2.24.2009

పుత్తడి ఇత్తడి

బ్లాగు లోకమంతా యమా డల్ గా ఉంది, ఎక్కడా ఎవరి అలికిడి లేదనిపిస్తోంది ఏమైంది చెప్మా! అని ఒకసారి, ఫ్లో చార్ట్ వేసుకొంటే తెలిసింది,అందరూ శివరాత్రి ఉపవాస జాగారణల ముభావమది అని . సరే ముభావం నుండి బయటికి రప్పించలేను కాని, ఈ టపా చదివి ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వేసుకొందాము ఒకసారి... మరిటువైపు వచ్చెయకూడదూ.. ఈ ముసి ముసి నవ్వుల విరిసిన పువ్వుల గుస గుసలన్నీ చెప్పేస్తాను.

******

ఇత్తడి సామాను, అబ్బో! నాకసలు పడదండి బాబు. "అదిగో చూడు కాస్త చింతపండు నానబెట్టి సుబ్బరంగా పట్టించవే, కిలుము వదల్లేదూ" అంటూ అమ్మ మా చేత వాటిని "బంగారంలా మిల మిలా మెరవాలే," అని సాధిస్తూ తోమించేసరికి, మా చదువుల మాటెలా ఉన్నా, ఇత్తడి గిన్నెల కిలుము పోగొట్టి , అదే మా అమ్మ చెప్పినట్లు వాటిని బంగారంలా మెరెసెలా చెయ్యడంలో ప్రావీణ్యత సాధించామని చెప్పాలి(అప్పుడు మాత్రమే) . ఇలాంటి ఇత్తడి సామాను అమ్మావాళ్ళింట్లో చాలానే ఉన్నాయి. పెద్ద గంగాళం నుండి, చిన్న కాఫి గిన్నె వరకూ అన్నీ ఇత్తడే. పురాతన ఇత్తడి వస్తు ప్రదర్శన అంటూ జరిగితే , మా ఇంటిని ముందుగా నామినేట్ చయ్యొచ్చు. "మంచినీళ్ళీవ్వమ్మా!" అని అడిగామనుకొండి, నా ఎత్తు ఇత్తడి గ్లాస్ ప్రత్యక్షం, దాహం తీర్చుకోడం కన్నా ముందు దాని బరువు మొయ్యలేము. మరి, అన్ని ఉన్నా , అమ్మ మాలో ఎవరికన్నా సరె, చిన్న ఇత్తడి స్పూన్ ఇచ్చినా సరె, ఇహ ఆరోజు ఆవిడ మీద నిద్రాదేవి అలిగిందన్నమాటే. ఫొన్ల మీద ఫోన్లు చేసి ఆ స్పూన్ తెప్పించుకొనేదాక ఆవిడ మనసు కుదుటపడదు. ఈవిడకే అనుకొంటే వీళ్ళ అమ్మగారికి అంటే మా అమ్మమ్మ ఇంకా చాధస్తంతోనో, మరి మా అమ్మకి పోటి గానో తెలీదు కాని అమ్మావాళ్ళింట్లో వాటికి రెట్టింపు సమకూర్చుకొంది . అక్కడ ఊర్లో ’సామాను గది’ అన్న పేరు గల గది నిండా కాలి చిటికెన వేలు కూడా దూరని సామాను.

అమ్మమ్మ పోయిన ఆరు నెలలకనుకొంటా, పిన్నీవాళ్ళు, అమ్మ వాటాగా ఓ పెద్ద గుండిగ పంపించామని టెలిగ్రాం ఇచ్చారు. ఓ 50 బకేట్ల నీళ్ళు పట్టె పెద్ద గుండిగ అది.

ఆ టెలిగ్రాం వచ్చిన రోజు మా అమ్మ హడావిడి చూడాలి, "బాబి!(అన్నయ్యని అలా పిలిచేది) ఓ సారి స్టేషన్ దాకా వెళ్ళిరారా! ఎవడన్నా ’నాది’ అని తీసేసుకొంటాడెమో! వీళ్ళోకళ్ళూ.. గుండిగ ఒక్కటే పంపిస్తున్నారు, [గుండిగ ఫామిలీ రావడం లేదని బాధేమో :) ] ఎవరో ఒకరు వెంట తీసుకొనిరావచ్చు కదా!.

"అబ్బా అమ్మా! ఇంకా ట్రైన్ అక్కడినుండి బయల్దేరిందో లేదో, ఇప్పుడు వెళ్ళి నేనేమి చేస్తానమ్మా" అని అన్నయ్య సమాధానం.

"ఎవరూ వినిపించుకోరు నామాట, " అని సణుగుతూనే ఆరోజు అయిందనిపించింది అమ్మ.

మర్నాడు తెల్లవారుఝామున అన్నయ్య ని లేపేసి, "ఓరే! ఇప్పుడిక నువ్వు స్టేషన్ కి వెళ్ళక పోతె నాకు మనసు ప్రశాంతంగా ఉండదు" అంటూ.. బలవంతంగా పంపించింది.

అన్నయ్యని పంపింది కాని, ఆ గుండిగకి ఎక్కడ సొట్ట పడుతుందో, ఆ ట్రైన్ వాడు సరిగ్గా పెట్టాడో లేదో , ఎవరన్నా దొంగ వెధవ దాని మీద కన్నేసాడేమో!, వీడు జాగ్రత్తగా తీసుకొస్తాడో రాడో, ఇన్ని సణుగుడులు, విసుక్కోడాల మధ్య మమ్మల్ని స్కూలికి పంపలేదు. ఆరోజు ఆవిడ అన్యమస్కంగా వండిన వంటలు చెప్పాలంటే .... ఎందుకులెండి, మళ్ళీ మనసు కష్టపెట్టుకొంటుంది మా అమ్మ.





ఎట్టకేలకు మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట టైం లో పూర్తిగా కిలుమెక్కి వున్న ఓ పాత కాలంనాటి గుండిగ తో ఆటో దిగాడు అన్నయ్య. గుండిగని చూడగానే (అన్నయ్యని కాదు) ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయ్యింది అమ్మకి, తటాలున వెళ్ళి ఆ గుండిగ అందుకొని బయట మోరిలో వేసి తెల్లగా బంగారంలా మెరసేలా తోమాలని మా అక్క చెళ్ళెలిద్దరికి పురమాయించింది పట్టరాని ఆనందంతో...

అమ్మో! కష్ట సుఖాలని కావడి కుండలతో పోల్చారు కాని, అప్పుడు చూడాలి మా అక్కా చెళ్ళెళ్ళ తంటాలు. కష్టం:- ఆ గుండిగ తోమడం, సుఖం: - తెల్లగా బంగారంలా మెరిసిపోతోందని మురిసిపోడం.. :( పండగ వచ్చినప్పుడల్లా ఓ రెండు కేజీల చింతపండు, తీసుకొని రావడం, అది చూసి ఎవరన్నా పండగ కదా! ఏ పులిహార కోసమో లేదా ఏదన్నా పిండి వంట చేసుకొంటున్నారేమో, ఇంత చింతపండు తీసుకెళ్తున్నారు అనుకొంటారు. కాని, అబ్బే! ఆంత ఎత్తు, బరువుగల ఆ గుండిగ తోమడమే పండగ/పిండివంటల సందడి మాకు. ఎవరన్నా పండగ స్పెషల్ ఏంటి ? ఏం కొన్నారు అని అడిగితే , నా అరిచెతులవైపు దీనంగా చూసుకొని చెప్పేదాన్ని, ఓ రెండు కెజీల చింతపండు కొన్నాం. ఇక స్పెషల్ ఆ గుండిగని తోమడం అని.

*******

అసలిప్పుడిదంతా ఎందుకు చెప్తున్నాను అనుకొంటున్నారా! మొన్నామధ్య ఎప్పుడో మాట వరసకి మా మరదలు పెద్దొదినకి కొంత సామాను, చిన్నొదినకి కొంత సామాను ఇస్తే బాగుంటుంది అని అంది, మా అమ్మ ఒప్పుకోదు నాకు తెలుసు (మా అమ్మ మరదిలితో కొంచం అత్తగారిలా కొంచం అమ్మలా ఉంటుంది అంటే కోడలు చెప్పింది నేనెందుకు ’సరె’ అనాలి అనే అత్తరికం, అన్నది నా కూతుళ్ళ కోసం కదా అని అమ్మ తత్వం చూపించే్స్తుంది ) కాని ఎందుకో, మళ్ళీ మనసు మారిపోయి, "సరె" అనేస్తే అదిగో ఆ భయానికి మా అమ్మవాళ్ళింటి వైపు వెళ్ళడం తగ్గించాను. ఏ గుండిగో నా చేతిలో పెట్టి "వదినా ఇదిగో మీ వాటా, అంటూ చివర్లో ’ఇట్లు .....ప్రేమతో ...అమ్మ ’ అని సెంటిమెంట్ తో ఆయింట్ మెంట్ రాసారు అనుకొండి ................... ఇక ఏమి చెప్పమంటారు నా సంగతి , ఇంతే సంగతులు చిత్తగించవలెను.
*********

6 comments:

  1. హ హ ...ఈ పండగ స్పెషల్ నాకూ అనుభవమే ....కాకపొతే నేనెప్పుడూ చేయ్యివేసింది లేదనుకోండి .ఇప్పుడు కూడా అమ్మదగ్గరే వదిలేశా ఇత్తడి సామానంతా .ఫోటోలో గుండిగే పెట్టాల్సింది .మావేపు గాబు అనికూడా అంటారు .

    ReplyDelete
  2. బాగుంది మీ గుండిగ ప్రహసనం. సిటీలో పుట్టి పెరగటం వల్ల నాకు ఇత్తడితో పెద్దగా పరిచయం లేదు కానీ మా నానమ్మ అమ్మ కి ఇత్తడి గిన్నెలు ఇస్తాను తీసుకెళ్ళు అంటే అమ్మ బెదిరిపోయి అబ్బే సిటీ లో, ఇరుకిళ్ళలో ఇవన్నీ కష్టం అని తప్పించేసుకోవటం గుర్తుంది. మీ బ్లాగు టెంప్లేట్ చాలా బాగుంది.

    ReplyDelete
  3. తీపి - తీయదనం,
    చేదు - వికటదనం ,
    ఖారము - ఘాటుదనం,
    పులుపు - పుల్లధనం,
    ఇ వన్ని కలిస్తె షద్రుచులు,
    స్నెహం పై నమ్మకం,
    స్నెహితుల పై అభిమనం,
    స్నెహితుల సంతొషం కొసం ఆరటం,
    స్నెహితుల బాధ పంచుకొటం,
    స్నెహానికి విలువ ఇవ్వటం,
    ఈవ్వనీ మీకే సాధ్యం ,
    "స్వప్నం" మధురం,
    "స్నెహం" సుమధురం,
    మీతొ స్నెహం అతి మధురం,
    ఇవన్ని కలిస్తే మీరు,
    lucky to have you as a friend, to know about our festivals and traditions in time.
    మీక్కుడ శివ రాత్రి సుభాకాంక్షలు.
    సుమ గారు.

    ReplyDelete
  4. మా గొప్పగా రాశారు. మా తాతగారి ఇల్లమ్మేసినప్పుడు మాకూ ఇలాంటి "బహుమతే" లభించింది.

    ReplyDelete
  5. సుమ గారికి బ్లాగులోకాని స్వాగతం

    ReplyDelete
  6. ఒక ఇత్తడి గుండిగ గురించి ఇంత రాయచ్చు అని నాకు ఇప్పుడే తెలిసిందండీ రమణిగారూ!. చాలా బాగా రాశారు. నాకు మా పాతరోజులు గుర్తుకొచ్చాయి.
    దేముడి దగ్గర దీపం వెలిగించే చిన్న ప్రమిద దగ్గర నించి సంతర్పణ భోజనాలకి ఉపయోగించే పెద్ద గుండిగల వరకు ఉన్నాయి మాఅమ్మగారింట్లో సామాను. గుండిగలు కాకపోయినా.. దేవుడి విగ్రహాలు, ప్రమిదలు, అన్నం వండే ఇత్తడి గిన్నెలు (ఇప్పటికీ మా పుట్టింట్లో కట్టెల పొయ్య మీద ఇత్తడి గిన్నెలో అన్నం వండి వారుస్తూ ఉంటారు. మేము కూడా మానెడు గిన్నె వరకు వార్చేవాళ్ళం. ఇప్పుడిలా అమెరికా వచ్చేశాక అన్నం వండుకోవడం అసలు పెద్ద పనే కాదు. మా అమ్మగారు ఇప్పటికీ కుంచం గిన్నెతో అన్నం అవలీలగా వండి వార్చేస్తూ ఉంటారు.) తెగ తోమేసేవాళ్ళం.
    ఇంక దీపావళి వచ్చిందంటే లోపల ఉన్న ఇత్తడి ప్రమిదలు అన్నీ బయటికి లాగేవాళ్ళం. మాది అసలే చాలా పొడవుగా ఉండే ఇల్లేమో.. చాలా దీపాలు పట్టేవి. అవి అన్నీ కొండేక్కేవరకు ఉంచి తీసేసరికి కొన్ని బొగ్గులా మాడిపోయేవి. ఇంక చూసుకోండి మా చేతులకి బోలెడంత పని. (పెద్ద వంటలు వండినప్పుడు పెద్ద ఇత్తడి గిన్నెలు పనిమనిషి చేత తోమించేవారేమో గానీ ఇలాంటివి ఇటు అటు పోతాయని మేమే తోముకునేవాళ్ళం.)
    మా పొలంలో చింతచెట్లు ఉండేవి. వాటినుండి ప్రతి ఏడాది చింతపండు వచ్చేది. అది ఎంతోకొంత తరువాతి ఏడాదికి మిగిలేది. పాతబడడం వల్ల అది బాగా నల్లబడేది. వంటలలో వాడితే దాని రూపు చూసి జనాలు ముద్ద ముట్టరు అని వాటిని ప్రత్యేకంగా దాచి ఇలా ఇత్తడి సామాను తోమడానికి వాడేవారు. మీరు చెప్పినట్టు ఇత్తడి సామాను తోముకున్నాక తనివితీరా చూసుకోవడమే ఒక పెద్ద ఆనందం. ఇత్తడివా లేక బంగారంతో చేసినవా అని చూసినవాళ్ళు ఆశ్చర్యపోవాలని అనుకుంటూ మురిసిపోయేవాళ్ళం.

    మా అత్తగారు కాపరానికి వచ్చిన కొత్తల్లో కూడా ఇత్తడిగిన్నెలలోనే వండేవారు. ఇప్పుడు అంత కుక్కర్లు వచ్చేశాయి అనుకోండి. ఆ ఇత్తడి గిన్నెలు మీకోసమే దాచానర్రా అని ఆవిడ అంటూ ఉంటారు. నాకైతేమాత్రం భారతదేశం ఎప్పుడు వెళ్ళిపోతే అప్పుడు ఈ ఇత్తడి గిన్నెల్లోనే వండుకోవాలి అని ఉంది.
    (మీ బ్లాగు ఇవాళే మొదటిసారి చదవడం. ఇంక మిగతావి అన్నీ కూచుని ఇప్పుడే చదువుతా.)

    ReplyDelete

Loading...