, వెళ్ళి అడిగానే, ఎంత బతిమాలాననుకున్నావు, ఒక చుక్క ఇవ్వలేదు , అమ్మమ్మ కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకుని "అంత దూరం నుండి వచ్చిన కొడుకుకి కనీసం కాఫీ ఇవ్వలేకపోతున్నానే " అని... "పర్లేదమ్మా డికాషన్ ఇచ్చేయి తాగుతాను అన్నారు మావయ్య.." అక్క మాటలకి నేను మళ్ళీ ప్రస్థుతానికి వచ్చాను. "అమ్మమ్మకి అనారోగ్యంగా రక్తం కక్కుకునే సరికి, భయం వేసి అలా చూస్తుంటే...., పిన్ని " వెళ్ళి స్కూల్ దగ్గిర ఆచారిగారిని తీసురమ్మంటే... ఏడుస్తూ వెళ్ళాను. అర్ధరాత్రి 12 గంటలకి, ఈ టైంలోనా.. ససేమిరా అన్నడు ఆ ఆచారిగారు... అలా రక్తం కక్కుకుని చనిపోయింది అమ్మమ్మ.... నాన్నగారు పోవడం పెద్ద దెబ్బ, అలా బెంగెట్టుకునే పోయిందే..." అక్క కళ్ళనీళ్ళతో దారి పొడుగునా ఒక్కొక్కటి చెప్తుంటే మనసు బాధతో మూలిగింది.

*******

అమ్మమ్మ ... "అది బంగారమయితే నువ్వు వెండివే , ఇద్దరూ రెండు కళ్ళు" , అంటూ అమ్మతో "దీన్ని కూడా ఇక్కడ వదిలేయవే అక్కకి తోడుగా చదువుకుంటుందిలే" అంటూ వెళ్ళినప్పుడల్లా వళ్ళో కూర్చోపెట్టుకుని "ఉండిపోవే" అన్నప్పుడల్లా ఎంత సంబరపడిపోయేదానినో, "ఉంటానమ్మమ్మా" అంటూ "నా బంగారు తల్లి " అంటూ ఎన్ని కథలు చెప్పేది. మానిబోగి ఇప్పటికి గుర్తుంది.. రామాయణం... అవి.. అలా పట్టి మంచం మీద పడుకు చుట్టూతా పిల్లలందరిని కూర్చోబెట్టుకుని రాత్రి కథలు చెప్తూ..... అన్నం తినిపిస్తూ .... ఎవరన్నా తిననని మారాం చేస్తుంటే "అదిగో ఆ కిటికీలొంచి పెద్ద కళ్ళాడు వస్తాడు, అన్నం తినకపోతే మిమ్మల్ని అమాంతం తీసుకుపోతాడు" అంటూ చిమ్మ చీకటిలో పాములా పాకి ఉన్న సన్నజాజి తీగని ఆనుకుని ఉన్న కిటికీని చూపించేది. అమ్మో ! ఎంత భయంవేసేదో నాకు పొద్దున్నే పాలు పట్టుకొచ్చే మనిషికి గుడ్లన్ని పైకి వచ్చేఅసి పెద్ద పెద్ద కళ్ళతో "అమ్మగోరు పాలండి" అని అరుస్తుంటే .... అక్కడే అరుగుపై ఆడుకునే మేము బెదిరిపోయి.....అతనివైపు చూసేవాళ్ళం కూడా కాదు ..అమ్మమ్మ అనేది "పిల్లలు దడుసుకుంటాఱ్ఱా అరవకు" అంటూ పాలు పోయించుకునేది అరుగుమీద తళ తళా మెరిసిపోతున్న ఇత్తడి గిన్ని పెట్టి(ఇప్పుడు కనిపిస్తాయా ఇంత మందం ఇత్తడి గిన్నేలు పట్టుకోడానికే బరువుగా ఉండేవి). వాణ్ణే అమ్మమ్మ "పెద్దకళ్ళాడు, బూచాడు" అని "మిమ్మల్ని తీసుకెళ్ళడానికి వస్తాడు" అంటూ భయపెట్టి అన్నం తినిపించేది. నాకు మటుకు వినగానే భయం రాత్రి నిద్రపట్టేది కాదు నాకు, కిటికీలోంచి ఆ పెద్ద కళ్ళాడు నా వైపే చూస్తున్నట్లు నన్నే తీసుకెళ్ళడానికి వస్తున్నట్లు అనిపించేది. "మర్నాడు లేచి అమ్మా మనం వెళ్ళిపోదాము, నాకిక్కడ భయంగా ఉంది " అని ఏడ్చేసేదానిని. "అదేంటే , నిన్నే కదా అమ్మమ్మ ఇది కూడా ఉంటుంది అంటే ఉంటానన్నావు ..." అని వెక్కిరించేది అమ్మ. "పెద్ద కళ్ళాడు... " అని నసిగేదానిని. అవును అతను ఇప్పుడెక్కడున్నాడో?" అని మాతోపాటు తోటంతా చూపించడానికి మిట్టమధ్యాహ్నం మండుటెండలో కాళ్ళకి చెప్పులేకుండా వచ్చినావిడని అడిగాను ఒకప్పుడు మాది(మావయ్యది) అయిన ఆ తోట వాళ్ళు కొనుక్కున్నారు. ఆ బేషజాలేమి లేకుండా ఎంత ఆప్యాయంగా పలకరించిదో ఆవిడ. అందుకే అడిగాను పేరు తెలీక "పెద్ద కళ్ళాడు" అని... అమే నవ్వేసి "సూరిడమ్మా.. అతని పేరు ... మా ఆయనే, పోయి చాలా కాలం అయ్యింది .. అమ్మమ్మగారొక్కరే పెద్దకళ్ళాడు అనేవోరు" అని చెప్పింది. మనిషి రూపు మదిలో లేదు కాని ఆ కళ్ళు ఇప్పటికి గుర్తున్నాయి నాకు.

******

అల్లవరం దాటి అమలాపురం వైపు దారితీస్తోంది కారు.. "ఇక్కడే చిన్నన్నయ్య స్థలం కొన్నాడట.. మనం కూడా మన ఊరిలో అంతొ ఇంతో స్థలం కొనాలే, అన్ని బాధ్యతలు తీరాక ఇక్కడికొచ్చి ఉండొచ్చు.. కొందామా ఇద్దరం కలిసి....." అక్క అడుగుతోంది... కొంటామా? ఏమో.. :)
******

పోయిన సంవత్సరం పిల్లలికి వేసవి సెలవులకి, చిన్నపిన్ని , బాబయ్యల షష్ఠిపూర్తికని తాళ్ళరేవు వెళ్తూ పిన్నుల పిల్లలందరం కలిసి మా ఊరయిన గోడిలంక కి వెళ్ళొచ్చాము. ఆ జ్ఞాపకాల వెల్లువ ఈ పోస్ట్. ఈ పోస్ట్ రాస్తుంటే కూడా కళ్ళు ఆనందంతో తడిసాయి..... మంచి జ్ఞాపకాలు. ....

********

గోడిలంక

వికీపీడియా సౌజన్యంతో

గోడిలంక, తూర్పు గోదావరి జిల్లా, అల్లవరం మండలానికి చెందిన గ్రామము.

అల్లవరం · బెండమూరులంక · బోడసకుర్రు · దేవగుప్తం · గోడి · గోడిలంక · గూడాల · కొమరగిరిపట్నం · మొగలమూరు · రెల్లుగడ్డ · సామంతకుర్రు · తాడికోన · తూరుపులంక · యెంట్రుకోన · కోడూరుపాడు · గోడితిప్ప · పల్లిపాలెం · గుండిపూడి · దేవగుప్తం రావులపాలెం · తుమ్మలపల్లె · ఓడలరేవు ·


మన ఊరి అందాలు




ఈ పైన సిత్రాలు విశ్వామిత్ర-మరో ప్రపంచం బ్లాగులోనివనియునూ.. ఆ బ్లాగు అధిపతి శ్రీ పప్పు శ్రీనివాస్ రావు గారు అనియునూ.. వారి అనుమతి ఎంతమాత్రం తీసుకొనకుండా ఇక్కడ నా బ్లాగులో నా బ్లాగు సందర్శకులకనుకూలంగా "కోనసీమ అందాలు" చూపించే ప్రయత్నం చేసి ఉన్నా
నియునూ... ఇంచుమించు మా ఊరుకూడా ఇలాగే ఉన్నందువల్ల ఈ పని చేయవలసి వచ్చినదనియునూ సవినయముగా మనవి చేసుకుంటున్నాను. పప్పు గారికి క్షమాపణలతో..








12.10.2009

మనోభావాలకనుగుణంగా...

" అమ్మా ! ఎలా అన్నా ఆ కాయిన్ వేసేయ్యాలి నువ్వు. పర్లేదు నెమ్మదిగా ఆడు ...సూటిగా ఉందమ్మా స్లోగా కొట్టు" బాబు హడావిడి చేసెస్తున్నాడు.

నేను చాలా దీక్షగా ఆడాలనే పంతంగా కాయిన్ పట్టుకొని కూర్చున్నా..బాబు ప్రోత్సాహం సాక్షిగా .. కిందటేడు అమలాపురం అన్నయ్యవాళ్ళింటికి వెళ్ళినప్పుడు భోజనాలు ఆలస్యమవుతాయంటే క్యారంబోర్డ్ ఆడుతున్నప్పుడు జరుగుతున్న హంగామా అది. నేను మా బాబు ఒక జట్టు, అన్నయ్య కొడుకులిద్దరు ఒక జట్టుగా ఆడుతున్నాము.

బాబెంత ప్రొత్సహించినా అనుకున్నట్లుగా కాయిన్ పడలేదు సరికదా "అమ్మా
నువ్వు ఎప్పుడు ఇంతే " అని చిన్నబుచ్చుకున్నాడు .

మళ్ళీ రెండో సారి... అలాగే జరిగింది. రెండో సారి జరిగినప్పుడు మటుకు అన్నయ్య కొడుకు "అత్తా మేమే విన్" అని అననే అనేసాడు. మనసులోంచి అభిమానమో మరి ఉడుకుమొత్తనమో తెలీదు కాని ఒక్కసారిగా తన్నుకొచ్చేసింది. "చట్! నాకాకలి వేస్తొంది నేనాడను " అంటూ మొత్తం బోర్డ్ మీద కాయిన్స్ అన్నీ చెల్లాచెదురు చెసేసాను.

ఇంట్లో ఆడే చిన్న చిన్న ఆటలకే అవతలి వాళ్ళు ఏదో అంటున్నారని, లేకపోతే సరిగ్గా ఆడట్లేదని, మనల్ని మోసం చేసేస్తున్నారనో, లేకపొతే ఆత్మన్యునతా భావం ఆవరించో ఎదో మొత్తానికి పూర్తిగా ఆడలేము. అవతలివాళ్ళకి దొరకకూడదు అనే పంతం. నాకు తెలిసి ఈ భావన అందరిలో ఉంటుంది. కొంతమంది గుంభనంగా ఉంటారు , కొంతమంది కంటనీరు ద్వారా బయటపడ్తారు, ఇహ నాలాంటి వాళ్ళు అలా ఆట మొత్తాన్ని చెడగొడ్తారు. దానికి కారణం ఏదన్నా కావచ్చు చిన్నపిల్లలతో ఓడిపోవడం ఇష్టం లేకపోవచ్చు, గిల్టీ కావచ్చు, పొగరు, ఉడుకుమోత్తనం, అసహయత, అభిమానం మొ! ఏ పేరు పెట్టుకున్నా అక్కడినుండి తప్పుకోడం ముఖ్యం.
******

"మనోభావాలకనుగుణంగా.." అంటే ఎంటో కాని ఈ మధ్య ఈ తెలంగాణ, సమైక్యాంధ్ర, గ్రేటర్ రాయలసీమ అంటూ మీడియావాళ్ళు మాటి మాటికి ప్రజల మనోభావాలకనుగుణంగా అంటూ ఊదరకొట్టేస్తున్నారు. అదే మీడియా... మరి అవే మనోభావాలతో ఆటాడుకొని, పాల్గొంటున్న వారి మనోభావాలని దెబ్బతీస్తూ..చూస్తున్న వాళ్ళని వెఱ్ఱి జనాలని చేసి వ్యాపారాన్ని చేసుకొంటున్నారు. దీనికి ఉదహరణే నిన్న జరిగిన ఒక ప్రముఖ ఛానెల్ లో జరిగిన కార్యక్రమం(రియాల్టీ??). "

సమైక్యాంధ్ర, తెలంగాణా, రాయలసీమ, కళింగ రాష్ట్రం ఇలా ఛానల్స్ అన్నీ పోటిగా మనకి తాజా వార్తలందించడంలో నేను ముందంటే, నేను ముందు అని హడావిడి పడ్తుంటే.. ఏది చూడాలో తెలియక ఛానెల్ మార్చే ప్రక్రియలో కంటపడిందో రియాల్టీ అనుకుంటున్న ఒక కార్యక్రమం. కాసేపు ఈ రాష్ట్రాల గొడవలకతీతంగా చూడచ్చు కదా అని అదే ఉంచి చూస్తూ ఉన్నా. యాంకర్ కొత్తేమి కాదు అందరూ దేవుడు, జీవితాలు నిలబెట్టాడు అంటు పొగుడుతున్న వ్యక్తే. పేరెందుకులెండి అసలే రాష్ట్రం క్లిష్ట పరిస్థితిలో ఉంది. :) సరే విషయానికి వద్దాము. పోటి కొరియోగ్రాఫర్ల మధ్య.. ఇంతకుముందు
వీళ్ళందరి కుప్పిగంతులు చూసి చూసి విసుగొచ్చి చూడడం మానేసాము. వీళ్ళే మళ్ళీ ఇంకో ఛానెల్ ని ఆక్రమించారు.

వీళ్ళకి నిజంగా ఒకళ్ళంటే ఒకళ్ళకి పడదో మరి మనకోసం పధకంగా స్క్రిప్ట్ రాసుకుంటారో కాని, "నువ్వు నా కాలి గోటికి సరిపోవు", లేదా "నీకు నాతో పోటినా .. " ఇంకోచం ముందుకెళ్ళి సినిమా సంభాషణలకు మేమేమి తీసిపోము అన్నట్లుగా బయటకి చెప్పలేని రీతిలో ధూషించుకోడం.. అసలు డాన్స్ కన్నా ఈ గోల ఎక్కువగా ఉంటుంది. సరేలే ! డాన్స్‌లో నన్నా అమీ తుమీ తేల్చేస్తారు అనుకొనే లోపులో ... ఓ ఇద్దరిని డేంజర్ జోన్ అంటూ పంపి.. ఎలిమినేషన్ ఎపిసోడ్ అంటూ సాగతీస్తారు. ఆ ఇద్దరి మధ్య కళ్ళు మూసుకుని ఒక డాన్స్, హావాభావాలు , పరికరాలు అంటూ పోటి పెడ్తారు.

అంతా అయి అందరి అభిప్రాయాలు తీసుకుని... కంటెస్టెంట్స్ వాళ్ళు వాళ్ళ ఆత్మ విశ్వాసాన్ని కోల్పోయి ఏడుస్తుంటారా లేదా అని చూపించడానికో వాణిజ్య ప్రకటన, కళ్ళు తుడుచుకుంటూ ఉంటే ఒక ప్రకటన, యాంకర్ నవ్వూతూంటే ఒకటి ఇలా మాట్లాడే/పోట్లాడే పద పదానికి చేస్తున్న చేయబోయే చర్యలకి మధ్య ఒక ప్రకటన వెరసి ఒక గంటన్నర మనల్ని ఏవిధంగా వేపుకు తినాలో ఆ విధంగా తినేసిన తరువాత ఎవరు ఎలిమినేట్ అయ్యారో .... మన కంటినీటి తుడుపుకోసం అన్నట్లుగా చెప్పి... మళ్ళీ ఒక వంద వాణిజ్య ప్రకటనల తరువాతా.. యాంకర్ ఒక వెఱ్ఱి నవ్వుతో..
"ఓకే కంటెస్టెంట్స్, జడ్జెస్& వ్యూయర్స్ .. చూసారుగా ఈరోజు ఎపిసోడ్, ఇప్పటిదాకా జరిగిన ఈ సంగ్రామం, ఈ ఎలిమేనెషన్ ఎపిసోడ్లో అసలు ఎలిమినేషన్ అనేదే లేదు... అసలు ఎలిమినేట్ చేస్తే వీళ్ళ ఫీలింగ్స్ ఎలా ఉంటాయో చూద్దామని ఇంతవరకు ఇలా చేసాము" అంటూ చావు కబురు చల్లగా చెప్తారు.

ఇక్కడ ఎవరి ఫీలింగ్స్ దెబ్బ తింటున్నాయి? ఎవరి మనోభావాలకనుగుణంగా వీళ్ళు ప్రవర్తిస్తున్నారు? షూటింగ్ ఎలా ఉంటుందో నాకు తెలుసు, పాట
కి ... పాటకి మధ్య జరిగే ఏర్పాట్లవల్ల మధ్యలో కనీసం ఒక గంట time ఉంటుంది. ఆ time లో అందరు కలిసి మాట్లాడుకుంటూ, తరువాత ఏవిధంగా మార్క్స్ వెయ్యాలి అని చర్చించుకుంటూ, ఎవరిని పంపించాలో కూడా ముందుగానే నిర్ణయించుకుంటూ కార్యక్రమ షూటింగ్ తీసే వీళ్ళు అటు ఆ స్టేజ్ మీదున్న వారిని కాదు.. ఇక్కడ ఆసక్తిగా చూస్తున్నవాళ్ళని ఫూల్స్ ని చేశారనిపిస్తుంది. ఎలిమినేషన్ లేదు అంటూ ఒక ఎపిసోడ్ నిర్వహించి, మళ్ళీ దానికి వాణిజ్య ప్రకటనలు, పాల్గొన్నవారి ఏడుపులు ... యాంకర్ చిద్విలాసంగా నవ్వడం... చూస్తున్న ప్రేక్షకుడి సహనాన్ని పరీక్షిస్తూ ఉంటాయి. అసలే రాష్ట్రం ముక్కలయిపోతోంది , రోజు రోజుకి మూడు ధర్నాలు , ఆరు బంద్‌లతో చికాకు చికాకుగా, "శాలరీలు వస్తలేదు సెల్ బిల్లు కడ్తలేదు" అన్న చందాన భాగ్యనగర సగటుజీవి సెలవుల గోలలో ఉంటే, రియాల్టి పేరుతో అసహజంగా కుప్పిగెంతులు వేస్తూ .. మరింత చికాకుకి గురిచేస్తున్నాయి ఈ కార్యక్రమాలు. ఎప్పుడు విముక్తో వీటన్నిటినుండి.... చూస్తున్నారు కాబట్టి , తీస్తున్నారు అంటే, ఇంట్లో ఎప్పుడో వ్యాపకానికి T V చూసే మాలాంటివాళ్ళు ఇలా మౌనం వహించి బ్లాగుల్లో మా బాధని వెళ్ళగక్కుకోవల్సిందే. ఏమంటారు????... :)
********

11.28.2009

నా అనుభవంలోని ఒక ఆలోచన...

రెండు సంవత్సారాల క్రితమనుకొంట.. మా వారికి ఆరోగ్యం బాలేదని దండం పెట్టుకొన్నానో , మరి ఎదో పని జరగాలని దండం పెట్టుకొన్నానో నాకు గుర్తు లేదు కాని, ఆ పనేదో సక్రమంగా జరిగింది అని, షిర్డీ ప్రయాణం పెట్టుకొన్నా నేనొక్కదాన్నే. పిల్లలికి త్రైమాసిక (quarterly) పరీక్షలని వాళ్ళు కుదరదు అన్నారు. మా వారు ఎదో ఆఫీసులో పని,.."నువ్వు వెళ్ళి వచ్చేయి " అని ... పర్లేదు బస్ వాళ్ళే కదా మొత్తం సమకూర్చేది అని అనుకొని టికెట్స్ తీసుకొందామని వెళ్తే, "వసతి మీరే చూసుకోవాలి" అని చెప్పేసారు. ఒక్కదాన్నే కదా పెద్ద సమస్య ఏముంది అక్కడికి వెళ్ళి చూసుకోవచ్చు అని ధైర్యం తెచ్చుకొని బయల్దేరాను.

"ట్రైన్ అయితే మన్మాడు దగ్గిర దిగి మళ్ళీ ఏదో ఒక జీప్ చూసుకోవాలి. బస్ అయితే ఇక్కడ ఎక్కితే అక్కడ దిగొచ్చు, ఒక్కళ్ళే వెళ్ళేప్పుడు బస్ అయితేనే క్షేమం" అని చాలా మంది అనడంతో బస్ కే ప్రాముఖ్యత ఇచ్చాను. సాయంత్రం 5 గంటలకి బస్ బయల్దేరింది చుట్టు చూసాను అందరూ బార్యా భర్త జంటలు, కొంతమంది కొత్తగా పెళ్ళయిన వాళ్ళయితే కొంతమంది చిన్న చిన్న పిల్లలతో ఉన్నవాళ్ళు, ఒక్కళ్ళే వెళ్తున్నది ఎవరూ లేరా అని మళ్ళీ చూసాను నా పక్కన ఎదురుగా అమ్మాయి, సరే! చిన్న చిరునవ్వు నవ్వాను, "హాయ్" అంటూ.. తిరిగి "హాయ్" అని పలకరించింది. "ఒక్కళ్ళే వెళ్తున్నారా?" అని అడిగాను, అవునని తలూపింది, హమ్మయ్య తోడు అనుకొన్నా. షిర్డీలో అంతా ఈమె తోడుతో గడిపేయచ్చు అనుకొన్నంతసేపు పట్టలేదు, ఆమె వచ్చేది షిర్డికి కాదు అక్కడ నుండి ఇంకెక్కడకో వెళ్ళాలని చెప్పింది. పర్లేదు అక్కడ దాకా తోడు అంతే ... గుడ్డిలో మెల్ల నయం అనుకొన్నా. బస్‌లో ఆమె పరిచయం కబుర్లు.. మరాఠి అమ్మాయి ఆ అమ్మాయి తెలుగు రాదు ఇద్దరం హిందిలోనే మా సంభాషణ సాగించాము ఏదో పరీక్షలకని వచ్చిందిట, తిరిగి తన ఊరు వెళ్తోంది. అలా మాట్లాడుతూ , ఎవో భక్తి పాటలు వింటూ బస్‌లో గడిపేసాను.

తెల తెలవారుతుండగా షిర్డికీ చేరుకొన్నాము, దిగగానే అందరూ తలా ఒక హోటల్ పేరు చెప్తున్నారు. తమ్ముడు ఇచ్చిన హోటెల్ కోసం వెతుకుతూ ఉండగా కనిపించాడు ఒకతను , బస్‌లోనే చూశాను , నావైపే వస్తున్నాడు. "ఇతనికి నాతో పనేంటి?"అని అనుకొంటూ ఉండగా, అతను నా దగ్గరికి వచ్చి
"మీరొక్కరే వచ్చారా? " అని హిందిలో అడిగాడు.

"అవును" అని సమాధానం ఇచ్చాను, ఇతనికి చెప్పడం అవసరమా అని మనసులో అనుకొంటూనే.. మనిషి మిలటరీలో పని చేస్తున్నాడట, పెళ్ళయి 6 నెలలు అయ్యింది, "మిలటరీ నుండి ఇంటికి వెళ్తూ... ఒకసారి బాబా దర్శనం చేసుకొందామని వచ్చాను" అని చెప్పాడు నేను అడగనవసరం లేకుండానే..అనవసరంగా మాటలు ఎందుకు పెంచుకోడం అని నవ్వేసి, చేతిలో తమ్ముడు ఇచ్చిన స్లిప్ లో ఆ అడ్రస్ కోసం వెతకడం ప్రారంభించాను. నాకు అతను మాట్లాడే హింది అర్థంకాలేదు అనుకొన్నాడో.... మరి ఎమో, నా వెనకాలే రావడం నేను ఆరా తీస్తున్నట్లుగానే అతను వసతి కోసం ఆరాతీయడం చేస్తున్నాడు. మనకెందుకని నా మానాన నేను నా పనిలో మునిగి ఉన్నాను. కొంతసేపటికి చేతిలో ఉన్న చిరునామా కాగితం చేతి చమటకి నలిగిపోయింది. మరి బస్ దిగినప్పుడే తప్పుదారి పట్టానేమో తెలీదు కాని ప్రయాణ బడలిక, అడ్రస్ దొరకకపోవడం కొంచం చికాకుగా అనిపించింది. వాతావరణం కాస్త ఎండ అక్కడక్కడ చినుకులతో కొంచం ఆహ్లాదంగా ఉంది కాబట్టి ఆ మేరకు చికాకు అంతగా లేదు. ఇంతలో మళ్ళీ ఆ మనిషి "అడ్రస్ దొరకలేదా " అని.. నన్ను వదిలేలా లేడని, తల అడ్డంగా ఊపాను లేదని. వెంటనే "పర్లేదు నాకు తెలిసినవాళ్ళూన్నారు అక్కడికి వెళ్దాం. ఆడవాళ్ళు ఇలా ఒంటరిగా ఉండడం మంచిదికాదు" అంటూ నా అంగీకార ప్రమేయం లేకుండా నా బ్యాగ్ తీసుకొని ముందుకు నడక సాగించాడా అగంతకుడు. నాలోని వ్యక్తిత్వం కించపరచబడిందో లేక నేను వెళ్ళలేననుకొంటున్నాడా అన్న పౌరుషమో తెలీదు కాని ముందుకు వెళ్తున్న అతనిపై సర్రున కోపం వచ్చిన మాట వాస్తవం , కాని చికాకు కోపాన్ని జయించింది. తప్పదు "సర్దుకుపో" అని మనసు నచ్చజెప్పింది. ఇక చేసేదేమి లేక, అతను చూసే వసతికోసం వెనక వెళ్ళక తప్పింది కాదు గుడికి దగ్గర్లోనే ఉన్న వసతిని చూసి, అక్కడ వాళ్ళతో మాట్లాడి, నా దగ్గిర డబ్బులడిగి తీసుకొని అక్కడ కట్టేసి "దర్శనానికి తొందరగా రేడి అయి వచ్చేయండి .. అదిగో అదే గుడి" అంటూ గుడి గోపురాన్ని చూపించి .. వెళ్ళిపోయాడు. "హమ్మయ్య" వెళ్ళిపోయాడు, అని మనసులో అనుకొని, రూమ్ వైపు దారి తీసాను.
*******
ఏమాట కా మాట చెప్పాలి. రూమ్ మటుకు విశాలంగా చాలా బాగుంది. మనసులోనే మళ్ళీ ఆ అపరచితుడికి థాంక్స్ చెప్పుకొన్నా(పేరు అడగలేదు అతను చెప్పలేదు). గంటలో రేడి అయి గుడికి వెళ్ళాను. ఆరోజు గురువారం అవడంతో ఇసకవేస్తే రాలనంత జనం..
"అమ్మో! దర్శనం ఎప్పటికవుతుందో" అని అనుకొంటూ.. లైన్లో నించున్నా.. బాబాని ధ్యానించుకొంటూ.. మనసులో మటుకు మధ్యాహ్న హారతి టైం కి దర్శనం అయితే ద్వారకామయి లో కాసేపు ధ్యానం చేసి భోజనానికి వెళ్ళి.. పక్కనే ఉన్న ఖండోబా దేవాలయం, బాబాగారి శిష్యుల ఇళ్ళూ , తొమ్మిది వరహాలు అవి చూడాలని ఆలోచన, సాయంత్రం మళ్ళీ 6 గంటలకి బస్ తిరుగుప్రయాణానికి.. క్యూలో ఉన్న ఈ జనాల్ని చూస్తే ఇవేవి జరిగేట్టు లేవు దర్శనం అవగానే బయల్దేరాలేమో.. అని మనసు పీకేస్తొంది ఒక పక్క. ఇలా మనసుతో మంతనాలు సాగిస్తూనే, ఒక వైపు ధ్యానం చేస్తూ.. పక్కన ఎవరో ఉన్నట్లనిపించి పక్కకి తిరిగి చూసా.. అదే చిరునవ్వు, చిరుపరిచితమైన ఆ అపరిచితుడు. .... మళ్ళీ మొదలు నా మనసు ప్రశాంతంగా ఆలోచించలేదేమో అనుకొంటుండగానే, అతను పూల మాలలు అవి నా చేతికిచ్చి ముందుకు వెళ్ళి సెక్యూరిటీతో ఎదో ఐడి కార్డ్ చూపించి నన్ను చూపిస్తూ ఎదో మాట్లాడుతున్నాడు. అదంతా చూస్తుంటే మనసులోని ఆలోచనలు కొంచంగా మారనారంభించాయి. "మంచివాడే పాపం తనే అపార్థం చేసుకొంటున్నాను" అని అనిపించింది. ఇలా ఆలోచిస్తుండగా .....అతను నా దగ్గరికి వచ్చి, "దీదీ మై బాత్ కియే" అంటూనన్ను నేరుగా దర్శనానికి తీసుకెళ్ళి నేను చూడాలనుకొన్న ప్రదేశాలు కాక , తనకి తెలిసినవి చూపించి, మళ్ళీ నేను నా రూమ్ కి వెళ్ళి బ్యాగ్ తీసుకొని బయల్దేరి బస్ ఎక్కేదాకా నా తోడు ఉండి , కనీసం నా బ్యాగ్ కూడా నన్ను పట్టుకోనివ్వకుండా తనే పట్టుకొని బస్ స్టార్ట్ అయ్యేదాక ఉండి .. "మర్చిపోవద్దు అక్కా.." అని చివర్లో కళ్ళనీళ్ళు.. అతని బార్యకి ఇప్పుడు 6త్ మంత్ అని, తనకి మొదట ఆడపిల్ల పుట్టాలని, మిమ్మల్ని చూస్తే అక్కలా అనిపించారంటూ బస్ కదిలేలోపు తన గురించి బార్యపై అతని ప్రేమ గురించి చెప్పి సెలవు తీసుకొన్నాడా వ్యక్తి. అపరచితుడవడం వల్ల ఫోన్ నెంబరు ఇవ్వలేదు. అతను అడగలేదు కూడా.. మధ్యలో అక్కడ బ్యాంక్ ATM ఎదో ఇబ్బందిగా ఉండి నాకు డబ్బు అవసరమైతే కూడా నిస్సంకోచంగా తన దగ్గిర డబ్బులు ఇచ్చిన వైనం (ఇచ్చేసాను అనుకొండి గంట తరువాత డ్రా చేసి..) తలచుకొంటే మనుషుల్లో ఇంకా మంచితనం చావలేదు అనిపిస్తుంది. తిరిగి ఇచ్చేసేవాళ్ళకన్నా అవసరానికి అప్పు ఇచ్చినవాళ్ళే గొప్పవాళ్ళు నా దృష్టిలో. ఇలా నా షిర్డి ప్రయాణం పేరు కూడా తెలియని, భాష తెలియని ఒక అపరిచితుడి పరిచయంతో విజయవంతంగా ముగిసింది.
****
అన్నయ కుంటుంబం ఏదో పుణ్యక్షేత్రానికి వెళ్ళారు దసరా సమయంలో.. "
ఎవరో వచ్చి సమయానికి దర్శనానికి ఏర్పాట్లు చేసారు అనుకొన్న సమయంలో దర్శనం జరిగింది , ఆ దేవుడి మీద నమ్మకం ఆయనే పక్కనుండి అన్నీ చూపించాడు " అని అన్నయ్య చెప్పినప్పుడు "అసలెలా జరుగుతుంది అన్నయ్యా! అలా ఎవరో అలా ఎలా కలిసి అన్నీ చూపిస్తారు వారికింక మిమ్మల్ని కలిసి అన్నీ చూపించడం తప్పితే వేరే పనులుండవా " అని అడిగితే వెంటనే "ఎందుకు అలా అనుకొంటావు? నీకెప్పుడు జరగలేదా ఇలా?" అని అన్నాడు, అదిగో అప్పుడు తళుక్కున స్మృతి పధంలోకి మెరిసి ఇంత పోస్ట్ రాసేలా చేసాడు ఆ అపరచితుడు. దేవుడిమీద నమ్మకం కన్నా. .. మనకి మనమీద నమ్మకమే మనల్ని విజయపధంలోకి తీసుకెళ్తుంది అని అనిపిస్తుంది నాకు. నాకు ఈరోజు ఈ పని అయిపోతుంది నేను చేయగలను అన్న నమ్మకం నన్ను షిర్డీ దాకా వెళ్ళేలా చేసింది. దైవ బలం తోడ్పాటు మాత్రమే, మానవ ప్రయత్నం లేనిదే దైవం కూడా ఏమి చేయలేడు. వెళ్ళడం మనపై నమ్మకం, దర్శనం లభిస్తుంది అనేది మరో నమ్మకం. ఆ సంకల్పం నమ్మకం మనకి ఇలా ఎవరో ఒకరి పరిచయంద్వారా విజయవంతం అవుతుంది. థాంక్స్ అన్నయ్యా.. బాబా దర్శనం విజయవంతంగా పూర్తిచేయించిన ఆ అపరిచితుడిని గుర్తుచేసినందుకు...... ఇలా నా అనుభవంలోని ఆలోచనలని పంచుకొనే అవకాశం కల్పించినందుకు..
******

11.19.2009

చిరు కానుక

"కార్తీక మాసం , తల స్నానాలు .. అంటూ చలికాలంలో చన్నీటి స్నానాలు అని ఆవేశపడకు ... జాగ్రత్త!! అని చెప్తూ .. ఈసారి బాబే పుడ్తాడని అనిపిస్తోంది రోజు వెంకటేశ్వర స్వామి కలలోకి వస్తున్నాడు. ఎందుకో అలా అనిపిస్తోంది. పుట్టిన బాబుకి ఆయన పేరే పెట్టాలి."

"తప్పకుండా.... నాకు అలాగే అనిపిస్తోంది, ముందు బాబు తరువాత పాప పుట్టారు ఈసారికూడా బాబే పుడ్తాడు. " అని అమ్మ

******

"ఆపరేషన్ ఏమిట్రా? మన ఇంటా వంటా ఉందా ఇద్దరు పిల్లలేనా.. కష్ట సుఖాలు చెప్పుకోడానికి వాళ్ళకి తోడేవరు? దానికో చెల్లెలు, వాడికో తమ్ముడు ఉండాల్సిందే, ఆపరేషన్ లేదు ఏమి లేదు, మా కాలంలో ఇలానే ఉన్నామా? నాకు చెప్పకుండా ఆపరేషన్ అంటే పచ్చి మంచినీళ్ళు ముట్టుకోను అంతే..." మామ్మ అందిట ఇలా ....నాన్నగారితో .. అక్క పుట్టిన తరువాత..

ఇన్ని తర్జన భర్జనలతో నా జననానికి ముందు నాన్నగారికి కల... పైన చెప్పిన ఉదంతం. అలా కష్టపడ్డారో , నష్టపడ్డారో కాని కార్తీక మాసం పౌర్ణమి తరువాత పంచమి రోజు పుట్టానని అమ్మ చెప్తూ ఉంటుంది.

****

నేను రోజులలో ఉన్నానో, మరి నెలలలో ఉన్నానో తెలీదు కాని నా చిన్నతనంలో భూకంపం వచ్చింది .

భూకంపానికి ఒక్కసారిగా మంచం మీంచి కిందపడ్డానుట. మెడ అదేపనిగా కదుపుతూనే ఉన్నానని అమ్మ చెప్తూ ఉంటుంది. ఎంతోమంది డాక్టర్స్ దగ్గరికి వెళ్ళినా తగ్గలేదు. తాతగారు ఇలా కాదని "గోడిలంక" కి తీసుకెళ్ళి అక్కడేదో వైద్యం చేయించారట, ఒక 6 నెలలు అలా కష్టపడిన తరువాత. "ఒకవిధంగా మళ్ళీ పుట్టావే నువ్వు, ఎన్ని కష్టాలు పడ్డామని నీతో, ఆడపిల్లవి, అలా మెడమీద తల నిలబడదు.. జీవితాంతం ఇలాగే ఉంటుందా... అన్నంతగా ఉండేది అస్సలు తగ్గలేదు ఎలారా బాబు!!! ఈ పిల్లతో అని ఏడ్చేసేదానిని మీ నాన్నదగ్గిర .. చచ్చి బతికావు " అంటూ ఉంటుంది తను నావల్ల పడ్డ కష్టాలని పదే పదే తలుచుకొంటూ ...

****

1వ తరగతి ఫోటో

వెనక్కి తిరిగి గతాన్ని, గత అనుభవాలని తరచి చూసుకొంటే , నా చిన్నతనం అమ్మ కష్టాలు, అప్పుడప్పుడు చిరుకోపాలు, గారాలు, ఏడ్చి సాధించడం.. చిన్నతనంలోనే నాన్నగారు గుండెనెప్పితో కాలం చేయడం ... అన్నీ కలగలుపుకొని.. కొంత విషాదం కొంత సంతోషం, వెరసి మొత్తం కష్టమంటే ఏంటో కూడా తెలియని బాల్యమంతా సరదా సంతోషాలే. ఒకవిధంగా ఎవరి సలహాలు, సంప్రదింపులు లేకుండానే (ఇచ్చేవాళ్ళు లేకపోవడంవల్లనేమో) సొంతనిర్ణయాలతోనే నా జీవితం ఇంతవరకూ నడిచింది. ఆఖరికి నా పెళ్ళితో సహా సొంత నిర్ణయమే. చదువు విలువ అప్పట్లో తెలియకపోయినా "పెళ్ళి చేసేద్దాము ఎందుకు చదివించడం" అని అమ్మ అన్నయ్యతో అన్నప్పుడు, "లేదు చదువుకొంటా" అని మొండిపట్టుదలతో చదువుకొన్నదాన్ని, అత్తెసరి చదువులైనా ఈరోజు అవే ఒకమార్గం చూపిస్తున్నందుకు నా మనసుకు, నా నిర్ణయానికి నేనే కృతజ్ఞతలు చెప్పుకొంటూ ఉంటాను.


10 వ తరగతి ఫోటో
*****

డిగ్రీలో ఉండగా ఆకర్షణ అనే ఉచ్చులో చిక్కుకోకుండా నాకే తెలియని దీక్షతో చదివినదాన్ని, పెద్ద చదువులు అని కాదు కాని, అక్క పెళ్ళి,
అన్నయ్య ఢిల్లీలో ఉండి అంతగా బాధ్యత తెలియకపోడం(బాధ్యత తీసుకోకపోవడం) , తమ్ముడు చిన్నపిల్లాడవడం..ఇవన్నీ నాకు అప్పట్లో అర్థం కాని సమస్యలు.. ఈ సమస్యలలో సతమతమవుతూ ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు తెలిసి తెలియని ఆలోనలతో, ప్రేమ కథలు వింటున్నప్పుడు... "అసలు జీవితమంటే ఏంటి?" అని ప్రశ్నించుకొనేదానిని. ... కాని చెప్పేవాళ్ళేవరు? పుస్తకాలు కొంతవరకే నాకు జ్ఞానాన్ని అలవర్చాయి.

నా జీవితం అంతా ... "రేపు నేనేంటి" అన్న ప్రశ్న వేసుకోనవసరం లేకుండానే గడిపోయిందని చెప్పొచ్చు. అందులో భాగమే పెళ్ళి. "నేను నచ్చానా" అంటూ నా మనిషైన వైనం ... "నావల్ల ఏమన్నా ఇబ్బంది పడ్తున్నావా" అని అడిగి నా వ్యక్తిత్వాన్ని గౌరవిం
చడం చూస్తుంటే , నాకు తెలియకుండానే నేను ఎంచుకొన్న మార్గాలన్ని సన్మార్గాలే అవడం..నాకు మరింత ఆనందాన్ని ఇచ్చే విషయం. "నువ్వెప్పుడన్నా ఏవిషయంలోనైనా కమిట్ అయ్యావా పిన్ని.. ?" అని అప్పుడెప్పుడో అక్క కూతురు అడిగింది. జీవితంలో కమిట్మెంట్, సర్దుకుపోడం,కష్టం , సుఖం ఇవన్నీ లేకపోతె జీవితాన్ని అర్థం చేసుకోగలమా? ఆనందించగలమా? అందుకేనేమో కొన్నిటిని సమాధానం లేని ప్రశ్నలంటారు వాళ్ళ వాళ్ళ స్వీయానుభవాలే జవాబులు చెప్పాలి. అందుకే అప్పుడు మౌనం సమాధానమయ్యింది.

బాల్యం, చదువులు, ఉద్యోగం, తరువాత పెళ్ళి, పిల్లలు ఇలా ఒక్కో మెట్టు, ఒక్కో మెట్టు, మెట్టు మెట్టుకి జ్ఞాపకాల దొంతరలు.. ఎన్నో ఆనందాలు, కొన్ని కష్టాలు ఈ మజీలీలలో తాత్కాలికమైన/శాశ్వతమైన పరిచయాలు..

పిల్లలు సంవత్సరమంతా చదివి వారి చదువుల జ్ఞానమెంత అని పరీక్షించడానికి పరీక్షలంటారు? జీవితంలో మరి మనమే స్థాయిలో ఉన్నామో ఒక్కసారన్నా మన గతాన్ని తరచి చూసుకోవాలనిపిస్తుంది కదా.. అదే ఎలా? ఇలా పుట్టినరోజు పుట్టినరోజుకి మన పిల్లలు స్థిరపడేదాక మన ఎదుగుదలను గ్రాఫ్ వేసుకొంటే?? ఆ ఏటికాయేడు వయసుతోపాటు ఆలోచనలు అప్పటి పరిస్థితులకనుగుణంగా మార్చుకొనే అవకాశముంటుంది కదా.

"అయినా ఈ వయసులో ఇక పుట్టినరోజేంటి?" అని అన్నయ్య అడిగిన ప్రశ్నకి నాకనిపించిన సమాధానమిది, మన పుట్టినప్పటినుండి మళ్ళీ పుట్టినరోజువరకు వెనక్కి తిరిగి మనల్ని మనం తరచి చూసుకొనే తీపి అనుభవాలు, చేదు గుర్తులు, చేసిన అల్లర్లు, చెయాల్సిన పనులు.. గుర్తుకొస్తున్నాయి అని ఇలా రాసుకోలేమా? ఇది ఒకళ్ళు నిర్దేశించిన జీవితం కాదు కదా, మన జీవితం మన పుట్టినరోజు ..మన కష్టం , మన సుఖం.. వెరసి అదో వింత అనుభూతి.. ఆనందం.

నా జీవితమేమి ఇంకొకరు స్ఫూర్తి చెందే జీవితమని కాదు, కాని నా వరకు నా పిల్లలికి నేను చెప్పుకోగలిగే అంటే సలహాలివ్వగలిగే జీవితం కదా, అలా నా కుటుంబానికి మార్గదర్శకత్వం చెయాలంటే .. ముందు నేను గతానుభవాల్ని
తరచి చూసుకోవాలిగా.. అందుకే ఈ పుట్టినరోజు. ఇప్పటికీ రేపు "నేనేంటి" అన్న ప్రశ్న లేదు. నిన్న ఏమి చేసాము, ఈరోజు ఏమి చేస్తున్నాము ప్రస్తుతం ఇదే .. రేపు ఏమి చెయ్యాలి అన్నది తరువాత మాట,. చేసినవి, చేస్తున్నవి పిల్లలికి చెప్పగలిగితే చేయాల్సినవి వాళ్ళు చేస్తారనే ఆలోచన నాది.
*****

ఇహ ఈ జీవన ప్రయాణంలో ఇప్పటివరకూ కలిగిన స్నేహ పరిచయాలలో కొన్ని తాత్కలికంగా వాళ్ళ స్టేజ్ వచ్చిందనుకొని దిగిపోయినవాళ్ళున్నారు . శాశ్వతంగా నీతో పాటే అన్న ప్రాణస్నేహాలు ఉన్నాయి. తాత్కాలికంగా అనుకొన్నవాళ్ళు వెళ్ళిపోయినా... వాళ్ళ తీపిజ్ఞాపకాలు నన్ను కదిలిస్తూనే ఉంటాయి అప్పుడప్పుడు. అలాంటి తీపిజ్ఞాపకాలలో ఒకటి, 2007 లో 20/11కి నా పుట్టినరోజు
కి చ్చిన ఒక చిరు కానుక... ఇదే..



******

11.16.2009

మ..మ్మ....మాస్.....మౌంట్ ఒపేరా..

మొత్తం మీరే చేశారు గోపాల్ .. ఇంక చాలు.. మీరు మాకు వినిపించిన పాటలు ఇంక చాలు. మీవల్ల మా ఈ ట్రిప్‌లోని సంతోషాన్ని కోల్పోపోయేలా చేయకండి.

గోపాల్ : నావల్లా? నా వల్ల...ఏమి జరిగింది?

"ఇంకా అర్థం కాలేదా మీకు?? ..ఈ బస్ లో ఎక్కక ముందు మాలో ఉండేది..ఇప్పుడు లేనిది..."ఉత్సాహం " ... చిన్న చిన్న పాటల మాట్లల్లో కూడా " ఉత్సాహం" కోల్పోయాము , మీ వల్ల..... పాటలు మీరే సెట్ చేస్తారు..ఈ పాటలు చాలా బాగుంటాయీని అని మీరే మమ్మల్ని కన్విన్స్ చేస్తారు.. మాకు ఎలా ఉంటుందో తెలుసా.... "ఆ CD విరక్కొట్టి "మాకు కావాల్సినవి ఇవి కాదు" అని అరవాలనిపిస్తుంది. ..పాటలు వినండి అంటారు .. మేము ఏదో విందామని అనుకొని వస్తాము , మీరు మమ్మల్ని విననివ్వరు. మీరందరూ మమ్మల్ని కన్విన్స్ చేయాలనుకొంటారు. పాటలు మంచివి పెట్టరు.

ఏపాట మేము వినాలో కూడా మేరే చెప్తే, మేము ఎందుకు ఇక? చివరికి మేము ఎఏ పాటలకి డాన్స్ చేయాలో ...ఏం వినాలో .. కూడా మీరే చెప్తే మేము ఎలా ఎంజాయ్ చేయము?

సిడి ప్లేయర్‌ని సెట్ చేసి, చెత్త పాటలెలా పెట్టి , మమ్మల్ని బాధ పెట్టాలో మీకు తెలుసు .. ఆ పాటలు విని , ఎంత బాధ పడ్తున్నామో మాకు తెలుసు.. అంతా మీరే చేశారు గోపాల్..... అంతా మీరే చేశారు. "

"సరే ..సరే.. !!! మీకెమి పాటలు కావాలి సెట్ చేస్తాను... సిడిలు దొరకడం లేవసలిక్కడ.... "

అందరూ కొరస్‌గా .... "మమ్మ....మాస్.,,, బాబూ!!!... ఇక్కడ ఇప్పుడు క్లాస్ కుదరదూ...ఈ టైం లో మేమంతా మాస్"
*******

"అ .. అంటే .... అమలాపురం ... ఆ... అంటే ఆహాపురం..."

అదీ లెక్క.. కొంచం బీటు మార్చండిరా బాబు... ..

బస్‌లో చిన్న పెద్ద అందరూ ఒక్కసారి లేచి స్టెప్పులే స్టెప్పులు..ఇలా.....


*******


ఏంటిదంతా అనుకొంటున్నారా? ఆదివారం అలా మేమంతా కలిసి జాలీగా వనభోజనాలనుకొని.. మౌంట్ ఒపేరాలో హోటల్ భొజనాలు చేసి సందడి...సందడి చేసినవేళా.... ఆ గోల .. ఇదిగో ఆనంద హేల ....


ఒక వారం ముందు, ఈ కార్తీకమాసం వనభోజనాలు కుదరేదేమో ఎక్కడా తెలిసినవాళ్ళేవరూ ఎవరు ఉలకడంలేదు - పలకడంలేదు అని అనుకొంటూ....అసలు ఆఫీసులో మాట కదుపుదామని మాములుగా అన్నా! ఎవరితోనో గుర్తులేదు.. అంతే ఆరోజు సాయంత్రానికే ఎక్కడికి వెళ్దాము ఎవరెవరు ఏమేమి తీసుకొని వెళ్దాము అన్న ఎజెండా ఒకటి తయారుచేసేసుకొని, మీటింగ్ పెట్టేసారు. రాజు తలచుకొంటే దెబ్బలకి కొదవా.. అన్నట్లు రమణి తలుచుకొంటే.... :) సరే.. మీటింగ్లో అనుకొన్నది "నాగార్జున సాగర్" అని తలా ఒకళ్ళు తలా ఒక వంటకం తీసుకొని వెళ్ళాలి అని నిర్ణయించేసుకొన్నాము. చివరాఖరికి అంతదూరం ప్రయాణంలోనే అలసిపోతామేమో అక్కడికి వెళ్ళి ఏమాటలు ఆడతామని అనేసుకొని, ప్రోగ్రాం రెండురోజుల ముందే మార్చేసాము "మౌంట్ ఒపేరా" అని. మగధీర షూటింగ్ హడావిడి మాదే కాబట్టి, వెంటనే ఆ టీం వాళ్ళని బస్ పంపమంటే సరే అని గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చేసారు అలా బస్ వచ్చేసింది.





అసలెప్పుడు చేరుకొన్నామో, అప్పుడే వచ్చెసిందా అన్నంతగా అరుపులు డాన్సులతో సందడి చేసేసాము ఆ బస్‌లో. ఇక్కడెంత సందడిగా చేసామో అక్కడ అల్లరి అలాగే చేసాము. ప్రతిచోటా ఆనందం ఎలా ఉంటుందో వెన్నంటి ఎదో ఒక చికాకు వ్యవహారం కూడా ఉంటుంది అన్నట్లుగా ... మౌంట్ ఒపేరాలో భోజనాలు అస్సలు బాలేదు ముఖ్యంగా శాఖాహారులకి ప్రత్యేకంగా వేరే లోటస్ room అని చెప్పి ఏర్పాటు చేసారు. చప్పగా ఏదో చేసామంటే చేసామన్నట్లు ఉన్నా , ఆ భోజనాలు తినాలంటే నిజంగా మనకి ఇంటినుండి తెచ్చుకొనే సదుపాయం ఉంటే బాగుండును అని అనిపించక మానదు. అస్సలు రుచించని , జీర్ణించుకోలేని విషయం అక్కడ అదొక్కటే. ఈ భోజనం విషయం పక్కన పెడితే మేము మా కుటుంబాలు సంతోషంగా ఈతకొలనులో కాసేపు ప్రపంచాన్ని మర్చిపోయాము. అలాంటి మరికొన్ని కార్తీకమాస హోటల్ భోజనాల గోల... ఆ ఆనంద హేల ..ఆ వేళా.... మరికొన్ని మీకోసమిలా..



*******

11.11.2009

జర భద్రం తల్లీ!..

తెలుగు బ్లాగర్స్‌లో పాత పోస్ట్‌లేవో చదువుతుంటే నా కంటబడింది నేను అప్పట్లో రాసిన ఈ పోస్ట్. కొత్తలో రాసిన పోస్ట్‌ ఇది. మళ్ళీ చదువుతుంటే "బాగుంది" అన్న భావన కలిగి మళ్ళీ ఇక్కడ పబ్లిష్ చేస్తున్నాను. మళ్ళీ చేయడానికి కారణమంటూ చెప్పాలంటే ఇది అప్పుడు రాసింది నా బ్లాగులో కాదు. నాదగ్గిర భధ్రపర్చుకొన్నట్లుగా ఉంటుందని... ఇలా.... చదువరులకు అసౌకర్యమనిపిస్తే క్షమించండి, బాగుందనిపిస్తే చదివేయండి సరదా.. సరదాగా.

******

జర భద్రం తల్లీ!

“వచ్చిండన్నా, వచ్చాడన్నా వరాల తెలుగు మనదే” అన్న భావనతో మొట్టమొదటిసారిగా తెలంగాణ ప్రాంతీయ భాషలో రాయడానికి సాహసం చేస్తున్నాను. తప్పులేమన్నా ఉంటే మన రమణియేగా అని అనుకొని మన్నించేస్తారుగా. మరయితే రండి! చూద్దాము సరూపక్క చెల్లెలు వెన్నెల చేసే సందడి, సందడి.
***

జర భద్రం తల్లీ! సల్లంగ ఉం(సూ)డాల!

“యేందె సరూపక్క! ఎట్లున్నావు? ఓటెయనీకి వచ్చిన, ఏందే! గట్ల యిచిత్రంగా సూస్తవ్! యాద్మర్చినవ్ లే! ఔ మల్ల సానా దినాలయ్యిందిగదా! లకడీ కా పూల్ పోరిని, లాలుదర్వజా లస్కర్ బోనాల్నాడు కలిసి “యెన్నెలా! ఇట్లుంటె ఎట్లనే, కాసింత కండ పట్టాల్న అన్నవ్”, మరిప్పుడు కండపట్టిన గదా, మంచిగొడ్తలేనే! “

ఔ గాని యక్కా! ఏమో మస్తు ముచ్చట్లుజెప్తున్నావంట గదా! మా పొరగాడు సెప్పిండు. గది యినంగానే ఉరుక్కొంట్టొచ్చినా. బత్తీ బంద్ అని మంచిగ చెప్పినవ్ గానక్కా! మొన్నోపాలి నా పొరగానినికి వొల్లెచ్చబడిందే!
“దవఖానకి పో బిడ్డా! ” అంటే

“నేంపోను తల్లో ! సర్కారు దవఖానకు”, అని ఎర్ర గోలీ తెమ్మన్నడు.

పొరగానికి కాబట్టి గోలీ యేసినా! మరి భూమి తల్లికి వొల్లెచ్చబడితె ఏమి గోలీయేస్తామక్కా?

పెద్దోళ్ళకాడ పనిజేసుటకు యెల్లిన. అక్కో! అక్క! యేమి ఇల్లక్కా, పాత సైన్మ మాయాబజారు లెక్క గొడ్తుంది. గడప, గడపకి ఓక టి.వి పెట్టిండ్రు. దినాము ఒకటే మోగుడే, మోగుడు, ఇగ వంట గదిలో బర్రుమని సప్పుడే సప్పుడు! అన్నము కూడా చివరాకరికి కరెంటే వాడ్తారక్క. ఆ సప్పుడికి నా చెవులు సిల్లులు పడినాయక్క. గట్ల సుకపడ్డోల్లకి, కట్టం తెలేదక్క, కట్టం చేసే మనలాంటొల్లకి సుకం యిలువ తెలుస్తాది. మందేముంది అక్కా! ఓ గడప, ఓ బల్బు, గంతే గద. భూమి తల్లి ఆడ పెద్దోల్ల ఇంటికాడ కన్నా మనదగ్గిర సల్లంగుంటుందక్క.

“బాబులు! బాబులు! ఓ పాలి , ఓ గంట బల్బులన్నీ బంద్ చేసి, భూమి తల్లిని సల్లంగ సూసుకొండని” పెద్దొల్లకి జెప్పాల్నక్క.

అమ్మతో పనికెల్లేకాడినుండి, లాంతరు దీపాలే కదనే. ఇగ పోర్గాల్లు యీది దీపం దగ్గర సదూకుంటరు. మనకి దీపమున్నఒకటే, లేకున్న ఒకటే.

ఇంటిలో, మోంబత్తీ యెలిగించి, గా భూమి తల్లిని సల్లంగయ్యెల జేస్తాము. మరి, గా రోడ్డు మీద దినమంతా తిరిగే బస్సులను, కార్లను ఎవరాపుతారక్క? ఆడ ఆ రాసుడుకు మరింత యేడెక్కదా తల్లి?

గందుకే నీ మరిదికి ముందే జెప్పిన అక్కా! ” జర ఒకదినాం లేద రెండు దినాలు బండి నడపడం గిట్ల నిలుపుజేమంటే యినుకో బత్తీ బంద్ లెక్క ” అని, మంచిగా మనూర్లో అయితే యడ్లబండి మీద యెల్లోటొల్లము గదే. అంతా మారిపోయినాదక్క! అందుకే భూమి తల్లికి బరూవనిపించినాది. బాద పడలేకనే యేడి సేసినాదక్క.

“నీ మరిదా అక్క! మంచిగున్నడు, నన్ను మంచిగ సూసుకొంటుండు. నెలకో కోక తెస్తడు.”

“గదేందక్క? పేరు మర్సినావే? గట్ల అడుగుతుండావు?”

జరంత సిగ్గుగుంది గాని “సెంద్రన్న” నేను యెన్నెలనయితే ఆడు సెందురుడు, ఇగ మాకు బల్బెందుకక్క?

నువ్వన్నట్లు జూను 15 కాదక్కా! ఏ దినాము మా ఇల్లల్లో బాల్బులు ఎలగవు, మోంబత్తి యెలుగులోనే కూడు తింటము, సక్కంగా ఆరు బయట నులకమంచం యేసితినా, మబ్బులసాటుకు యెల్లే ఆ సందురిడికిమల్లే, ఈ యెన్నెల సాటుకు గీసందురుడొచ్చెస్తాడక్కా! ఇగ బల్బుల పనేమున్నదే మాకు.

గీ బత్తీ బంద్ యిసయం పెద్దోల్లకు జెప్పల్నే. టి వి లు కట్టుండ్రి , అన్నం గిన్నెలో వండుకొండ్రి, మన తల్లిని బద్రంగ జూసుకొండ్రి అని.

“ఔ అక్కా! బావెట్లున్నడే? గప్పుడు బోనాల్కి లబ్బరు గాజులు తెస్తనన్నడు, తేకనేపొతి. జర్రంత యాద్ జేయి. నే పోత అక్కా నీ మరిదొస్తాడు, నే ఇంట లేకపొతే ఆగమాగం జేస్తడు.

ఎట్లుందక్క ఈ సలవద్దాలు? నీ మరిది తెచ్చిండు, “ఎండలో అక్కిల్లంటూ పోతున్నవ్, కల్లకెట్టుకో” అని, ” మంచిగొడ్తున్నాన్ అక్క ఈ అద్దాలల్లో? “

ఎండలో కల్లు యేడిజేస్తాయని చలవద్దాలు, ఒల్లు సల్లబడడానికి, మెత్తని కోకలు అనుకొంట, మన బాగు సూసుకొంటున్నం మరి, యేడిజేసే ఆ తల్లి ని గురించి జరింత సూసుకొంటే మంచిగుంటదక్క.

నేజెప్తాలే అక్కా! మనింటి కాడ చుక్కమ్మ, రత్తమ్మ, సమ్మక్క, సారక్కలకి జరింత మంచి సేద్దం రండ్రి అని, జూను పదియేను, ఏడుగంటల నుండి ఓ గంట కదనే. దగ్గరుండి ఆపు జేయిస్తానక్క.

మరి ఉంట అక్క నేను, ఔ అక్కా ! మామిడి కాయ తొక్కు బెట్టినావంట కదనే! పొరగాడు జెప్పిండు, జరంత ఈయరాదే! సేపల పులుసు జేసిన, మామిడి ముక్క నంజుకొంటూ జల్సా జేసుకొంటాడు నీ మరిది.

ఉంట అక్క! ఇదిగో మంచి ముచ్చట్లు జెప్పేముందు “సెల్లీ! యెన్నలా!” అని బిలిచినవనుకో, ఉరుక్కొంటొస్తా.

భూమితల్లీ జర భద్రం తల్లీ! సల్లంగ ఉం(సూ)డాల!

***

10.30.2009

భారతదేశం నా మాతృ భూమి

నేను నా దేశాన్ని మరే దేశంతో పోల్చలేను కాని, నా చిన్ని ప్రపంచంలో నా పరిధిలో నేను చెప్పాలనుకొన్నది చెప్దామని చిన్ని ప్రయత్నం. మనకెప్పటినుండో ఉన్న సామెత "భారతీయుడు సగర్వంగా తలెత్తుకొని, స్వదేశంలోనే తెలివితేటలని ఉపయోగిస్తే భారత దేశం ప్రగతిపధంలోకి రాగలదు కాని తలొంచుకొని ఎక్కువ సంపాదనకోసమో, మరింకో లాభాపేక్షో మొత్తానికి పెట్టే బేడా సర్దుకొని విదేశాలల్లో మన తెలివితేటల్ని కుదువ పెట్టి బానిస బతుకు బతుకుతున్నాము" అంటారు . మన దేశంలో మన ప్రాంతంలో ఉద్యోగం చేస్తూ మన బాస్ ఏదన్నా అంటే కోపం నషాలానికి అంటుంది కాని, పక్కదేశంలో మనల్ని తప్పుపడితే మరింత తలొంచుకొని బతికేస్తాము మనము మనకలవాటయిన .. పక్కదేశంవాళ్ళు అలవాటు చేసిన బానిస బతుకు కదూ ఇది ..

"ప్రపంచంలోనెలకొన్న ఆర్థికమాంద్యం (financial recession) ఇంకా కొనసాగుతుందని, దీనికిగాను చాలామందిని ఉద్యోగాలలోనుంచి తొలగించాల్సి వస్తుందని అమెరికా అధ్యక్షుడు బరాక్ హుస్సేన్ ఒబామా తెలిపారు"

ఈ ఆర్థికమాంద్యం అమెరికా నుండి మా ఆఫీసు తలవాకిట కూడా వాలింది, మాకు తెలిసినవాళ్ళ రూపేణా... "ఏదన్నా జాబ్ చూడగలరా మావారు అమెరికా నుండి వచ్చేస్తున్నారు, ఇద్దరం సాఫ్ట్వేర్ సైడ్ ఉన్నవాళ్ళమే, ఇండియాలో తప్ప ఎక్కడ చూసినా చేస్తాము." అని ఎందుకు ఇండియా అయితే ఏమయ్యింది అని నా అనుమానం , అడగకపోతే ఇక అది అలాగే తొలిచేస్తుందని, "ఎందుకు? ఇండియాలో అయితే ఏంటి సమస్య" అని అడిగేశాను. "అమ్మో ఇండియాలోనా చాలా తక్కువ ఇస్తారు, అసలు ఉండలేము ఇక్కడ, అక్కడ అలవాటు పడినవాళ్ళు ఇక్కడ ఉండలేము..". 23 ఏళ్ళు ఇండియా లో గడిపి పెళ్ళయి 5 సంవత్సారాలుగా అమెరికాలో ఉంటున్న ఓ అతివ ఉవాచ. వినగానే నవ్వొచ్చింది నాకు. ఇక్కడ కష్టాలనుభవించి అక్కడికెళ్ళి సుఖాలని అలవాటు చేసుకొంటాము. కాని కష్టాలని గుర్తుపెట్టుకోపోకపోతే ఇదిగో ఇలానే ఉంటుంది, సుఖపడి కష్టపడలేము.

మన భారతదేశంలో కూడా కష్టపడి పైకొచ్చినవారి జాబితా చాలానే ఉంది. ఏ ధనవంతుడిని కదిలించినా, ఒకప్పుడు పెట్రోల్ బంక్లో పనిచేసాననో, పేపర్లు వేసేవాడిననో, పచ్చళ్ళు అమ్మాననో, చీరలమ్మానో మనకి వారు పడ్డ కష్టాలు ఏకరువు పెడ్తారు. మన ఇండియాలోనే కాక ఎక్కడయినా సరే కష్టానికి తగ్గ ఫలం ఎప్పుడూ దక్కుతుంది. కాకపోతే ప్రతిచోటా వచ్చే అడ్డంకులని ఇగో పొరల్లో కప్పుకోకుండా ఎదిరించగలిగితే ఎక్కడయినా విజయం సాధించగలమని నా నమ్మకం. ఇక ఏపనయినా పనిచేయగలిగే ఈ ధనవంతులు తమ పిల్లలు తమలా కష్టపడకూడదు అని ఆలోచిస్తారు కాబట్టి, వారి పిల్లలు చిన్న చిన్న ఉద్యోగాలు చేయనివ్వకుండా వాళ్ళ సంస్థల్లోనో సంపాదించే అవకాశం కల్పిస్తారు కాబట్టి, ఇక్కడ డిగ్నిటీ ఆఫ్ లేబర్ అనే పదం మధ్యతరగతి వాళ్ళకి వర్తిస్తుంది. పిల్లలు కష్టపడకూడదు కాని వాళ్ళకి రూపాయి విలువ, కష్టం తెలిస్తే చాలు అనే ఆలోచన..... ఆ ఆప్యాయత మన భారతీయులకి ఆభరణం. వారి ప్రేమాభిమానాలతో పిల్లలికి కష్టం తెలియకూడదంటూనే కష్టాలు నేర్పుతారు. ఒక పెద్ద సినిమా నటుడు తన కొడుకు కష్టం తెలియాలని కాలేజ్ కి బస్లోనే వెళ్ళమని ఆదేశించారట.

మనకీ తెలుసు కష్టాలు సుఖాలు. కాకపోతే మనకి మనం ఎప్పుడు నచ్చము, మనల్ని మనం ఎప్పుడు ఇష్టపడము. "పెరటి చెట్టు వైద్యానికి పనికిరాదు" అని ఈమధ్య ప్రతిచోట నిరూపణ అవడం బాధాకరమైన విషయమే.

మనం మన తెలుగు మాట్లడకూడదు, మన చదువులు మనకోసం కాదు , ఎక్కడో దేశం కాని దేశంలోని ఏదో ప్రాజక్ట్ వర్క్ ని ఉద్దరించడానికి. మనం వేసుకొనే దుస్తులు మనవి కాకూడదు, ఇదే మన ఆచారం మన సాంప్రదాయం. మనం మారము, మారి మన తెలుగు మాట్లాడితే.... మన దేశాన్నే పొగిడితే , మనకొసమే ఉంటే
మన మెళ్ళో ఇంకెన్ని బోర్డ్‌లు తగిలిస్తారో ...

ఈ మధ్యకాలంలో నాకు అమితంగా నచ్చిన వ్యాఖ్య, నా దేశంపై నాకున్న మమకారాన్ని మరింతగా ఇనుమడింపజేసింది. అందుకే ఈ వ్యాఖ్య ఇక్కడ పొందుపరుచుకొన్నాను.

తాడేపల్లి said...


౧. భారతదేశంలో జఱిగే అనేక విషయాలపై భోగట్టా సేకరించే సంస్థలు గానీ, వ్యక్తుల విజయాల మీద పుస్తకాలు/ వ్యాసాలూ రాసేవారు గానీ, రాస్తే కొని చదివేవారు గానీ ఎవరూ లేరు. అదొక్కటే కాదు, ఈ దేశంలో ఏ విషయం మీదా మీకు గణాంకాలు గానీ, వివరాలు గానీ లభించవు. అందుచేత ఇతర దేశాల్లో మాదిరే కష్టించి పైకొచ్చినవాళ్ళు ఇక్కడ కోకొల్లలుగా ఉన్నప్పటికీ అది మనకి తెలియక మనమీద మనమే తప్పుడుగా వ్యాఖ్యానించుకుంటున్నాం. నేను వ్యక్తిగతంగా చాలామందిని చూశాను. వారిలో నా బాస్ లున్నారు. నా దగ్గఱ చదువుకున్న విద్యార్థులు కూడా ఉన్నారు. నా బంధువులున్నారు. నా స్వస్థలం గుంటూరులో నా పరిచయస్థులలోంచి అలాంటివారిని కనీసం ఒక వందమందిని చూపించగలను. అలా దేశమంతటా ఉంటారు. ఉన్నారు కాబట్టే ఈ దేశం 1950 ల నాటి సోషలిస్టు వ్యవస్థకి భిన్నంగా ప్రభుత్వ సంస్థల హస్తాల్లోంచి బయటపడి ఈనాడు పాఠశాలలూ, వైద్యశాలలనుంచి కంప్యూటర్లూ, ఎయిర్ లైన్సుతో సహా అన్ని రంగాల్లోను స్వదేశీ ప్రైవేట్ సంస్థల ద్వారా నడుపుకునేటంత గొప్ప శక్తిసామర్థ్యాల దిశగా పయనించగలిగింది. కష్టపడకుండానే అంత ప్రైవేట్ పెట్టుబడి ఎలా పోగుపడుతుంది ?

౨. నిజానికి భారతీయులతో పోలిస్తే అమెరికన్లు వట్టి సోమరిపోతులు. వాళ్ళు ఆ సోమరితనాన్ని వ్యక్తిగతాల వెనుకా, హక్కుల వెనుకా దాచుకుంటారు. వాళ్ళలో కొద్దిమంది శ్రమజీవుల్ని చూసి. చూపించి అమెరికన్ లంతా ఏదో సాధించేస్తున్నారంటే నేను నమ్మజాలను. అయితే దాన్ని ఒక వ్యక్తిగత అభిప్రాయంగా గౌరవిస్తాను. భారతదేశంలో 24 గంటలూ పనిచేసే హోటళ్లున్నాయి. 24 గంటలూ పనిచేసే వైద్యులున్నారు. 24 గంటలూ పనిచేసే పోలీసులున్నారు (నిజానికి మన పోలీసులకి పనిగంటలూ, సెలవులూ లేవనే ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర ప్రభుత్వ చట్టాలు చెబుతున్నాయి). అర్ధరాత్రి ఫోన్ చేసి అడిగినా doubts clarify చేసే లెక్చరర్లున్నారు. ఏరి చూపించండి ఇలాంటివాళ్ళని కనీసం ఒక్కఱిని అమెరికాలో ? ఇక్కడే కాక అన్ని దేశాల్లోను భారతీయులు కష్టించి పనిచేసే జాతిగా గుర్తింపు పొందారు. నా ఉద్దేశంలో భారతీయులు పని కోసం వారాంతాన్ని కోరుకుంటారు. తద్భిన్నంగా అమెరికన్లు వారాంతం కోసమే పనిని కోరుకుంటారు.

౩. భారతీయులు తమ తరువాతి తరాలకోసం సంపాదించడం, అందునిమిత్తం పొదుపు చేయడం చాలా మంచి విషయం. ప్రపంచమంతా అమెరికన్ల మాదిరే కేవల వర్తమాన వాదులై జీవితాన్ని నమిలేసి తుక్కులా ఊసిపారేస్తే భావితరాల గతి అధోగతే. భావితరాల పట్ల ఏ రూపంలో బాధ్యత గలిగి ఉండడమైనా ప్రోత్సాహనీయం. అలాంటి బాధ్యతాభావం ఉంది కనుకనే ఇండియా అమెరికాలాగా దివాలా ఎత్తలేదు. ఎందుకంటే ఇక్కడ కంపెనీలకే కాక కుటుంబాలక్కూడా నికరమైన Asset base ఉంది. అమెరికన్ల మాదిరి అది చెక్కకొంపల తుక్కు Assets కావు. అదీగాక భారతీయులు ఎంతో అవసరమైతే తప్ప అప్పుచేయరు. అదే వారిని ప్రపంచవ్యాప్తమైన ఆర్థికమాంద్యం నుంచి రక్షఱేకులా కాపాడింది. ఇటీవలి విదేశ వాణిజ్య పరిణామాల ఫలితంగా భారతదేశంలో వృద్ధిశాతం (growth rate) తగ్గిపోయింది. కానీ వ్యవస్థ మాత్రం అలాగే చెక్కుచెదఱకుండా ఉంది. ఈ సందర్భంగా భారతీయుల పొదుపు వారి సంపాదనలో 33 శాతం అని చెప్పుకోవడానికి నేను గర్విస్తాను.

అమెరికన్లకి దేశం పట్లనే కాదు, కనిపెంచిన తల్లిదండ్రుల పట్లా, భార్యాబిడ్డల పట్లా కూడా ఏ విధమైన బాధ్యతా లేదు. వాళ్ళని చూసి మనమెందుకు నోరు వెళ్ళబెట్టాలో నాకర్థం కాదు. బాధ్యత లేనివాళ్ళు శ్రమజీవులు కావడం అసాధ్యం. పాపం, వాళ్ళు నిజంగా అంత శ్రమజీవులే అయితే అమెరికాలో శరీరశ్రమ అవసరమైన అన్నిరకాల బండలాగుడు పనులకీ హిస్పానిక్కులే ఎందుకు దిగుతున్నారో, ఒక్క స్థానిక అమెరికన్ కూడా ఎందుకు మూటలు మొయ్యడో తెలుసుకోవాలని ఉంది. స్థానిక US పౌరులు నడ్డివంగని, మడత నలగని వైట్ కాలర్ పనులు తప్ప ఇంకేమీ చెయ్యడానికి ఎందుకు ఇష్టపడరో నాకు తెలుసుకోవాలనుంది.

*******

10.29.2009

మరి వీళ్ళనేమి చేద్దాము?


కార్తీకమాసం ఏకాదశో మరి పౌర్ణమో తెలీదు కాని మా చుట్టాలెవరో సత్యనారయణవ్రతం చేసుకొంటున్నారంటే ప్రసాదానికని అమ్మ నన్ను పంపింది. అందరూ శ్రద్ధగా కథ వింటున్నారు. ఐదో కథ అయిపోయింది, వెంకటేశ్వర దీపారధన చేసి, మంగళహారతి పాడేసి ఇక ఉద్యాపన చెప్పడమే.. "మంగళహారతి ఎవరో ఒకరు పాడాలి " అని అన్నారు పంతులుగారు. అందరూ ఒకళ్ళనొకళ్ళు చూసుకొన్నారు, అందరికంటే చిన్నగా నేనే కనిపించాను .. "నువ్వు పాడవే " అంటూ అందరూ నన్నడిగారు నేను అప్పుడు 6 వ తరగతి చదువుతున్నా.. మా స్కూల్ ప్రభావమో ఏమో ..అసెంబ్లిలో నించుని ఎంతో దీక్షగా నలుగురితో పాడేదాన్ని కాబట్టి, జంకు బొంకు లేకుండా పాట అందుకొన్నా. పాట మొదలెట్టగానే అక్కడున్నవారు "ఆపేయ్ !!." మేమే పాడుకొంటామని గట్టిగా అరిచేసరికి.. భయంతో ఒక్కసారిగా వణికిపోయను. ప్రసాదం తీసుకొని... బయటకి వచ్చేప్పుడు కళ్ళనీళ్ళతో అడిగేశాను వాళ్ళని "ఎందుకు ఆపమన్నారు నేను బాగా పాడలేదా?" అని.. ఆవిడ నామీద గట్టిగా అరిచేసింది. "ఇక్కడ జరుగుతున్న పూజ ఏంటి, నువ్వు పాడిన పాట ఏంటి? తప్పు కదా " అని.. నిజానికి ఆ పాట పాడకూడదని నాకసలు తెలీదు అప్పట్లో ఇప్పటిలాగ 6 వ తరగతికే జ్ఞానాలు వచ్చేవి కాదు, టీచర్ ఇలా చెయ్యమంది అంతే. అదొక్కటే మనసులో ఉండేది. ఎక్కడ ప్రార్థన జరిగినా ఈ పాట పాడాలి అని చెప్పిన తెలుగు టీచర్ మాట అది. తరువాత అమ్మ కి చెప్తే .. అమ్మ కూడా చెడా మడా దులిపేసింది. ఇంతకీ నేను పాడిన పాట నడిపించు నా నావా నడి సంద్రమున దేవా.. అల్లేలూయా ... అల్లెలూయా (అంతగా గుర్తులేదు) అంటూ పాడేను.

ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు 6 తరగతిలో జరిగిన ఈ సంఘటన , ఎవరు సత్యనారయణవ్రతం చేసుకొన్నా... మదిలో మెదులుతూ ఉంటుంది. ఇప్పుడు ఇక్కడ రాయడానికి కారణం .. మైదకూరులో పిల్లల మెళ్ళో వెళ్ళాడతీసిన బోర్డ్... తెలుగుని అపహాస్యం చేసిన వైనం. ప్రతిఒక్క తెలుగు భాషాభిమాని బాధపడేంతగా జరిగిన ఆ సంఘటన. ఇది తల్లి తండ్రుల తప్పా? ఉపాధ్యాయుల తప్పా? అని చర్చినుకొంటున్నారు అందరూ.

క్లాస్ రూముల్లో "మనది మనవతావాదం, మనది మానవకులం వెరే ఏ కులాలు లేవు, మతాలు లేవు అంటూ భోదించి తరగతి గడపదాటాగానే పిల్లలిని తెలియకుండా మతం అనే ఊబిలోకి లాగుతున్నారు. అంటే స్లో పాయిజన్ ఇస్తున్నారు. ముఖ్యంగా ఈ మిషనరీ స్కూల్స్‌లో
జరిగేవి ఇవే. మాజి దివంగత ముఖ్యమంత్రిగారు తనలా చాలా మంది మంత్రులని ఇంకో మతంలోకి మారేలా చేసారని ఎక్కడో చదివాను. ఈ మతాభిమానుల ప్రధమ కర్తవ్యం అదేనేమో అని అనిపిస్తుంది.

మిగతా స్కూల్లో ఎలా ఉందో నాకు తెలీదు కాని, మొన్నామధ్య మా పాప పుట్టినరోజుకి వాళ్ళ మావయ్య చక్కటి రోజా పువ్వుల బోకే పంపితే "అమ్మా రోజుకో పువ్వు తల్లో పెట్టుకొని వెళ్తానని " సంబరపడి దాచుకొని మొదటి రోజు పెట్టుకొని వెళ్ళింది మా పాప. అంతే 5 రూపాయలు పరిహారం పూలు పెట్టుకొన్నందుకు.. పూలు పెట్టుకోకూడదు, గాజులు వేసుకోకూడదు, బొట్టు అసలు కనిపిస్తోందా లేదా అన్నట్లు పెట్టుకోవాలి.అసలు పెట్టుకోపోతే మరీ మంచిది కాళ్ళకి పట్టీలు పెట్టుకోకూడదు. ఆఖరికి చెవులకి కూడా ఏమి వద్దంటారు, అందరు విధ్యార్థులు ఒక్కటే ఒకలానే ఉండాలి , ఐకమత్యం అని ఇలా యునిఫార్మ్ పెట్టడం మంచిదే .. కాని, వాళ్ళ అభిరుచుల్ని చంపేయడమెందుకు? ఎప్పుడో ఖర్మకాలితే ఇవన్నీ తీసేయ్యాలని అనేవారు పెద్దవారు. అదిప్పటినుండి అలవాటు చేస్తున్నామేమో అనిపిస్తుంది.

పాఠ్యాంశాలలో మత ప్రస్తావన లేకపోయినా, ఇలా పాటల ద్వారా, వారి యునిఫార్మ్ రూపేణా వారిలో ఒక భావాన్ని జొప్పించేయడం నిజంగా బాధాకరమైన విషయం. ఆడవాళ్ళకి ఎంతో ఇష్టమైన సౌందర్యాభిలాషణని ఇలా మొగ్గలోనో తుంచేయ్యడమేమొ అనిపిస్తుంది. నేనే ఊరుకోలేక ఒకసారి ఈ విషయాన్ని వాళ్ళ ప్రిన్సిపల్ దృష్టికి తీసుకెళ్ళడం జరిగింది. " వాళ్ళకి వేరేవాటిమీద దృష్టి మళ్ళకుండా ఒక్క చదువుపై మాత్రమే ఆసక్తి కలిగేలా చేయడానికి ఇలా..." అని సమాధానం ఇచ్చారు ఆ ప్రిన్సిపల్. ఈ ఆలోచన మరి వాళ్ళకి చదువులు చెప్పే ఉపాధ్యాయులమీద లేదా? స్లీవ్లెస్స్ బ్లౌజులు, కట్టామా లేదా అన్నట్లు కట్టే చీరలు, ఇవన్ని చెప్తే?? మనమా.... పిల్లలికి ఎల్లవేళల్లో అందుబాటులో ఉండము గబుక్కున నామీద కోపం వస్తే .... పిల్లలే బలి అవుతారని నోటిమీద వేలేసుకోడం.... ఇదే మన సంస్కృతి. .

పోని స్కూల్ మార్చేద్దాము అనవసరంగా పిల్లలు దృష్టి చదువునుండి మరల్తోంది అంటే దగ్గర్లో అంతకంటే చెప్పదగ్గ స్కూల్స్ లేవు. ఉన్నా ఈ కోవలోకి చెందినవే, పొయ్యి మీంచి పెనం మీద పడ్డట్టు అవుతుంది. స్కూల్లో ఉన్నంతసేపు వాళ్ళిష్టం ఇంట్లో మనమే పిల్లలికి నెమ్మదిగా నేర్పుకోవాలి. అలాగే తెలుగు భాషా విషయంలో కూడా తల్లి తండ్రులకే సరైన అవగాహన ఉండాలి. స్కూల్లో ఏమి చెప్తే అది అంతే, మీరలానే ఉండాలి అని వాళ్ళని ఆధారపడేలా కాక, వాళ్ళంత వాళ్ళు ఆలోచించుకొనే అవకాశం ఇవ్వగలిగేది, వాళ్ళకి మార్గదర్శకులయ్యేది తల్లితండ్రులే నా ఉద్దెశ్యంలో. ఇలా భాష విషయంలో , మతం విషయంలో స్లో పాయిజన్ ఇస్తుంటే ప్రత్యామ్నాయాలు తల్లితండ్రుల దగ్గిరే ఉంటాయి. కాబట్టి మన పిల్లలిని మనమే మార్చుకొందాము...మనము మారిపోకుండా...

"మనము మారిపోకుండా....." అని ఎందుకు అనాల్సి వచ్చిందంటే, మావాళ్ళకి తెలిసినవాళ్ళ అమ్మాయి ఈ భోదనలకో, పాటలకో ఆచరించే విధానాలకో, అకస్మాత్తుగా ఎదో డబ్బు వచ్చేస్తుందనే ఆశతోటో తెలీదు కాని వెరే మతంలోకి వెళ్ళి పెద్దవాళ్ళతో వాదించి,, " మీకు ప్రాణమున్న నేను కావాలా? నేను అలంకారానికి పెట్టుకొనే ప్రాణంలేని బొట్టు కావాలా" అని నిలదీసిందిట, "బొట్టుతో కళ కళ లాడే నువ్వు కావాలి" అని అనడంపోయి తల్లితండ్రులు కూడా మారిపోయారట . . కాబట్టి పుట్టినప్పటినుండి మనకి మతమంటే ఎంటో తెలియనప్పటినుండి చక్కటి అలంకరణ చేసుకొనే మనం ఎవరో ఏదో చెప్తున్నారని గుడ్డిగా ఆచరించడం ఎంతవరకూ సమంజసం? మరి వీటికి కారణభూతులయ్యేవారిని మనమేమి చేద్దాం? అసలేమి చేయగలము?
******

10.16.2009

మరో అడుగు.....


ఎంటో ఈ అడుగులు.. ఎప్పుడు తొందరగా నడుస్తానో, ఎప్పుడు పరిగెడ్తానో, ఆమధ్యెప్పుడో .. "ఎక్కడా ఇంకా 30+ " అంటే .. "ఇంకో మాట చెప్పు " అన్నారు బ్లాగర్లందరూ ఇప్పుడేమో ఇలా... నెమ్మదిగా అడుగులో అడుగు నత్త నడక.. మొన్నెప్పుడో శ్రీవారు కూడా అననే అనేసారు "ఈమధ్య మరీ నెమ్మదిగా నడుస్తున్నావు, నత్త నడక అయిపోతోంది" అన్నారు. వాళ్ళకేం వాళ్ళు ఎన్నన్నా అనేస్తారు "పడ్డవాళ్ళెప్పుడు చెడ్డవాళ్ళు కాదని సర్దిపుచ్చుకొని కాస్త అంటే కాస్త ఏదో మావారి కంటి నీటి తుడుపుకోసమన్నట్లు నా నడకవేగం కాస్త పెంచాను. నడకయితే దో నా చేతిలోపనే కదా కాస్త చక చకా మార్చేసుకొన్నాను. కాని బ్లాగుల్లో అడుగులెలాగా? ఒక్కోసారి అసలేమి రాయాలో తోచదు, రాద్దామని ఏదో పాయింట్ దొరుకుతుంది, అప్పుడు పనిలో తలమునకలవుతాము.

ఇలా ఏదో నా మానాన నేను అడుగులు వేస్తుంటే తెలుగురత్న వారు ఆహ్వానించారు, సరే ఇదేదో బానే ఉంది ముగ్గురు చదివేది నలుగురు చదువుతారు. పర్లేదు అని అక్కడ కొన్ని వ్యాసాలు రాశాను. అలా మలి అడుగు వేసాను.

కొన్ని చర్చలు, కొన్ని వ్యాసాలు, మరికొన్ని కథలు... పర్వాలేదు అక్కడ కూడా ఆదరించారు అంతర్జాల మిత్రులు పడిపోకుండా అడుగులేయడానికి తోడ్పడుతూ..

ఇదిగో మరి మరో అడుగు ఇక్కడ, కొన్ని తెలియని తప్పులు, నెమ్మదిగా ఏమన్నా అడుగుల్ని నిలదొక్కోగలనేమో చూడాలి మీ ఆధరాభిమానాలతో.... మరో అడుగుని .... మరింకో అడుగుకి నాంది పలికేలా చేస్తారని కోరుకొంటూ... :-)

10.15.2009

దివ్వీ ....దివ్వీ .....దీపావళి


దివ్వీ ... దివ్వీ దీపావళి
మళ్ళీ వచ్చే నాగులచవితీ
ఎప్పుడు తిందాము చలిమిడి ముద్ద



అంటూ.... గోంగూర కాడలకి చివర తెల్లటి వస్త్రాలని కట్టి నూనిలో నానపెట్టి దీపావళికి దివిటీలు కొట్టించేది అమ్మ, టపాసులకన్న ఇవి కొట్టడానికి ఎక్కువ ఉత్సాహం చూపేవాళ్ళము నేను మా అక్క. ఎందుకంటే దీపావళికి అమ్మ పాలకోవా చేస్తుంది ..ఈ దివిటీలు కొట్టినతరువాత పాలకోవ పెట్టేది. అదెంత రుచిగా ఉంటుందంటే ఎప్పుడు సాయంత్రం అవుతుందా ఎప్పుడు దివిటీలు కొట్టేసి పాలకోవా తిందామ అని ఎదురుచూసేంతగా ఉంటుంది.

సంక్రాంతి రోజు వాకిలంతా ముగ్గులు కనీసం కాస్త స్థలం కూడా వదలకుండా పెట్టించేది అలాగే దీపావళికి "అటు గోడ , ఇటు గోడ మొత్తం దీపాలు పెడ్తామమ్మ " అంటే అహ.. తులసిమొక్కదగ్గిర గుమ్మాలదగ్గిర పెట్టించేది "చాలు ఇంకా కార్తీకమాసమంతా తెల్లవారుఝామున దీపాలు పెట్టాలి, కార్తీక పౌర్ణమి దీపాలు... ఆవునెయ్యి ఈరోజే అయిపోతే ఎలా" అంటూ నాకేమో మా ఇంటి పిట్టగోడలన్ని దీపాలతో వెలిగిపోవాలని కోరిక. అందుకని ఖర్చు అయితే అయ్యిందని పెళ్ళయినప్పటినుండి దీపావళికి మటుకు మొత్తం దీపాలతో అలంకరించేస్తా.. అదో ఆనందం.

ఈసారి ఇంకొంచం ముందడుగు వేసి రంగు రంగుల ప్రమిదలు కొన్నాను .. మా అక్క వాళ్ళ పాప చేసిన అందమైన దీపాలు చూస్తుంటే భలే ముచ్చటేసింది, నాకు పంపించమంటే "తప్పకుండా పిన్నీ " అంటూ పంపింది.

మరి కొత్తగా కొన్న ఈ రం
గు రంగు ప్రమిదల అందమైన డిజైన్లతో మీకందరికీ కూడా మా





దీపాళి శుభాకాంక్షలు



Loading...